Sommige weken laten zich niet eenvoudig samenvatten. Ze kruipen onder je huid. Ze laten je glimlachen, slikken en soms even stilvallen. Afgelopen week was zo’n week. Een week van kampioenen en vrijwilligers, maar vooral van afscheid. Van namen waarvan je dacht dat ze altijd bij Nijkerk zouden blijven horen.

We verloren Anita Mensink, de eerste officiële stadsdichter van Nijkerk. Een vrouw die woorden gaf aan momenten waarop anderen ze niet konden vinden. Als trouwambtenaar verbond ze mensen voor het leven, als dichter verbond ze mensen met hun stad. Slechts 65 jaar werd ze. Veel te jong voor iemand die nog zoveel kleur te geven had. Veensche Boys nam afscheid van Jaap Kuyt. Tweeënzeventig jaar lid. Probeer dat getal eens werkelijk te bevatten. Bijna een heel mensenleven stond in het teken van blauw en wit. Jaap bestuurde, bouwde en hielp. Om twaalf uur liet hij alles vallen voor ‘de Boys’. De tribune en het sportpark dragen zijn handtekening, maar zijn grootste bouwwerk was misschien wel de clubgeest die hij generaties lang doorgaf.

Ook het plotselinge overlijden van Jos Vreeswijk kwam hard aan. Bij Atletiekvereniging Nijkerk én bij de Voedselbank laat hij een leegte achter. Jos kon organiseren, maar bovenal verbinden. Hij zag niet alleen taken die moesten worden uitgevoerd, maar vooral mensen die aandacht verdienden. De Voedselbank verloor een warm bestuurslid, de atletiekvereniging haar voorzitter en vriend. Nijkerk verloor een man die verschil maakte zonder dat voortdurend van de daken te schreeuwen. En bij de Kruiskerk viel opnieuw een naam weg. Na ds. Klaas van der Sloot en ds. Daan Riemens overleed ook ds. Piet van Dijk. Drie predikanten in korte tijd. Drie stemmen die mensen troostten, richting gaven en voorgingen.

Misschien raakte daarom het eerbetoon aan Henk van Deuveren bij de Veensche Brom Club zo diep. Henk is ernstig ziek. Maar de club wachtte niet tot mooie woorden alleen nog als herinnering konden worden uitgesproken. Hij werd in het bijzijn van zijn vrouw, zoon, schoondochter en kleinkinderen ontvangen door een erehaag van glimmende Kreidlers. Henk werd het allereerste erelid van de vereniging. De jaarlijkse Drenthe-rit wordt de Kieterrit, er komt een Kieterballenavond en hij mocht het nieuwe clubgebouw openen waaraan hij zelf zo hard had meegewerkt. Daar zat hij. Tussen zijn familie en zijn kameraden. Een speldje op zijn borst, een schaar in zijn hand en zijn naam voor altijd verbonden aan de club. Na afloop werden gehaktballen gegeten. Kieterballen, vanaf nu. Het klinkt misschien eenvoudig, maar juist daarin zit liefde: ervoor zorgen dat iemand blijft voortleven in de verhalen, de ritten en de tradities van een vereniging.

Ook NijSoCo liet deze week zien wat een gemeenschap werkelijk betekent. Natuurlijk waren er winnaars: Veen United, UKP, De Goud Zoekers, De Sminkies en De Blauwe Helden. Maar de grootste kampioenen stonden niet allemaal op het veld. Ze liepen rond met schema’s, hesjes, emmers water en oplossingen voor problemen die bezoekers nauwelijks opmerkten. De ene avond kwam de regen met bakken uit de hemel, de volgende week dreigde tropische hitte. Er waren vernevelaars, waterpunten en een hitteplan. De Luxoolseweg lag open, maar dankzij vrijwilligers, ondernemers, een alternatieve route langs de manege en een weg van stelconplaten konden honderden auto’s probleemloos parkeren. Het leek vanzelf te gaan. En juist wanneer iets vanzelf lijkt te gaan, weet je hoeveel mensen achter de schermen keihard hebben gewerkt. De terugkeer van het Kids Tournament maakte het beeld compleet. Kinderen renden over dezelfde velden waar volwassenen om de prijzen streden. Langs de lijn stonden ouders, opa’s en oma’s. NijSoCo is geen gewoon voetbaltoernooi. Het is een plek waar generaties elkaar ontmoeten en waar saamhorigheid belangrijker is dan de uitslag.

Dat is de rode draad van deze emotionele week. Een gemeenschap wordt niet gebouwd door stenen, asfalt of beleidsstukken. Zij wordt gedragen door mensen. Door mensen als Anita, Jaap, Jos en Piet. Door iemand als Henk. Door vrijwilligers die in de regen blijven staan, in de hitte water uitdelen en ervoor zorgen dat iedereen veilig thuiskomt. Vaak beseffen we pas hoeveel iemand heeft betekend wanneer een stoel leeg blijft, een stem verstomt of een vaste plek in de spelersbus onbezet is. Laten we daarom niet wachten met onze waardering. Zeg het nu. Geef die bloemen. Vorm die erehaag. Noem die rit naar iemand. Schrijf dat gedicht. Spreek dat dankwoord uit. Want mensen die een gemeenschap dragen, verdienen het om te weten dat ook zij gedragen worden. Tot volgende week.

Aalt.