Sommige weken voelen als een jaar. Je loopt met je camera en notitieblok door Nijkerk, Hoevelaken en Nijkerkerveen en denkt: dit is precies waarom lokaal nieuws nooit saai wordt. Binnen een paar dagen zie je verdriet, heldendom, humor, vrijwilligerswerk, politiek, jeugd, zorg en saamhorigheid. Het leven in een notendop.

Zondag begon met verdachte zakken in een sloot aan de Blokhuizersteeg. Misschien drugsafval, misschien niet. Brandweer erbij, weg deels afgesloten, onderzoek gestart. Een paar uur later stond een woning aan de Rubenslaan in lichterlaaie. Vlammen sloegen uit het raam, een gezin zag zijn huis onbewoonbaar worden. Gelukkig zonder gewonden. Maandag liet een heel andere kant van onze samenleving zien. Leerlingen van het Corlaer College overhandigden ruim 15.000 euro aan CliniClowns, bijeengefietst over de loodzware Strade Bianche in Italië. Even later vertrok een andere groep Corlaer-leerlingen naar Albanië om huizen op te knappen, voedselpakketten uit te delen én nog eens 9.455 euro te schenken aan Stichting Hoop voor Albanië. Wie zegt dat jongeren alleen maar naar een scherm kijken, heeft deze leerlingen niet ontmoet.

Diezelfde avond namen drie brandweermannen in Hoevelaken afscheid. Geen statige receptie, maar een ludieke afscheidsrit op een triofiets. Een eend redden, een beknelling oplossen en zelfs een ‘uitslaande brand’ blussen met hulp van een piepjonge brandweerman. Humor, traditie en waardering kwamen prachtig samen. En een dag later bewees Brandweer Nijkerk opnieuw waarom zij zoveel respect verdienen. Drie mensen zaten bijna twee uur vast in een lift. Door de hitte en medische klachten werd opgeschaald naar spoed. Toen zelfs de liftmonteur de deuren niet open kreeg, pakte de brandweer de slijptol. Iedereen kwam gelukkig ongedeerd naar buiten. Soms is heldendom gewoon vakmanschap.

Maar dé gebeurtenis van deze week? Zonder twijfel het lintje voor Wim van Duinkerken. Er zijn mensen die hun hele leven vragen: “Wat krijg ik ervoor terug?” En er zijn mensen zoals Wim. Die hun hele leven maar één vraag stellen: “Waar kan ik helpen?” Meer dan zestig jaar vrijwilliger. Bij NSC, Veensche Boys, het Sint Nicolaascomité, Boerenmaandag, het Zeemanskoor en nog veel meer. Nooit voor de schijnwerpers. Altijd achter de schermen. De woorden van Tini Smorenburg raakten precies de kern: Wim heeft zijn hele leven vooral gegeven. Nu mag hij ook ontvangen. Dat ene lintje stond deze week symbool voor duizenden vrijwilligers die onze stad en dorpen draaiende houden zonder ooit om aandacht te vragen. Mensen zoals Wim zijn het cement tussen de stenen.

Ook op de scholen werd gefeest. Diploma’s bij het Corlaer College, een indrukwekkend slagingspercentage van 99 procent bij Aeres. De Zonnebloem schafte tien nieuwe rolstoelen aan, de Zomerschool verwelkomt straks een recordaantal leerlingen maar zoekt nog dringend vrijwilligers, Jan Blankestijn werd bedankt voor zijn jarenlange inzet voor Dorpsdag Nijkerkerveen en Ollie de blauwe olifant verhuisde vrolijk naar woonzorgcentrum De Pol om daar bewoners een glimlach te bezorgen. Soms zit het nieuws niet in grote koppen, maar in kleine gebaren.

De politiek liet zich ook horen. Jacobskruiskruid zorgt opnieuw voor discussie, energiearmoede wordt aangepakt met een witgoedregeling en… natuurlijk was daar het regenboogpad. Ik heb zelden zóveel reacties onder één bericht gezien. Kennelijk kan een paar vierkante meter gekleurde bestrating een complete gemeente dagenlang bezighouden. Op Facebook werden in recordtempo experts in verkeerskunde, inclusiebeleid, gemeentefinanciën én schilderwerk geboren. Sommigen voorspelden ongeveer het einde van de beschaving, anderen zagen juist een prachtig symbool van acceptatie. Ondertussen ligt er straks gewoon een pad waar mensen waarschijnlijk vooral… overheen lopen. Misschien zegt dat wel alles over sociale media: soms maken we van een stoeptegel een wereldprobleem.

Gelukkig eindigde de week zoals een zomerweek hoort te eindigen. Nijkerk Live trapte af met een vol Plein, muziek, gezelligheid en heel veel mensen die gewoon genoten van elkaar. Geen discussies. Geen zorgen. Alleen een zomerse vrijdagavond. En misschien is dat wel de mooiste conclusie van deze week. Tussen branden, lintjes, vrijwilligers, diploma’s, theaterzorgen, regenboogpaden en goede doelen blijft één ding steeds terugkomen: onze stad dorpen worden niet bijzonder door het nieuws. Ze worden bijzonder door de mensen die er wonen. En daar mogen we, zeker na zo’n week, best een beetje trots op zijn. Tot volgende week.

Aalt.