Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen, want anders krijg ik straks alsnog het verwijt dat ik eromheen draai: ik ben geen voorstander van dat regenboogpad. En volgens mij ben ik daarin bepaald niet de enige. Ik vind dat iedereen in Nijkerk zichzelf moet kunnen zijn. Wie je ook bent, op wie je ook verliefd wordt en hoe je ook in het leven staat. Maar daarvoor heb ik persoonlijk geen gekleurde stoep nodig. Ik vraag me ook af waar je begint en waar je eindigt wanneer iedere groep die aandacht of erkenning verdient een eigen symbool in de openbare ruimte krijgt.

Wat mij daarnaast stoort, is het gevoel dat veel inwoners hebben dat hun mening bij dit soort besluiten nauwelijks gewicht in de schaal legt. Rond het regenboogpad hoor en lees ik veel kritiek, maar toch ligt het er. Dat gevoel is niet nieuw. Ook rond het nieuwe zwembad was er jarenlang discussie. Nijkerk beschikte al over twee zwembaden, toch werd uiteindelijk het veelbesproken Jaap van der Krolbad gebouwd. Los van de vraag of zo’n besluit achteraf goed of verkeerd blijkt, blijft bij een deel van de inwoners het gevoel hangen: er wordt wel naar ons gevraagd, maar wordt er ook echt naar ons geluisterd? En juist dat zie ik dagelijks terug op sociale media. Er wordt stevig geklaagd over de manier waarop de gemeente belastinggeld uitgeeft. Soms terecht, soms misschien wat gemakkelijk, maar eerlijk gezegd snap ik een deel van die kritiek best. Gemeenschapsgeld kun je immers maar één keer uitgeven. Dan mag je als inwoner vragen stellen over keuzes, prioriteiten en nut en noodzaak. Dat hoort bij een democratische gemeente. Daar mag je het hartgrondig mee oneens zijn. Graag zelfs. Een samenleving waarin iedereen hetzelfde denkt, lijkt me verschrikkelijk saai.

Maar vervolgens gebeurt er iets bijzonders. Het pad ligt er amper en iemand smeert er een zwarte, teerachtige substantie overheen. De gemeente maakt het schoon en een dag later staat er ‘Steun de Boer’ op gekalkt. Dan denk ik: jongens, wat zijn we nou eigenlijk aan het doen? Wie tegen het regenboogpad is en het vervolgens vernielt, bereikt namelijk precies het tegenovergestelde. COC Midden-Nederland wees daar deze week ook op: juist de vernieling wordt aangevoerd als bewijs waarom zichtbaarheid nodig is. Bovendien kost schoonmaken geld. Ons geld. En daar wordt het voor mij helemaal bijzonder. Eerst klagen dat de gemeente belastinggeld over de balk smijt en vervolgens diezelfde gemeente op extra kosten jagen omdat iemand zijn mening zonodig met verf, teer of kalk op straat moet zetten. Daar valt geen enkele logica in te ontdekken. Dus heb ik een praktische oplossing. Als dat regenboogpad er dan per se moet zijn: leg het in de hal van het gemeentehuis op de van ’t Hoffstraat. Daar loopt toch al beveiliging rond. Dan moet je behoorlijk veel lef hebben om met een pot zwarte smurrie onder je arm naar binnen te wandelen. Scheelt misschien weer een camera bij het station én een hoop schoonmaakkosten.

En toch bleef bij mij deze week vooral een ander beeld hangen. Niet zwart over een regenboog, maar alle andere kleuren van Nijkerk. Ik zag senioren met versierde rollators over de atletiekbaan gaan. Ik zag vijf avonden lang volleyballers door het zand duiken op een bruisend Plein. Ik zag Lotte vertellen hoe ze veertien jaar bij Bert van de Kamp „aan zijn kop had gezeurd” om de zeskamp terug te krijgen. Ik zag een cheque van 250 euro voor een rolstoelbus voor Parelstaete. Een deurwaarderscollectief schonk honderden schrijfblokken voor kinderen in Oekraïne. Frans Kas zet zich opnieuw in voor Tour for Life. Tara Goorhuis sluit na tien jaar haar indrukwekkende doppenactie voor KiKa af. En aan de Bagijnenstraat opende een zorgvilla waar elf mensen met dementie een nieuw thuis krijgen. Zelfs demonstranten die tegenover Christenen voor Israël stonden, konden zaterdag hun boodschap vreedzaam laten horen. Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn om elkaar de ruimte te geven.

Misschien zit daar wel de echte boodschap van deze week. Nijkerk hoeft helemaal niet één kleur te hebben. We hoeven niet hetzelfde te denken over een regenboogpad, een zwembad, politiek of welk onderwerp dan ook. Sterker nog, laten we vooral blijven discussiëren. Maar gebruik woorden. Schrijf een ingezonden brief. Spreek een raadslid aan. Desnoods mopper je een hele avond aan de bar. Maar blijf met je pot verf van andermans spullen af. Want deze week zag ik opnieuw waar Nijkerk volgens mij werkelijk sterk in is: mensen die iets organiseren, anderen helpen, vrijwilligerswerk doen, geld inzamelen, sporten, feesten en elkaar ontmoeten. Vanavond wordt de Zomerfeestweek afgesloten met touwtrekken en optredens van Tim Bouw en Boer Bennie. Daarna verdwijnt het feestgedruis weer van het Plein.

Het regenboogpad blijft liggen. Wat mij betreft hoeft dat pad er niet te liggen. Maar zolang het er wél ligt, blijven we er met onze tengels vanaf. Misschien is dát wel echte tolerantie: niet dat iedereen dezelfde kleur kiest, maar dat je ook de kleur laat liggen die de jouwe niet is. Tot volgende week.

Aalt.

Het bericht Column: Een regenboog met een zwart randje verscheen eerst op De Veense Courant .

Ik heb de afgelopen vijf avonden weer verschrikkelijk genoten. Natuurlijk van het volleybal. Van spelers die voor iedere bal gingen, van teams die fanatiek wilden winnen en even later samen stonden te lachen. Maar misschien nog wel meer van alles eromheen. Mensen die even kwamen kijken en vervolgens bleven hangen. Bekenden die elkaar tegenkwamen. Een drankje op het terras, een praatje langs de boarding en ondertussen dat voortdurende geluid van een bal die door de lucht wordt geslagen. Dat is volgens mij precies wat zo’n toernooi met een binnenstad kan doen. Het Plein was niet alleen een plek waar wedstrijden werden gespeeld. Het werd vijf avonden lang een ontmoetingsplaats.

Voor mijzelf zat er nog een extra wedstrijd in het programma. Eentje zonder scheidsrechter en zonder eindstand: die met het licht. Wie denkt dat je als fotograaf simpelweg langs het veld gaat staan en op het juiste moment op een knopje drukt, had deze week eens met mij mee moeten lopen. Fel zonlicht, diepe schaduwen, tegenlicht en vervolgens iedere avond dat moment waarop het daglicht langzaam verdween en het kunstlicht het moest overnemen. Het ene moment staat een speler prachtig in het licht, een fractie van een seconde later duikt hij met bal en al een donkere hoek in. Heerlijk!! Want juist als het moeilijk wordt, begint voor mij het echte fotograferen. Dan moet ik serieus werken voor een beeld. Kijken waar het licht vandaan komt, voorspellen waar de actie gaat plaatsvinden, instellingen aanpassen en soms gewoon accepteren dat een foto mislukt. Om vervolgens opnieuw te proberen. Een makkelijke foto is leuk. Een foto waarvoor je hebt moeten vechten, geeft veel meer voldoening.

En terwijl ik daarmee bezig was, realiseerde ik me opnieuw hoeveel werk er aan de andere kant van mijn lens wordt verzet. Zo’n evenement staat er niet vanzelf. Velden moeten worden opgebouwd, wedstrijden gepland, vrijwilligers geregeld en vijf dagen lang moet alles blijven draaien. Als bezoeker zie je vooral het eindresultaat. Juist daarom verdient de organisatie een groot compliment. Want je kunt zand neerleggen en een volleybalnet spannen. Daarmee heb je nog geen sfeer. Die ontstaat pas wanneer spelers graag komen, vrijwilligers enthousiast blijven, publiek blijft hangen en een plein vijf avonden lang bruist. Woensdagavond ging voor de laatste keer de bal over het net. Straks verdwijnt het zand weer en krijgt het Plein zijn vertrouwde gezicht terug om zich klaar te laten stomen voor dat andere feest… De Nacht van Nijkerk. Ik ging vandaag opnieuw naar huis met heel veel foto’s. Maar vooral met het gevoel dat ik vijf avonden lang precies op de plek stond waar ik wilde staan. Langs de lijn, camera in de hand, worstelend met het licht. En verschrikkelijk genietend.

Aalt.

Het bericht Vijf avonden zand, sfeer en zoeken naar dat ene beeld verscheen eerst op De Veense Courant .

Neem nou de Vrienden van de Kopperhof. Die vierden afgelopen zaterdag hun 25-jarig bestaan met ruim 160 mensen in De Klepperman. Soep, amuses, gezelligheid en vooral heel veel ontmoeting. Vijfentwintig jaar lang iets betekenen voor ouderen in Hoevelaken: daar mag best even bij worden stilgestaan. En het mooie is dat niemand na zo’n jubileumlunch zegt: zo, klaar ermee. Integendeel. De blik gaat alweer vooruit.

Dat vooruitkijken geldt ook voor Suze Blankestijn uit Nijkerkerveen. Negen jaar oud en gewoon al een eigen boek op tafel. Terwijl menig volwassene al weken opziet tegen het schrijven van één A4’tje, schreef Suze met de hand 181 pagina’s vol over pony’s. Met tekeningen erbij. Dat werd uiteindelijk een echte hardcover van veertig pagina’s. De Wedstrijdpony heet het boek. Ik vind dat prachtig. Niet alleen omdat ze zo jong is, maar vooral omdat ze gewoon begonnen is. Pen pakken, fantasie aan en schrijven maar. Daar kunnen wij volwassenen nog iets van leren. Ook bij NSC Nijkerk wordt iets moois georganiseerd. Bouwbedrijf Kreeft schonk duizend euro voor de G-voetballers. Geen bedrag dat ergens anoniem op een rekening verdwijnt, maar geld dat wordt omgezet in een herinnering. Op 5 september komt oud-prof Kees van Wonderen een training en wedstrijd verzorgen en hij neemt ook nog verrassingsgasten uit het betaald voetbal mee. Precies zoals sponsoring volgens mij bedoeld is: zorgen dat mensen er daadwerkelijk plezier aan beleven.

En dan het Odensehuis. Daar werd deze week een cheque van 6.230 euro binnengebracht, de opbrengst van de Haringparty. Een vaatje Hollandse Nieuwe, een enthousiaste veiling onder leiding van Tim Klijn en ondernemers die tegen elkaar opbieden: uiteindelijk levert het serieuze steun op voor mensen met beginnende dementie en hun naasten. Gezelligheid die rechtstreeks wordt omgezet in iets waardevols. Zelfs een speurtocht door de binnenstad past eigenlijk in datzelfde rijtje. Kinderen van De Refter trokken woensdag met opdrachten door Nijkerk. Gewoon zoeken, samenwerken en goed om je heen kijken. Misschien ontdek je dan ineens dingen in je eigen stad waar je normaal dagelijks aan voorbijloopt. En over plekken gesproken waar de tijd even lijkt stil te staan: Café-Biljart Veer. Fotograaf Harry Koelewijn liep er deze week toevallig binnen en trof Geurt Veer, die zeventig werd. „Kom binnen, ga zitten. Wil je wat drinken? Ik ben jarig.” Veel Nijkerkser krijg je het volgens mij niet. Even later kwam de overbuurvrouw van Chez Naghmeh binnen met tiramisu en vuurwerk. In een café waar je bij binnenkomst spontaan het gevoel krijgt dat het nog ergens 1975 is. Heerlijk dat zulke plekken nog bestaan.

Minder gezellig was het even bij de HEMA in Hoevelaken. De winkel moest dicht vanwege ongedierteoverlast die buiten de winkel was ontstaan. Maden, vliegen en een gesloten deur: bepaald geen reclamefoldermateriaal. Gelukkig kon de winkel vrijdag weer open. Soms is nieuws vooral prettig wanneer je kunt melden dat het probleem weer voorbij is. Een probleem dat voorlopig níét voorbij is, is ons overvolle elektriciteitsnet. De gemeente moet straks nieuwbouwprojecten op volgorde zetten voor een stroomaansluiting. Dat vind ik toch een vreemde gedachte. We praten al jaren over woningen bouwen, maar inmiddels zijn we op het punt beland dat een huis straks misschien eerder klaar is dan de elektriciteit. De gemeente voelt zich naar eigen zeggen „verre van gemakkelijk” bij haar nieuwe rol. Begrijpelijk, want vertel een ontwikkelaar maar eens dat zijn project lager op het lijstje staat omdat er simpelweg niet genoeg ruimte op het net is.

Gelukkig was er vrijdagavond ook gewoon muziek. Nijkerk Live sloot na zes bomvolle avonden het seizoen af. Zo succesvol zelfs dat er wordt gedacht aan een editie in Nijkerkerveen. Een nieuw bierfeest wordt voorzichtig genoemd. Wie na zes weken Nijkerk Live dacht dat het Plein daarna even tot rust zou komen, kent Nijkerk blijkbaar nog niet zo goed. Want vandaag begint alweer de Zomerfeestweek. Het zand ligt klaar en vanaf vandaag tot en met woensdagavond wordt iedere avond gestreden tijdens het Buijtenhuis Beachvolleybaltoernooi. Vanavond om 19.00 uur staat bovendien de zeskamp op het programma en de komende dagen volgen nog tal van andere activiteiten op het Plein. Het ene evenement is nauwelijks afgelopen of het volgende staat alweer klaar. De stoelen van Nijkerk Live kunnen bij wijze van spreken nog warm zijn, terwijl de eerste volleyballers het zand al induiken. En daarna zijn we nog niet klaar. Volgende week zaterdag staat het traditionele touwtrekken op het programma, gevolgd door optredens van Tim Bouw en Boer Bennie. Rustig afbouwen zit er deze zomer blijkbaar niet in.

Ook Sportcafé Corlaer begint ondertussen aan een nieuw hoofdstuk. Dirk Kuis en Jordy Kieft namen de zaak over, plaatsen drie dartbanen, een nieuwe tap en willen het café verder uitbouwen tot ontmoetingsplek voor sporters, verenigingen en feestgangers. Mooi detail: Gerrit Mostert blijft gewoon betrokken. Vernieuwen zonder alles wat vertrouwd is overboord te gooien. Als ik al die verhalen van deze week bij elkaar leg, valt vooral één ding op. Een gemeenschap wordt niet gemaakt door stenen, wegen of elektriciteitskabels. Het zijn mensen die een jubileumlunch organiseren, 181 pagina’s volschrijven, geld schenken, haring veilen, kinderen op speurtocht sturen, een jarige buurman tiramisu brengen, muziek maken, een sportcafé nieuw leven inblazen of dagenlang een Plein vol zand, sport en gezelligheid organiseren. En misschien is dat uiteindelijk wel het echte lokale nieuws. Niet dat er iets gebeurt. Maar dat er altijd weer mensen zijn die ervoor zorgen dát er iets gebeurt. Tot volgende week.

Aalt.

Het bericht Column: Van 181 pagina’s tot een Plein vol zand verscheen eerst op De Veense Courant .

Diezelfde verbondenheid kwam deze week terug in een prachtig openhartig interview van collega Peter Pos met Dea Blankestijn. Zij kreeg ooit van een arts te horen: „Je hebt heel veel pech gehad, maar ook heel veel geluk.” Na ernstige gezondheidsproblemen en zware operaties is Dea er nog. En dat lijkt voor haar reden genoeg om zich overal in Nijkerkerveen nuttig te maken. In de bibliotheek, op school, bij het voorlezen en natuurlijk bij Spulletjes uit ’t Hart. Binnenkort verhuist ze met haar man Evert. Welgeteld een paar honderd meter. Nijkerkerveen verlaten? Geen denken aan. Sommige mensen zijn zo verweven met een dorp dat je ze er waarschijnlijk alleen met een verhuiswagen én een flinke politiemacht uit krijgt.

Over tweedehands spullen gesproken: na de zomervakantie opent kringloopwinkel Flow aan de Nijverheidsstraat. Huisraad, kleding, speelgoed, gereedschap en fietsen zijn welkom. De winkel wordt onderdeel van Ontwikkelcentrum Nieuw Nijver, naast de nieuwe opvanglocatie De Nijverheid waar inmiddels 78 asielzoekers wonen. Op 26 september volgt de officiële opening. Nieuw Nijver moet een plek worden waar asielzoekers én andere Nijkerkers kunnen leren, werken en meedoen. Met onder meer dagbesteding, een koffiecafé, fietsenwerkplaats, klussendienst en leslokalen krijgt het terrein daarmee een veel bredere functie dan alleen opvang. Leren deden deze week ook de kinderen van de Zomerschool bij Museum Nijkerk. Dit keer stond archeologie centraal. Muntjes opgraven uit zand was leuk, maar een echte metaaldetector bleek natuurlijk helemaal onweerstaanbaar. Stoppen met zoeken was uiteindelijk moeilijker dan iets vinden. Misschien moeten we die kinderen binnenkort eens loslaten op de Nijkerkse bodem. Wie weet wat daar nog ligt.

En toen was er woensdagavond natuurlijk de zonsverduistering. Op de zeedijk leek het bijna een klein festival. Klapstoeltjes, parasols, hapjes, drankjes, complete families en bootjes op het water. Rond 20.11 uur werd het donkerder en leek zelfs de natuur even stil te vallen. Maar de prijs voor de origineelste eclipskijker gaat zonder enige twijfel naar Anja van den Boom uit Nijkerkerveen. Terwijl Nederland met beschermbrilletjes omhoog stond te turen, dobberde Anja in haar zwembad met een professioneel lasmasker op haar hoofd. Hart van Nederland pikte het tafereel op en zo ging Nijkerkerveen weer eens landelijk de televisie over. Je kunt ingewikkeld doen over sterrenkunde, maar met een zwembad, een opblaasbed en de juiste lasbescherming kom je blijkbaar ook een heel eind. Over bijzondere natuurverschijnselen gesproken: zaterdag kregen we nóg iets zeldzaams te zien. Regen. Na weken waarin bij Nijkerk Live bijna standaard de zon scheen, wisten we nauwelijks meer wat het was. Vrijdagavond zaten de terrassen op het Plein opnieuw ramvol. Organisator Ronald Visch schat dat er wekelijks vijf- tot zeshonderd mensen komen. Groter hoeft het van hem niet. En gelijk heeft hij. Succes hoeft niet altijd te betekenen dat iets moet groeien.

Niet alles was feestelijk. Donderdagavond lag het treinverkeer tussen Nijkerk en Putten urenlang grotendeels stil vanwege een onbevoegd persoon op het spoor. Vrijdag brak achter de keurslager aan het Wheemplein brand uit. De eigenaar wist het vuur zelf te blussen, maar zakte bij het afdalen door het dak en moest gewond naar het ziekenhuis. En tussendoor werd de N301 ’s nachts ook nog voorzien van een beschermende nieuwe afwerklaag. Die klus was om drie uur alweer klaar. Terwijl Nijkerk sliep, werd er dus gewoon doorgewerkt. Het was kortom weer zo’n week waarin alles voorbij kwam: liefde, saamhorigheid, zorg, archeologie, asfalt, brand, treinen, volle terrassen en een bijna verdwenen zon. En uiteindelijk zelfs regen. Je hoeft hier eigenlijk nooit ver te zoeken naar een verhaal dus ook deze week bleef de komkommertijd uit.. Misschien volgende week.. We gaan het beleven. Tot de volgende.

Aalt.

Het bericht Column: Van diamanten liefde tot een lasmasker in het zwembad verscheen eerst op De Veense Courant .

De boeren lieten deze week in ieder geval luid en duidelijk van zich horen. Maandagavond verzamelden ze zich met trekkers op de Arkerpoort. Niet alleen de stikstofplannen van het kabinet moesten het ontgelden, ook Vreugdenhil kreeg bezoek. De boodschap: „We laten ons niet langer uitknijpen.” Hooibalen erbij, trekkers ervoor en daarna richting A28 voor een zichtbaarheidsactie. Al waren de boeren zelf iets minder goed zichtbaar: opvallend veel kentekenplaten waren afgeplakt. Een paar uur later bleek dat er nog wat hooibalen over waren. Die werden keurig voor de ingang van het Nijkerkse gemeentehuis gelegd, samen met pakken kuilgras. Ambtenaren die dinsdagochtend fris aan hun werkdag wilden beginnen, konden meteen weer omkeren. „Retteketet, kutkabinet”, stond er op een bord. Veel duidelijker kun je een politieke boodschap nauwelijks formuleren. Politie en Openbaar Ministerie zijn ondertussen wat minder gecharmeerd van de afgeplakte kentekens. Wie denkt daarmee anoniem te blijven, kan bedrogen uitkomen. Met dronebeelden, camera’s, sociale media en zelfs herkenning aan stickers, schade, banden en aanbouwdelen probeert de politie alsnog te achterhalen welke trekker bij wie hoort. Vreugdenhil reageerde een stuk diplomatieker en liet weten de zorgen van melkveehouders over de stikstofplannen te begrijpen. De blokkade leverde het bedrijf overigens nauwelijks hinder op.

En hoe mooi is dan het contrast met woensdag. Geen trekkers op de barricaden, maar honderden mensen op de fiets tijdens ‘Kijken bij de Boer’. Onder meer bij Boerderij Prinsenkamp van de familie Kok konden bezoekers zien hoe het er werkelijk aan toegaat op een modern agrarisch bedrijf. Melkkoeien, vleesvarkens, zonnepanelen en lokale producten: misschien bereik je met een open staldeur soms wel meer dan met een hooibaal. Ook onze brandweer bleef niet bepaald binnen de gemeentegrenzen. Nijkerkse brandweerlieden vertrokken met spoed naar Limburg om te helpen bij de enorme natuurbrand bij Venray. In het nauwelijks begaanbare gebied kregen de korpsen zelfs hulp van blushelikopters van Defensie. Een inzet waar we in Nijkerk best trots op mogen zijn. In Hoevelaken ligt ondertussen een plan voor een Lidl van maar liefst 2.000 vierkante meter op De Wiekslag. Bijna twee keer zo groot als de huidige winkel. Alleen is er één probleem: parkeren. Lidl wil de auto’s bovengronds, terwijl de ontwikkelaar de helft onder de grond wil stoppen. En dus gebeurt er voorlopig helemaal niets en verpaupert het huidige winkelcentrum verder. Soms blijken een paar parkeerplaatsen ingewikkelder dan het bouwen van een complete supermarkt. Daar weet Nijkerkerveen inmiddels alles van….

Dan nog iets luchtigers. In Appel en Driedorp is de strijd om de langste zonnebloem weer losgebarsten. Het record staat op 3,48 meter. Dat is geen zonnebloem meer, dat is onderhand een agrarische zendmast. Ook de kinderen van De Appelgaard doen mee. Ik ben benieuwd of iemand dit jaar de vier meter aantikt. Bij Nijkerk on Ice is intussen de voorzittershamer doorgegeven. Benedict Jansen stopt na zeven jaar en Wilbert van den Burg neemt het stokje over. Aan het einde van het jaar moet het Plein dus gewoon weer veranderen in een winterse ijsbaan. Maar eerst nog even genieten van de zomer.

Tot slot was er deze week nieuws waar geen kwinkslag bij past. Hans Stam is overleden, slechts 58 jaar oud. Ik kan het eerlijk gezegd nog steeds moeilijk bevatten. De laatste keer dat ik Hans zag, was bij Sparta Nijkerk tijdens de viering van het kampioenschap van VR1. Hij zat vanwege zijn hernia in een rolstoel, maar hij was er. Natuurlijk was hij er. En nu, slechts een paar maanden later, is hij er niet meer. Hans was bijna twintig jaar een van de drijvende krachten achter het meiden- en vrouwenvoetbal bij Sparta. Van een E14 die ooit met 21-0 verloor tot een vrouwenelftal dat promoveerde naar de Hoofdklasse. Van wedstrijdverslagen voor de lokale media tot de Leeuwinnencup. Hans bouwde, regelde, schreef, overtuigde en hielp. Altijd met dat ene doel: het vrouwenvoetbal verder brengen. Sparta was zijn tweede thuis. Dat hij de recente successen van VR1 nog heeft kunnen meemaken, voelt achteraf extra bijzonder. Zijn werk blijft zichtbaar op De Ebbenhorst. In de teams, in de speelsters en in de plek die het vrouwenvoetbal binnen de vereniging heeft gekregen. Sommige mensen laten na hun overlijden vooral herinneringen achter. Hans laat daarnaast iets achter wat hij zelf heeft helpen opbouwen. Misschien is dat wel het mooiste monument dat een clubman kan krijgen. Rust zacht, Hans.

Aalt. 

Het bericht Column: Trekkers, hooibalen en het gemis van een clubman verscheen eerst op De Veense Courant .

Toch was er één evenement dat er deze week voor mij echt uitsprong: de Harry Hamstra Cup. Inmiddels is het voorbereidingstoernooi niet meer weg te denken uit de regio. Natuurlijk wordt er gevoetbald op een hoog amateurniveau, met clubs als GVVV, DOVO, Eemdijk, Huizen, Hoogland en gastheer Sparta Nijkerk. Maar de Harry Hamstra Cup is allang meer dan een sporttoernooi. Het is misschien wel het mooiste voorbeeld van hoe sport en maatschappelijke betrokkenheid hand in hand kunnen gaan. Na afloop van de slotwedstrijd tussen Sparta Nijkerk en Hoogland werd een cheque van 6.000 euro overhandigd aan burgemeester Gerard Metz, als voorzitter van de Vrienden van het Meander Medisch Centrum. Een prachtig bedrag, al lag de opbrengst iets lager dan vorig jaar. Maar uiteindelijk gaat het niet alleen om het eindbedrag.

Sinds het overlijden van Harry Hamstra senior leeft zijn gedachtegoed voort: voetbal gebruiken om iets terug te doen voor de samenleving. Dat werd misschien nog wel het mooist verwoord door Harry Hamstra junior. Hij bezocht onlangs zelf de afdeling oncologie van het Meander Medisch Centrum en vertelde diep onder de indruk te zijn van wat daar met de opbrengsten van de afgelopen jaren is gerealiseerd. Een mensvriendelijkere behandelomgeving, innovatieve apparatuur en investeringen die direct bijdragen aan betere zorg voor kankerpatiënten. Dan besef je ineens dat iedere entree, iedere consumptie en iedere sponsorbijdrage uiteindelijk veel verder reikt dan negentig minuten voetbal. Dat maakt de Harry Hamstra Cup misschien wel uniek.

Deze week vormden scholen eveneens een rode draad. De één viert een nieuw begin, de ander sluit voorgoed de deuren. Dat levert niet alleen nieuws op, maar vooral verhalen vol herinneringen. Het meest ingrijpend is misschien wel het definitieve afscheid van de School met de Bijbel in Diermen. Meer dan een eeuw lang was het schooltje veel meer dan een plek waar kinderen leerden rekenen en schrijven. Het was het hart van een buurtschap. Generaties groeiden er op, ouders stonden er ooit zelf in de klas en brachten later hun eigen kinderen naar dezelfde school. Uiteindelijk won de harde werkelijkheid van de emotie. Te weinig leerlingen, oplopende tekorten en geen toekomstperspectief. Het blijft wrang dat een school die met zoveel liefde werd gedragen uiteindelijk toch moet sluiten. Een paar kilometer verderop gebeurt juist het tegenovergestelde. In Hoevelaken verdween het oude schoolgebouw van Kindercampus Blokhuus onder de slopershamer. Ook daar overheerst uiteindelijk de blik vooruit. Een nieuw, duurzaam schoolgebouw dat straks weer jarenlang het decor vormt van nieuwe herinneringen.

Dat vooruitkijken zien we ook op sportpark Nijkerkerveen. Veensche Boys maakt zich op voor het negentigjarig jubileum. De verkiezing van de clublegendes zorgde al voor de nodige discussies. Want wie hoort er wel of niet in zo’n elftal? Eigenlijk maakt dat niet eens zoveel uit. Iedere generatie heeft zijn eigen helden. Uiteindelijk draait het niet alleen om doelpunten of kampioenschappen, maar vooral om de herinneringen die een vereniging samen maakt. Ook het oude stationsgebouw van Nijkerk krijgt langzaam weer de uitstraling die het verdient. Na maanden restaureren komt de opening steeds dichterbij. Mooi om te zien dat historische gebouwen niet alleen behouden blijven, maar ook een nieuwe functie krijgen.

Ondertussen wordt er achter de schermen gewerkt aan een heel andere toekomst. De gemeente oefent dit najaar met een noodsteunpunt voor een mogelijke langdurige stroomuitval. Hopelijk blijft het bij een oefening, maar voorbereiding is in deze tijd geen overbodige luxe. Sportief was er ook reden tot trots. Judoka Elena Renes mag Nederland vertegenwoordigen op het EK onder 23 in Napels. Een prachtige beloning voor jaren hard trainen. En ook de jonge Anouk de Vries verdient een groot compliment. Voor de tweede keer liep zij de Nijmeegse Vierdaagse voor KWF en haalde opnieuw duizenden euro’s op voor kankeronderzoek.

Bijzonder vond ik daarnaast het verhaal van Jentien van de Brug, die na 45 jaar nog altijd met hetzelfde enthousiasme voor de klas staat. Haar verhaal ging eigenlijk niet alleen over onderwijs, maar over aandacht. Luisteren, kijken en mensen zien. Misschien is dat wel precies wat onze samenleving soms het hardst nodig heeft. De zomervakantie betekent overigens niet dat er niets gebeurt. Buurthuis De Refter zorgt met een uitgebreid zomerprogramma voor volop activiteiten voor kinderen. En wie deze weken over de Luxoolseweg rijdt, weet dat geduld eveneens een schone zaak is. De werkzaamheden zorgen voor overlast, maar moeten uiteindelijk leiden tot een veiligere omgeving voor fietsers en voetgangers.

Vrijdagavond was het vervolgens alsof heel Nijkerk besloot de vakantie gezamenlijk te vieren. Nijkerk Live trok opnieuw een bomvol Plein, waar nauwelijks nog een stoel vrij was en zelfs de terrassen in de Nieuwstraat volledig meededen. Muziek, volle terrassen en dansende bezoekers: het laat zien hoe levendig onze binnenstad inmiddels is geworden. En zo eindigde opnieuw een week waarin verleden, heden en toekomst voortdurend door elkaar liepen. Maar als er één beeld is dat blijft hangen, dan is het misschien wel die cheque van 6.000 euro op het veld van Sparta Nijkerk. Een herinnering dat lokaal nieuws niet alleen draait om wat er gebeurt, maar vooral om wat mensen samen voor elkaar weten te betekenen. Dat maakt onze gemeente misschien wel mooier dan welk nieuwsbericht ook. Tot volgende week.

Aalt.

Het bericht Column: Meander is de echte winnaar van de Harry Hamstra Cup verscheen eerst op De Veense Courant .

Deze zaterdag klinkt bij Sparta Nijkerk het eerste fluitsignaal van de negende Harry Hamstra Cup. Een voetbaltoernooi dat allang meer is dan alleen een sportevenement. Jaar na jaar groeit de opbrengst voor de Vrienden van het Meander Medisch Centrum, waar de afdeling oncologie dankzij het toernooi steeds menselijker is ingericht. Koppelbedden, hulpmiddelen tegen de bijwerkingen van chemotherapie en onderzoek naar de nieuwste operatietechnieken: het zijn tastbare resultaten van een nalatenschap die negen jaar na het overlijden van Harry Hamstra senior nog altijd springlevend is. Dat een lokaal voetbaltoernooi zoveel verschil kan maken, blijft bijzonder.

Een heel ander hoofdstuk werd afgesloten door Jeffrey Sanders. Met een emotioneel bezoek aan het AFAS Theater kwam een einde aan zijn musicalschool in Nijkerk. Jarenlang bracht hij honderden kinderen in aanraking met theater, zang en zelfvertrouwen. Dat zijn afscheid gepaard ging met warme woorden, cadeaus en zelfs een enorm portret aan de gevel van het theater zegt alles over de betekenis die hij voor velen heeft gehad. Gelukkig betekent het geen afscheid van zijn passie; alleen het decor verhuist naar het noorden van het land. Ook de Zomerschool laat zien wat investeren in mensen oplevert. Een recordaantal van 230 kinderen doet deze zomer mee. De cijfers spreken voor zich: kinderen die blijven lezen en leren tijdens de vakantie beginnen sterker aan het nieuwe schooljaar. Het bezoek van de nieuwe wethouder Jaco van Putten onderstreepte hoe belangrijk dit initiatief inmiddels is geworden. Misschien is het mooiste compliment wel dat de Zomerschool langzaam ‘normaal’ begint te worden.

Niet al het nieuws stemde vrolijk. Het ernstige ongeval op de Ambachtsstraat maakte diepe indruk. Eén vrachtwagenchauffeur moest zwaargewond uit zijn cabine worden bevrijd. Later bleek de andere bestuurder onder invloed te hebben gereden. Zulke berichten herinneren ons eraan hoe snel een gewone werkdag kan veranderen in een drama. Ook de rechtbank deed deze week uitspraak in de gewelddadige overval op het tankstation in Nijkerkerveen. De minderjarige verdachte uit Nijkerk kreeg een forse werkstraf, een voorwaardelijke celstraf en intensieve begeleiding opgelegd. Opvallend was dat de rechter ook eerdere geweldsincidenten zwaar liet meewegen. Het laat zien dat keuzes op jonge leeftijd soms nog jarenlang gevolgen hebben.

Op bestuurlijk vlak blijft Bad Hulckesteijn een dossier dat de gemoederen bezighoudt. Ondanks gewijzigde plannen vanuit Den Haag ziet de gemeente geen reden om het handhavingsbeleid rond permanente bewoning aan te passen. Volgens het college wordt nu al gekeken naar de menselijke maat en is maatwerk mogelijk, terwijl tegelijkertijd de recreatieve functie van het park behouden moet blijven. Een ingewikkelde balans waar voorlopig nog geen punt achter kan worden gezet. Diezelfde zoektocht naar balans zien we ook terug bij de vergunning voor de nieuwe opvanglocatie aan de Middelaarseweg in Hoevelaken. De combinatie van asielopvang en starterswoningen blijft onderwerp van gesprek, maar de vergunning is inmiddels verleend. De komende jaren zal blijken of deze vorm van samenleven daadwerkelijk de verbinding brengt waarop wordt gehoopt.

Gelukkig was er ook ruimte voor lichtere verhalen. Peter van de Pol vierde zijn vijftigste verjaardag tussen twee reusachtige Abraham-poppen. Jeannet Donkersgoed nam afscheid als gymdocente bij UVV, maar blijft gelukkig nog actief als koersbaldocente. Bewoners van St. Jozef genoten zichtbaar van een bezoek aan Museum Nijkerk, waar herinneringen minstens zo waardevol bleken als de museumstukken zelf. En terwijl imkers twee nesten van de Aziatische hoornaar verwijderden om verdere verspreiding te voorkomen, vertrok vanuit Nijkerkerveen weer een indrukwekkend konvooi vrachtwagens richting het Truckstar Festival in Assen. Ondertussen ging de A30 zelfs twee dagen eerder open dan gepland, bereiden boeren zich opnieuw voor op acties tegen het stikstofbeleid en stonden buurtsportcoaches weer op de pleintjes om kinderen tijdens de vakantie in beweging te krijgen.

Wie deze week overziet, ziet eigenlijk precies waar lokaal nieuws om draait. Niet alleen de grote besluiten of de opvallende incidenten, maar juist de mensen erachter. De vrijwilliger die zich blijft inzetten, de ondernemer die een mijlpaal viert, de docent die afscheid neemt, de patiënt die baat heeft bij een donatie, de leerling die dankzij de Zomerschool een betere start maakt. Al die verhalen samen maken onze gemeente. En daarom blijft het iedere week weer de moeite waard om ze te vertellen. Tot volgende week.

Aalt.

Het bericht Column: Van ziekenhuisbed tot vrachtwagencabine: een week waarin Nijkerk liet zien wat écht telt verscheen eerst op De Veense Courant .

Zondag begon met verdachte zakken in een sloot aan de Blokhuizersteeg. Misschien drugsafval, misschien niet. Brandweer erbij, weg deels afgesloten, onderzoek gestart. Een paar uur later stond een woning aan de Rubenslaan in lichterlaaie. Vlammen sloegen uit het raam, een gezin zag zijn huis onbewoonbaar worden. Gelukkig zonder gewonden. Maandag liet een heel andere kant van onze samenleving zien. Leerlingen van het Corlaer College overhandigden ruim 15.000 euro aan CliniClowns, bijeengefietst over de loodzware Strade Bianche in Italië. Even later vertrok een andere groep Corlaer-leerlingen naar Albanië om huizen op te knappen, voedselpakketten uit te delen én nog eens 9.455 euro te schenken aan Stichting Hoop voor Albanië. Wie zegt dat jongeren alleen maar naar een scherm kijken, heeft deze leerlingen niet ontmoet.

Diezelfde avond namen drie brandweermannen in Hoevelaken afscheid. Geen statige receptie, maar een ludieke afscheidsrit op een triofiets. Een eend redden, een beknelling oplossen en zelfs een ‘uitslaande brand’ blussen met hulp van een piepjonge brandweerman. Humor, traditie en waardering kwamen prachtig samen. En een dag later bewees Brandweer Nijkerk opnieuw waarom zij zoveel respect verdienen. Drie mensen zaten bijna twee uur vast in een lift. Door de hitte en medische klachten werd opgeschaald naar spoed. Toen zelfs de liftmonteur de deuren niet open kreeg, pakte de brandweer de slijptol. Iedereen kwam gelukkig ongedeerd naar buiten. Soms is heldendom gewoon vakmanschap.

Maar dé gebeurtenis van deze week? Zonder twijfel het lintje voor Wim van Duinkerken. Er zijn mensen die hun hele leven vragen: “Wat krijg ik ervoor terug?” En er zijn mensen zoals Wim. Die hun hele leven maar één vraag stellen: “Waar kan ik helpen?” Meer dan zestig jaar vrijwilliger. Bij NSC, Veensche Boys, het Sint Nicolaascomité, Boerenmaandag, het Zeemanskoor en nog veel meer. Nooit voor de schijnwerpers. Altijd achter de schermen. De woorden van Tini Smorenburg raakten precies de kern: Wim heeft zijn hele leven vooral gegeven. Nu mag hij ook ontvangen. Dat ene lintje stond deze week symbool voor duizenden vrijwilligers die onze stad en dorpen draaiende houden zonder ooit om aandacht te vragen. Mensen zoals Wim zijn het cement tussen de stenen.

Ook op de scholen werd gefeest. Diploma’s bij het Corlaer College, een indrukwekkend slagingspercentage van 99 procent bij Aeres. De Zonnebloem schafte tien nieuwe rolstoelen aan, de Zomerschool verwelkomt straks een recordaantal leerlingen maar zoekt nog dringend vrijwilligers, Jan Blankestijn werd bedankt voor zijn jarenlange inzet voor Dorpsdag Nijkerkerveen en Ollie de blauwe olifant verhuisde vrolijk naar woonzorgcentrum De Pol om daar bewoners een glimlach te bezorgen. Soms zit het nieuws niet in grote koppen, maar in kleine gebaren.

De politiek liet zich ook horen. Jacobskruiskruid zorgt opnieuw voor discussie, energiearmoede wordt aangepakt met een witgoedregeling en… natuurlijk was daar het regenboogpad. Ik heb zelden zóveel reacties onder één bericht gezien. Kennelijk kan een paar vierkante meter gekleurde bestrating een complete gemeente dagenlang bezighouden. Op Facebook werden in recordtempo experts in verkeerskunde, inclusiebeleid, gemeentefinanciën én schilderwerk geboren. Sommigen voorspelden ongeveer het einde van de beschaving, anderen zagen juist een prachtig symbool van acceptatie. Ondertussen ligt er straks gewoon een pad waar mensen waarschijnlijk vooral… overheen lopen. Misschien zegt dat wel alles over sociale media: soms maken we van een stoeptegel een wereldprobleem.

Gelukkig eindigde de week zoals een zomerweek hoort te eindigen. Nijkerk Live trapte af met een vol Plein, muziek, gezelligheid en heel veel mensen die gewoon genoten van elkaar. Geen discussies. Geen zorgen. Alleen een zomerse vrijdagavond. En misschien is dat wel de mooiste conclusie van deze week. Tussen branden, lintjes, vrijwilligers, diploma’s, theaterzorgen, regenboogpaden en goede doelen blijft één ding steeds terugkomen: onze stad dorpen worden niet bijzonder door het nieuws. Ze worden bijzonder door de mensen die er wonen. En daar mogen we, zeker na zo’n week, best een beetje trots op zijn. Tot volgende week.

Aalt.

Het bericht Column: Een lift, een lintje en een regenboogpad verscheen eerst op De Veense Courant .

We verloren Anita Mensink, de eerste officiële stadsdichter van Nijkerk. Een vrouw die woorden gaf aan momenten waarop anderen ze niet konden vinden. Als trouwambtenaar verbond ze mensen voor het leven, als dichter verbond ze mensen met hun stad. Slechts 65 jaar werd ze. Veel te jong voor iemand die nog zoveel kleur te geven had. Veensche Boys nam afscheid van Jaap Kuyt. Tweeënzeventig jaar lid. Probeer dat getal eens werkelijk te bevatten. Bijna een heel mensenleven stond in het teken van blauw en wit. Jaap bestuurde, bouwde en hielp. Om twaalf uur liet hij alles vallen voor ‘de Boys’. De tribune en het sportpark dragen zijn handtekening, maar zijn grootste bouwwerk was misschien wel de clubgeest die hij generaties lang doorgaf.

Ook het plotselinge overlijden van Jos Vreeswijk kwam hard aan. Bij Atletiekvereniging Nijkerk én bij de Voedselbank laat hij een leegte achter. Jos kon organiseren, maar bovenal verbinden. Hij zag niet alleen taken die moesten worden uitgevoerd, maar vooral mensen die aandacht verdienden. De Voedselbank verloor een warm bestuurslid, de atletiekvereniging haar voorzitter en vriend. Nijkerk verloor een man die verschil maakte zonder dat voortdurend van de daken te schreeuwen. En bij de Kruiskerk viel opnieuw een naam weg. Na ds. Klaas van der Sloot en ds. Daan Riemens overleed ook ds. Piet van Dijk. Drie predikanten in korte tijd. Drie stemmen die mensen troostten, richting gaven en voorgingen.

Misschien raakte daarom het eerbetoon aan Henk van Deuveren bij de Veensche Brom Club zo diep. Henk is ernstig ziek. Maar de club wachtte niet tot mooie woorden alleen nog als herinnering konden worden uitgesproken. Hij werd in het bijzijn van zijn vrouw, zoon, schoondochter en kleinkinderen ontvangen door een erehaag van glimmende Kreidlers. Henk werd het allereerste erelid van de vereniging. De jaarlijkse Drenthe-rit wordt de Kieterrit, er komt een Kieterballenavond en hij mocht het nieuwe clubgebouw openen waaraan hij zelf zo hard had meegewerkt. Daar zat hij. Tussen zijn familie en zijn kameraden. Een speldje op zijn borst, een schaar in zijn hand en zijn naam voor altijd verbonden aan de club. Na afloop werden gehaktballen gegeten. Kieterballen, vanaf nu. Het klinkt misschien eenvoudig, maar juist daarin zit liefde: ervoor zorgen dat iemand blijft voortleven in de verhalen, de ritten en de tradities van een vereniging.

Ook NijSoCo liet deze week zien wat een gemeenschap werkelijk betekent. Natuurlijk waren er winnaars: Veen United, UKP, De Goud Zoekers, De Sminkies en De Blauwe Helden. Maar de grootste kampioenen stonden niet allemaal op het veld. Ze liepen rond met schema’s, hesjes, emmers water en oplossingen voor problemen die bezoekers nauwelijks opmerkten. De ene avond kwam de regen met bakken uit de hemel, de volgende week dreigde tropische hitte. Er waren vernevelaars, waterpunten en een hitteplan. De Luxoolseweg lag open, maar dankzij vrijwilligers, ondernemers, een alternatieve route langs de manege en een weg van stelconplaten konden honderden auto’s probleemloos parkeren. Het leek vanzelf te gaan. En juist wanneer iets vanzelf lijkt te gaan, weet je hoeveel mensen achter de schermen keihard hebben gewerkt. De terugkeer van het Kids Tournament maakte het beeld compleet. Kinderen renden over dezelfde velden waar volwassenen om de prijzen streden. Langs de lijn stonden ouders, opa’s en oma’s. NijSoCo is geen gewoon voetbaltoernooi. Het is een plek waar generaties elkaar ontmoeten en waar saamhorigheid belangrijker is dan de uitslag.

Dat is de rode draad van deze emotionele week. Een gemeenschap wordt niet gebouwd door stenen, asfalt of beleidsstukken. Zij wordt gedragen door mensen. Door mensen als Anita, Jaap, Jos en Piet. Door iemand als Henk. Door vrijwilligers die in de regen blijven staan, in de hitte water uitdelen en ervoor zorgen dat iedereen veilig thuiskomt. Vaak beseffen we pas hoeveel iemand heeft betekend wanneer een stoel leeg blijft, een stem verstomt of een vaste plek in de spelersbus onbezet is. Laten we daarom niet wachten met onze waardering. Zeg het nu. Geef die bloemen. Vorm die erehaag. Noem die rit naar iemand. Schrijf dat gedicht. Spreek dat dankwoord uit. Want mensen die een gemeenschap dragen, verdienen het om te weten dat ook zij gedragen worden. Tot volgende week.

Aalt.

Het bericht Column: Zeg het nu, voordat alleen de herinnering blijft verscheen eerst op De Veense Courant .

Wegens gezondheidsredenen was ik veroordeeld tot de livestream van zijn afscheidsdienst in de Kruiskerk. Natuurlijk is dat anders dan zelf in de kerk aanwezig zijn. Je mist de gesprekken, de handdrukken en de stilte die je alleen in een volle kerk kunt voelen. Maar zelfs via een beeldscherm was zichtbaar hoeveel deze man voor Nijkerk en Nijkerkerveen heeft betekend.

De kerk zat vol. Niet alleen met gemeenteleden, maar met mensen die hem in de afgelopen veertig jaar hadden leren kennen tijdens een huwelijk, een uitvaart, een doopdienst of een pastoraal bezoek. Dominee Van der Klis schetste een beeld dat me raakte. Ds. Riemens was een toegewijde echtgenoot, vader en opa. Een pastor die luisterde voordat hij sprak. Een verbinder die over kerkmuren heen keek. Maar boven alles was hij, zoals Van der Klis het noemde, een ‘dienaar van het goddelijk Woord’. Christus stond centraal in zijn leven én in zijn prediking.

Misschien was dat wel de rode draad van deze week. Op allerlei plekken zag ik mensen die, vaak zonder veel aandacht te vragen, bouwen aan een gemeenschap. Vrijwilligers van de Voedselbank stonden bij Jumbo Veltink klaar om producten in ontvangst te nemen. Komende week trekken leerlingen van Aeres VMBO de wijken in om opnieuw levensmiddelen in te zamelen en tegelijkertijd het gesprek aan te gaan over voedselarmoede. Het Odensehuis ontving een prachtige donatie van 20.000 euro om mensen met dementie en hun naasten te blijven ondersteunen. De nieuwe leescoalitie ‘Heel Nijkerk Leest’ wil ervoor zorgen dat lezen weer net zo vanzelfsprekend wordt als fietsen. Ik vond het overigens jammer dat de media niet welkom was bij de aftrap. Juist dit soort initiatieven verdienen het om gezien te worden.

Ondertussen blijft Nijkerk letterlijk groeien. De woningbouw draait op volle toeren. In Paasbos zijn de plannen voor een compleet vernieuwde wijk definitief geworden. Ook bij de Vredeskerk worden woningen gebouwd om een markant kerkgebouw voor de toekomst te behouden. Volgende week krijgt de gemeente bovendien een nieuw college. Nieuwe gezichten, nieuwe portefeuilles en nieuwe keuzes die richting zullen geven aan de komende jaren. Maar de week liet ook een andere kant zien. Dinsdagavond reden tientallen tractoren over de A28 richting De Schakel. Binnen werd gesproken over stikstofmaatregelen, buiten maakten boeren duidelijk dat zij vrezen voor het voortbestaan van hun gezinsbedrijven. De verschillen lijken soms groot, maar uiteindelijk gaat ook daar dezelfde vraag onder schuil: hoe zorgen we ervoor dat onze gemeenschap leefbaar blijft voor volgende generaties? Zelfs de open dag van Brandweer Zwartebroek vertelde eigenlijk hetzelfde verhaal. Honderd jaar vrijwilligers die klaarstaan voor een ander. Kinderen die met grote ogen naar de brandweerwagens kijken, terwijl achter die voertuigen mannen en vrouwen schuilgaan die midden in de nacht hun bed uitkomen als de pieper gaat. Geen helden volgens henzelf. Gewoon mensen die iets voor een ander willen betekenen.

En toen kwam zaterdagavond.

In Theater De Flint vierde Badabounce haar twintigjarig bestaan. Natuurlijk zag ik schitterende choreografieën, honderden dansers, prachtige kostuums en een publiek dat minutenlang bleef applaudisseren. Maar wat mij het meest raakte, stond niet in het draaiboek. Twintig jaar geleden begonnen Jantina en Jarno Klompenhouwer met een dansschool van 33 leden. Ze bouwden geen onderneming. Ze bouwden een tweede thuis. Een plek waar kinderen leren dansen, maar vooral leren geloven in zichzelf. Waar verlegen kleuters uitgroeien tot docenten. Waar ouders elkaar na twintig jaar beter kennen dan sommige familieleden. Waar ‘Badabounce-oma’ op haar bijna 84ste nog altijd kostuums vermaakt en waar een nieuwe generatie alweer opgroeit tussen de muziek en de spotlights. Ineens zag ik de overeenkomst met de afscheidsdienst eerder die week. Twee totaal verschillende werelden. Een predikant op de kansel en twee dansdocenten in een theater. Maar uiteindelijk draait het om precies hetzelfde. Niet om gebouwen, functies of applaus. Wel om de mensen die je onderweg hebt geraakt.

Misschien is dat uiteindelijk de belangrijkste les van deze week. Gebouwen kun je neerzetten. Beleidsstukken kun je schrijven. Protesten komen en gaan. Maar een gemeenschap wordt gebouwd door mensen die zich jarenlang, vaak bijna geruisloos, inzetten voor anderen. Door vrijwilligers, leraren, brandweermensen, mantelzorgers, boeren, predikanten en dansdocenten. Want choreografieën vervagen. Muziek verstomt. Spotlights doven. Maar een kind dat zich gezien voelt, een gemeentelid dat zich gehoord weet of een gezin dat dankzij een voedselpakket weer even vooruit kan… dat draag je de rest van je leven met je mee. En misschien is dát wel de mooiste nalatenschap die een mens kan achterlaten. Tot volgende week.

Aalt.

Het bericht Column: Wat blijft, als de muziek stopt verscheen eerst op De Veense Courant .