Sommige weken hoef je als journalist nauwelijks op zoek naar verhalen. Ze liggen gewoon op straat. Of op het Buntgras in Nijkerkerveen. Daar stonden zondag vrijwel alle buren voor het huis van Gert en Bep van den Brink. Het echtpaar vierde zijn 65-jarig huwelijk en na het feest van zaterdag in Putten vond de buurt dat het nog niet genoeg was geweest. Cadeautjes, gezang en vooral heel veel saamhorigheid. Maandag komt ook de burgemeester nog langs. Terecht, want 65 jaar samen verdient een felicitatie. Maar wat mij vooral bijblijft, is die straat vol buren. We kunnen eindeloos praten over verbinding, maar soms is het allemaal veel eenvoudiger: weten wat er bij de buren speelt en er zijn wanneer er iets te vieren valt.

Diezelfde verbondenheid kwam deze week terug in een prachtig openhartig interview van collega Peter Pos met Dea Blankestijn. Zij kreeg ooit van een arts te horen: „Je hebt heel veel pech gehad, maar ook heel veel geluk.” Na ernstige gezondheidsproblemen en zware operaties is Dea er nog. En dat lijkt voor haar reden genoeg om zich overal in Nijkerkerveen nuttig te maken. In de bibliotheek, op school, bij het voorlezen en natuurlijk bij Spulletjes uit ’t Hart. Binnenkort verhuist ze met haar man Evert. Welgeteld een paar honderd meter. Nijkerkerveen verlaten? Geen denken aan. Sommige mensen zijn zo verweven met een dorp dat je ze er waarschijnlijk alleen met een verhuiswagen én een flinke politiemacht uit krijgt.

Over tweedehands spullen gesproken: na de zomervakantie opent kringloopwinkel Flow aan de Nijverheidsstraat. Huisraad, kleding, speelgoed, gereedschap en fietsen zijn welkom. De winkel wordt onderdeel van Ontwikkelcentrum Nieuw Nijver, naast de nieuwe opvanglocatie De Nijverheid waar inmiddels 78 asielzoekers wonen. Op 26 september volgt de officiële opening. Nieuw Nijver moet een plek worden waar asielzoekers én andere Nijkerkers kunnen leren, werken en meedoen. Met onder meer dagbesteding, een koffiecafé, fietsenwerkplaats, klussendienst en leslokalen krijgt het terrein daarmee een veel bredere functie dan alleen opvang. Leren deden deze week ook de kinderen van de Zomerschool bij Museum Nijkerk. Dit keer stond archeologie centraal. Muntjes opgraven uit zand was leuk, maar een echte metaaldetector bleek natuurlijk helemaal onweerstaanbaar. Stoppen met zoeken was uiteindelijk moeilijker dan iets vinden. Misschien moeten we die kinderen binnenkort eens loslaten op de Nijkerkse bodem. Wie weet wat daar nog ligt.

En toen was er woensdagavond natuurlijk de zonsverduistering. Op de zeedijk leek het bijna een klein festival. Klapstoeltjes, parasols, hapjes, drankjes, complete families en bootjes op het water. Rond 20.11 uur werd het donkerder en leek zelfs de natuur even stil te vallen. Maar de prijs voor de origineelste eclipskijker gaat zonder enige twijfel naar Anja van den Boom uit Nijkerkerveen. Terwijl Nederland met beschermbrilletjes omhoog stond te turen, dobberde Anja in haar zwembad met een professioneel lasmasker op haar hoofd. Hart van Nederland pikte het tafereel op en zo ging Nijkerkerveen weer eens landelijk de televisie over. Je kunt ingewikkeld doen over sterrenkunde, maar met een zwembad, een opblaasbed en de juiste lasbescherming kom je blijkbaar ook een heel eind. Over bijzondere natuurverschijnselen gesproken: zaterdag kregen we nóg iets zeldzaams te zien. Regen. Na weken waarin bij Nijkerk Live bijna standaard de zon scheen, wisten we nauwelijks meer wat het was. Vrijdagavond zaten de terrassen op het Plein opnieuw ramvol. Organisator Ronald Visch schat dat er wekelijks vijf- tot zeshonderd mensen komen. Groter hoeft het van hem niet. En gelijk heeft hij. Succes hoeft niet altijd te betekenen dat iets moet groeien.

Niet alles was feestelijk. Donderdagavond lag het treinverkeer tussen Nijkerk en Putten urenlang grotendeels stil vanwege een onbevoegd persoon op het spoor. Vrijdag brak achter de keurslager aan het Wheemplein brand uit. De eigenaar wist het vuur zelf te blussen, maar zakte bij het afdalen door het dak en moest gewond naar het ziekenhuis. En tussendoor werd de N301 ’s nachts ook nog voorzien van een beschermende nieuwe afwerklaag. Die klus was om drie uur alweer klaar. Terwijl Nijkerk sliep, werd er dus gewoon doorgewerkt. Het was kortom weer zo’n week waarin alles voorbij kwam: liefde, saamhorigheid, zorg, archeologie, asfalt, brand, treinen, volle terrassen en een bijna verdwenen zon. En uiteindelijk zelfs regen. Je hoeft hier eigenlijk nooit ver te zoeken naar een verhaal dus ook deze week bleef de komkommertijd uit.. Misschien volgende week.. We gaan het beleven. Tot de volgende.

Aalt.