Vijf avonden lang lag er ineens een stukje strand midden in Nijkerk. Geen zee, geen boulevard en geen ondergaande zon boven het water. Wel een flinke bak zand op het Plein, fanatieke volleyballers, volle terrassen en vooral heel veel gezelligheid. Woensdagavond kwam er met de finales een einde aan het Buijtenhuis Beachvolleybaltoernooi. De uitslagen volgen later. Wat mij betreft mag eerst de sfeer de winnaar zijn.

Ik heb de afgelopen vijf avonden weer verschrikkelijk genoten. Natuurlijk van het volleybal. Van spelers die voor iedere bal gingen, van teams die fanatiek wilden winnen en even later samen stonden te lachen. Maar misschien nog wel meer van alles eromheen. Mensen die even kwamen kijken en vervolgens bleven hangen. Bekenden die elkaar tegenkwamen. Een drankje op het terras, een praatje langs de boarding en ondertussen dat voortdurende geluid van een bal die door de lucht wordt geslagen. Dat is volgens mij precies wat zo’n toernooi met een binnenstad kan doen. Het Plein was niet alleen een plek waar wedstrijden werden gespeeld. Het werd vijf avonden lang een ontmoetingsplaats.

Voor mijzelf zat er nog een extra wedstrijd in het programma. Eentje zonder scheidsrechter en zonder eindstand: die met het licht. Wie denkt dat je als fotograaf simpelweg langs het veld gaat staan en op het juiste moment op een knopje drukt, had deze week eens met mij mee moeten lopen. Fel zonlicht, diepe schaduwen, tegenlicht en vervolgens iedere avond dat moment waarop het daglicht langzaam verdween en het kunstlicht het moest overnemen. Het ene moment staat een speler prachtig in het licht, een fractie van een seconde later duikt hij met bal en al een donkere hoek in. Heerlijk!! Want juist als het moeilijk wordt, begint voor mij het echte fotograferen. Dan moet ik serieus werken voor een beeld. Kijken waar het licht vandaan komt, voorspellen waar de actie gaat plaatsvinden, instellingen aanpassen en soms gewoon accepteren dat een foto mislukt. Om vervolgens opnieuw te proberen. Een makkelijke foto is leuk. Een foto waarvoor je hebt moeten vechten, geeft veel meer voldoening.

En terwijl ik daarmee bezig was, realiseerde ik me opnieuw hoeveel werk er aan de andere kant van mijn lens wordt verzet. Zo’n evenement staat er niet vanzelf. Velden moeten worden opgebouwd, wedstrijden gepland, vrijwilligers geregeld en vijf dagen lang moet alles blijven draaien. Als bezoeker zie je vooral het eindresultaat. Juist daarom verdient de organisatie een groot compliment. Want je kunt zand neerleggen en een volleybalnet spannen. Daarmee heb je nog geen sfeer. Die ontstaat pas wanneer spelers graag komen, vrijwilligers enthousiast blijven, publiek blijft hangen en een plein vijf avonden lang bruist. Woensdagavond ging voor de laatste keer de bal over het net. Straks verdwijnt het zand weer en krijgt het Plein zijn vertrouwde gezicht terug om zich klaar te laten stomen voor dat andere feest… De Nacht van Nijkerk. Ik ging vandaag opnieuw naar huis met heel veel foto’s. Maar vooral met het gevoel dat ik vijf avonden lang precies op de plek stond waar ik wilde staan. Langs de lijn, camera in de hand, worstelend met het licht. En verschrikkelijk genietend.

Aalt.