In het kader van het zestigjarig jubileum van SV DOTO uit Nijkerkerveen spraken we met Jeannette Hijwegen en Annelies Blankestijn. Twee vrouwen die samen symbool staan voor de kracht, continuïteit en het warme verenigingsleven van DOTO. Al decennialang zijn zij actief binnen de club – als turnster, trainster, bestuurder en bovenal als betrokken clubmensen.
Jeannette Hijwegen begon in 1983, op achtjarige leeftijd, met turnen bij DOTO. Ze kwam in de selectie en bleef daar tot haar achttiende actief. In 1992 werd ze, na een gesprek met toenmalig voorzitter Dick Holtman, gevraagd als hulpleiding. Wat begon als ondersteuning groeide uit tot een levenslange rol binnen de vereniging. Sindsdien gaf Jeannette les aan uiteenlopende groepen: van kleuters tot selectieturnsters en van woensdagmiddaggroepen tot bodyworkout voor dames. Daarnaast vervulde zij tal van bestuurstaken, variërend van het organiseren van wedstrijden tot het bakken van oliebollen, het verkopen van speculaas en zelfs het verzorgen van de salarisadministratie. Haar betrokkenheid bij DOTO is sinds 1983 onafgebroken.
Annelies Blankestijn kwam begin jaren ’90 bij DOTO. Haar officiële startdatum is 21 mei 1992, een datum die verbonden is aan een ingrijpend moment in de clubgeschiedenis. Tijdens een training kreeg trainster Marjolijn van Dulken onverwacht een epileptische aanval. Er werd snel en doortastend gehandeld om de kinderen uit de zaal te halen en hulp te regelen. Dit incident versnelde de instroom van Annelies als leidster. Zij nam de groep over, met Jeannette aan haar zijde als assistente. Die rolverdeling voelde echter nooit zo; sinds die tijd geven zij samen les als gelijkwaardig duo. Door hun jarenlange samenwerking hebben zij aan een half woord genoeg en weten zij kinderen feilloos te ‘lezen’: talenten herkennen, emoties aanvoelen en inschatten wat ieder kind nodig heeft om te groeien.
Hoewel turnen vaak wordt gezien als een meisjessport, kende DOTO door de jaren heen ook diverse jongensleden. Jeannette en Annelies noemen onder anderen Andries van Soeren, Robin Hagens, Wouter van Dusschoten, Damian Geurts en Melvin van der Schuur. Vooral Melvin wordt met een glimlach genoemd. Hij was niet alleen actief lid, maar later ook zelf leider, samen met Vicky van den Brink. Een anekdote die is blijven hangen: tijdens een wedstrijd werden zij aangesproken met de vraag wie “die leuke knul” was die bij hun vereniging liep. “Die hoort lekker bij ons,” was het antwoord. Het bleek om Melvin te gaan. Kinderen en vooral de meiden waren dol op hem. “Ze liepen met hem weg,” lachen ze. “Het was gewoon een super leuke tijd.”
Op de vraag naar hun mooiste momenten noemen zij niet één specifieke prestatie, maar juist het proces van begeleiden en coachen. “Het beste uit kinderen halen,” staat sinds jaar en dag centraal. Dat betekent soms een luisterend oor zijn, soms een vriendin, soms een halve psycholoog en soms ook degene die een zetje geeft. Hoogtepunten waren onder meer de jubileumuitvoeringen bij het 40- en 50-jarig bestaan, onder andere in sporthal Watergoor. Ook de deelname van leerlinge Ilse Bijl aan de Nederlandse Kampioenschappen blijft hen bij. Niet vanwege de uitslag. Ilse was die dag ziek, maar vanwege de trots op haar inzet en deelname. DOTO richt zich niet op topsport, maar op plezier, ontwikkeling en wedstrijden op passend niveau.
De club voelt voor beiden als hun ‘eigen’ vereniging. Die sterke clubbinding is ook de reden dat zij naast hun rol als leidinggevenden jarenlang bestuursverantwoordelijkheid droegen. Samen met de huidige voorzitter Jeroen van Keulen die via Annelies bij DOTO betrokken raakte en een brede sportachtergrond heeft houden zij de vereniging draaiende. Dat betekent in de praktijk dat leiding en bestuur gecombineerd worden, formeel niet wenselijk, maar door het tekort aan vrijwilligers vaak onvermijdelijk. Ook sporthal De Baggelaar komt ter sprake: een plek met een uitgesproken haat liefde verhouding. De hal is qua formaat ideaal voor een kleine vereniging, maar kampt met achterstallig onderhoud, beperkte opslagruimte en het ontbreken van de mogelijkheid om toestellen te laten staan en… De sporthal is gewoon vies. Het telkens op- en afbouwen van grote toestellen kost veel tijd en fysieke inspanning en vraagt regelmatig hulp van ouders.
Voor de toekomst dromen Jeannette en Annelies van een (gedeeltelijke) eigen hal met vaste toestellen, eventueel in samenwerking met andere turnverenigingen in de regio. De uitdagingen van deze tijd zijn voelbaar: het werven van nieuwe leiding en bestuursleden is lastig. Toch wordt ingezet op interne doorstroom van jonge leden richting trainersopleidingen. “Passie is het allerbelangrijkste,” aldus Jeannette. “Het moet door je aderen stromen.”
Na zestig jaar is één ding duidelijk: SV DOTO is meer dan een sportvereniging. Het is een thuis. Voor Jeannette en Annelies, maar ook voor generaties turners, turnsters en ouders. Het werken met kinderen houdt hen jong, scherp en betrokken. De sociale verbondenheid, de vertrouwde routines en de ‘gouwe mensen’ maken dat zij zich blijven inzetten. Met hun verhaal laten zij zien waar DOTO al zestig jaar voor staat: sport, saamhorigheid en een Nijkerkerveens clubhart dat blijft kloppen.
Interview en Foto: Aalt Guliker.