Iedere zaterdag neem ik me voor om eens een rustige week tegemoet te gaan. Een week waarin ik niet hoef te kiezen tussen sport, politiek, cultuur, rechtbanken, restauraties en bijzondere inwoners. Maar Nijkerk heeft daar steevast maling aan. Ook deze week bleek weer dat achter iedere straathoek een verhaal schuilt. Deze week viel me vooral op hoeveel verhalen over verandering er voorbij kwamen. Afscheid nemen, opnieuw beginnen en vooruitkijken. Soms gebeurt dat uit vrije wil, soms omdat de werkelijkheid je daartoe dwingt. Juist die combinatie maakte deze nieuwsweek bijzonder.

Toch was er één evenement dat er deze week voor mij echt uitsprong: de Harry Hamstra Cup. Inmiddels is het voorbereidingstoernooi niet meer weg te denken uit de regio. Natuurlijk wordt er gevoetbald op een hoog amateurniveau, met clubs als GVVV, DOVO, Eemdijk, Huizen, Hoogland en gastheer Sparta Nijkerk. Maar de Harry Hamstra Cup is allang meer dan een sporttoernooi. Het is misschien wel het mooiste voorbeeld van hoe sport en maatschappelijke betrokkenheid hand in hand kunnen gaan. Na afloop van de slotwedstrijd tussen Sparta Nijkerk en Hoogland werd een cheque van 6.000 euro overhandigd aan burgemeester Gerard Metz, als voorzitter van de Vrienden van het Meander Medisch Centrum. Een prachtig bedrag, al lag de opbrengst iets lager dan vorig jaar. Maar uiteindelijk gaat het niet alleen om het eindbedrag.

Sinds het overlijden van Harry Hamstra senior leeft zijn gedachtegoed voort: voetbal gebruiken om iets terug te doen voor de samenleving. Dat werd misschien nog wel het mooist verwoord door Harry Hamstra junior. Hij bezocht onlangs zelf de afdeling oncologie van het Meander Medisch Centrum en vertelde diep onder de indruk te zijn van wat daar met de opbrengsten van de afgelopen jaren is gerealiseerd. Een mensvriendelijkere behandelomgeving, innovatieve apparatuur en investeringen die direct bijdragen aan betere zorg voor kankerpatiënten. Dan besef je ineens dat iedere entree, iedere consumptie en iedere sponsorbijdrage uiteindelijk veel verder reikt dan negentig minuten voetbal. Dat maakt de Harry Hamstra Cup misschien wel uniek.

Deze week vormden scholen eveneens een rode draad. De één viert een nieuw begin, de ander sluit voorgoed de deuren. Dat levert niet alleen nieuws op, maar vooral verhalen vol herinneringen. Het meest ingrijpend is misschien wel het definitieve afscheid van de School met de Bijbel in Diermen. Meer dan een eeuw lang was het schooltje veel meer dan een plek waar kinderen leerden rekenen en schrijven. Het was het hart van een buurtschap. Generaties groeiden er op, ouders stonden er ooit zelf in de klas en brachten later hun eigen kinderen naar dezelfde school. Uiteindelijk won de harde werkelijkheid van de emotie. Te weinig leerlingen, oplopende tekorten en geen toekomstperspectief. Het blijft wrang dat een school die met zoveel liefde werd gedragen uiteindelijk toch moet sluiten. Een paar kilometer verderop gebeurt juist het tegenovergestelde. In Hoevelaken verdween het oude schoolgebouw van Kindercampus Blokhuus onder de slopershamer. Ook daar overheerst uiteindelijk de blik vooruit. Een nieuw, duurzaam schoolgebouw dat straks weer jarenlang het decor vormt van nieuwe herinneringen.

Dat vooruitkijken zien we ook op sportpark Nijkerkerveen. Veensche Boys maakt zich op voor het negentigjarig jubileum. De verkiezing van de clublegendes zorgde al voor de nodige discussies. Want wie hoort er wel of niet in zo’n elftal? Eigenlijk maakt dat niet eens zoveel uit. Iedere generatie heeft zijn eigen helden. Uiteindelijk draait het niet alleen om doelpunten of kampioenschappen, maar vooral om de herinneringen die een vereniging samen maakt. Ook het oude stationsgebouw van Nijkerk krijgt langzaam weer de uitstraling die het verdient. Na maanden restaureren komt de opening steeds dichterbij. Mooi om te zien dat historische gebouwen niet alleen behouden blijven, maar ook een nieuwe functie krijgen.

Ondertussen wordt er achter de schermen gewerkt aan een heel andere toekomst. De gemeente oefent dit najaar met een noodsteunpunt voor een mogelijke langdurige stroomuitval. Hopelijk blijft het bij een oefening, maar voorbereiding is in deze tijd geen overbodige luxe. Sportief was er ook reden tot trots. Judoka Elena Renes mag Nederland vertegenwoordigen op het EK onder 23 in Napels. Een prachtige beloning voor jaren hard trainen. En ook de jonge Anouk de Vries verdient een groot compliment. Voor de tweede keer liep zij de Nijmeegse Vierdaagse voor KWF en haalde opnieuw duizenden euro’s op voor kankeronderzoek.

Bijzonder vond ik daarnaast het verhaal van Jentien van de Brug, die na 45 jaar nog altijd met hetzelfde enthousiasme voor de klas staat. Haar verhaal ging eigenlijk niet alleen over onderwijs, maar over aandacht. Luisteren, kijken en mensen zien. Misschien is dat wel precies wat onze samenleving soms het hardst nodig heeft. De zomervakantie betekent overigens niet dat er niets gebeurt. Buurthuis De Refter zorgt met een uitgebreid zomerprogramma voor volop activiteiten voor kinderen. En wie deze weken over de Luxoolseweg rijdt, weet dat geduld eveneens een schone zaak is. De werkzaamheden zorgen voor overlast, maar moeten uiteindelijk leiden tot een veiligere omgeving voor fietsers en voetgangers.

Vrijdagavond was het vervolgens alsof heel Nijkerk besloot de vakantie gezamenlijk te vieren. Nijkerk Live trok opnieuw een bomvol Plein, waar nauwelijks nog een stoel vrij was en zelfs de terrassen in de Nieuwstraat volledig meededen. Muziek, volle terrassen en dansende bezoekers: het laat zien hoe levendig onze binnenstad inmiddels is geworden. En zo eindigde opnieuw een week waarin verleden, heden en toekomst voortdurend door elkaar liepen. Maar als er één beeld is dat blijft hangen, dan is het misschien wel die cheque van 6.000 euro op het veld van Sparta Nijkerk. Een herinnering dat lokaal nieuws niet alleen draait om wat er gebeurt, maar vooral om wat mensen samen voor elkaar weten te betekenen. Dat maakt onze gemeente misschien wel mooier dan welk nieuwsbericht ook. Tot volgende week.

Aalt.