In de presentatiegids van Veensche Boys is veel aandacht voor Geurt van Deuveren, een hondstrouwe supporter van Veensche Boys en meer dan 60 jaar lid van de vereniging. Omdat Geurt heel veel voor Veensche Boys heeft gedaan, jarenlang binnen het bestuur van de Businessclub maar ook bijvoorbeeld in de bouw commissie, zetten we hem even in de schijnwerpers. Maar tijdens het gesprek dat Sibert van Leeuwen met hem had ging het toch vooral over voetbal.
Ik fiets bij Geurt langs op zaterdag 17 augustus 2019 om samen naar de Boys te peddelen. Zijn huis in Nijkerk heeft hij helemaal zelf gebouwd. De van oorsprong “Veender” meldde zich op 13-jarige leeftijd aan als lid van de club en dus leert een snelle rekensom dat de inmiddels 80-jarige van Deuveren nu zo’n 67 jaar lid is. Hij werd ingedeeld bij de aspiranten als “linksbinnen”. Geurt glundert als hij eraan terugdenkt: 5 man op 1 lijn in de voorhoede, 2 middenvelders en 3 verdedigers: Aanvallen!! Hij deed op zijn 15e mee aan een toernooi bij Amersfoortse Boys als linksbuiten waar hij meteen scoorde en daarmee zijn visitekaartje afgaf als aanstormend talent…want op 16-jarige leeftijd debuteerde hij in het eerste elftal van de zondag en bleef 10 jaar lang een vaste waarde: “Ik was bloedsnel, fanatiek, een ziedend schot, rechtsbenig maar kon ook met links aardig uit de voeten! Als de rechtsbinnen de bal op rechts had,stelde ik mij als spits links van het strafschopgebied op om in te komen lopen en de actie te maken. Was de bal bij de linksbinnen stelde je je links op. Schrijf ook maar op dat ik altijd veel gebruik van mijn lichaam maakte, mijn “kont’’er in zette en altijd mijn lichaam tussen de bal en tegenstander had”.
Zijn mooiste herinnering is een wedstrijd tegen Scherpenzeel in 1961, op een moeilijk te bereiken grasmat in Achterveld, waarin hij maar liefst 3 x scoorde: het was de kampioenswedstrijd in het jaar dat de Veenders kampioen werden in de 2e klasse van de KNVB afdeling Utrecht. Een echte goaltjesdief, die van Deuveren: “net iets sneller dan de stopperspil van Scherpenzeel”, “zijn hard klimmend schot was onhoudbaar” en “van Deuveren was iets eerder en zijn kopbal leverde een prachtig doelpunt op”, zo lezen we in het Veluws Dagblad. En ik zie het helemaal voor me: voetbalschoenen met stalen neuzen, vierkante doelpalen en als het geregend had dan werd de bal een paar kilo zwaarder.
Een kleine verzameling zwaar vergeelde krantenknipsels uit een roemrijk verleden vertellen niet alles, maar wel een deel van van Deuveren’s succesvolle voetballeven, die het spelletje met de paplepel bij zijn zoons Gerben en Jorrit naar binnen werkte. Gerben, inmiddels 52, en Jorrit, 46, speelden bij Sparta Nijkerk, want de van Deuverens woonden inmiddels in Nijkerk. Gerben is tegenwoordig Technisch Manager bij Sparta Nijkerk, een functie die hij samen met anderen uitvoert.
Ook in de jaren dat Geurt furore maakte op de Veluwse voetbalvelden zaten de scouts niet stil: hij kreeg aanbiedingen van HVC en Velox om “betaald” voetballer te worden. Maar Geurt liet het aan zich voorbij gaan: “je moest gewoon je normale baan houden, het was geen vetpot in die tijd”. Rond zijn 34e jaar hing hij zijn kicksen aan de wilgen, het kostte hem teveel tijd en hij had daarnaast ook nog eens regelmatig een schouder uit de kom. Uiteindelijk bouwde hij zijn voetballeven af in het 5e elftal.
Hoewel van Deuveren al jaren ook regelmatig bij Sparta Nijkerk vertoeft, is hij bij de thuiswedstrijden van De Blauwe Helden altijd aanwezig, en je kunt hem vinden in de buurt van Henk Berculo, Beert Kas, Henk Schotsman en Harm van Dusschoten. Na afloop van de wedstrijd plaatsnemen aan de praot-tafel is vanzelfsprekend vaste prik. Niet voor niets is recentelijk een piepklein bijzettafeltje vervangen door een wat groter formaat, waar bezoekers van het Sponsorhome nog wat wijze voetballessen kunnen krijgen van de oude garde!
Geurt heeft vooral na zijn actieve voetballoopbaan ook het nodige vrijwilligerswerk verzet voor zijn club: In het bestuur van de businessclub, actief met reclameborden en met het advertentiegedeelte van de presentatiegids, en lid van de bouwcommissie van het nieuwe onderkomen van VeenscheBoys. “En samen met mijn vader de oude kantine gebouwd”. In een nog verder verleden hield Geurt zich ook wel eens bezig met het prikken van de velden: “de doelmond was vaak niet meer dan een zandbak, een diepe kuil waar het water niet meer wegstroomde. We maakten het gat dan nog wat dieper, gooiden er takkenbossen in en maakten het weer glad, de drainage was dan aanzienlijk verbeterd”.
We sluiten af met een korte maar zijn heldere blik op de toekomst: “Het liefst een eerste elftal met voetballers uit de regio en we hoeven niet ten koste van alles te promoveren, dus liever een stabiele tweedeklasser, maar dan wel met ambitie om hogerop te komen. Hardstikke mooi natuurlijk om een kampioensfeest of een promotie te vieren, maar als het niet lukt dan is dat maar zo”.
Foto Kees van den Heuvel
