Pim Koelewijn (73) werd onlangs uitgeroepen tot sportvrijwilliger van het jaar 2025, maar zelf had hij die eer liever aan zich voorbij laten gaan. De vrijwilliger bij NSC staat het liefst op de achtergrond en voelt zich zichtbaar ongemakkelijk bij persoonlijke aandacht. “Het is geen valse bescheidenheid,” zegt hij, “ik sta gewoon liever niet in de spotlights.” Die houding is geen toeval. Pim groeide op in een groot gezin in Nijkerkerveen, waar het vanzelfsprekend was om de handen uit de mouwen te steken voor anderen. Vrijwilligerswerk kreeg hij letterlijk met de paplepel ingegoten, zonder ooit te denken aan erkenning of prijzen.
Pim doet wat hij doet vanuit het idee iets terug te geven. In zijn jeugd waren het vrijwilligers die sport en activiteiten mogelijk maakten, en nu is hij zelf die schakel. Bij NSC vervult hij uiteenlopende rollen: bestuurslid, lid van de werkploeg, barmedewerker, begeleider bij wandelingen voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel en vaste kracht bij evenementen zoals de Fiets4daagse. “Je krijgt er zoveel gezelligheid voor terug,” zegt hij. Teamwerk staat voor hem centraal, zowel in zijn vrijwilligerswerk als in zijn betaalde baan, die hij na zijn pensioen nog twee dagen per week uitoefent. Juist daarom heeft hij moeite met individuele erkenning.
Volgens Pim draait alles om samen doen. Vrijwilligers verdienen waardering, niet voor het podium, maar om anderen te inspireren om ook iets te betekenen. NSC is in de loop der jaren echt zijn club geworden, een plek waar ruimte is voor initiatieven van binnen en buiten. Wat hem drijft is simpel: blije mensen. Dat is voor hem naastenliefde. Zijn familie speelt daarin een grote rol, net als de herinnering aan zijn overleden zus, voor wie hij jaarlijks meefietst met Alp d’HuZes. “Ik ben dankbaar dat ik dit kan doen,” zegt hij. “Dat ik leef, gezond ben en iets voor anderen kan betekenen.”
Lees het volledige artikel op destadnijkerk.nl.
Foto: Lida Naber.