Wie deze week het nieuws in Nijkerk volgde, kreeg de indruk dat ons land langzaam vastloopt. Op de snelweg, in de woonwijk, op het elektriciteitsnet en zelfs op de gemeentelijke website. Gelukkig zijn er ook mensen die gewoon iets voor elkaar krijgen. Meestal zonder beleidsnota, miljoenenbudget of stikstofberekening.

Neem Knooppunt Hoevelaken. Dat blijft een nationale prioriteit. Prachtig nieuws, zou je denken. Alleen mag de schop voorlopig niet de grond in vanwege stikstof. Elders ontbreken zelfs de centen. Bestuurders spreken hun zorgen uit en willen met elkaar in gesprek. Dat laatste kunnen we in Nederland gelukkig nog zonder vergunning. Burgemeester Jaco Geurts vindt dat de koek groter moet. Ik zou zeggen: bak eerst eens iets af voordat iedereen verhongert. Ondertussen ligt Nijkerk zelf ook regelmatig open. In de Campenbuurt duurden werkzaamheden ruim twee jaar. De evaluatie leert dat de communicatie goed was, maar de planning beter kon. Daar zullen bewoners vast blij mee zijn. Na twee jaar struikelen over bouwhekken krijgen ze nu de geruststellende mededeling dat het de volgende keer slimmer gaat. En die volgende keer komt gegarandeerd, want Nijkerk heeft nog zo’n tweehonderd transformatorhuisjes nodig. Straks hebben we meer elektriciteitshuisjes dan bushokjes. Op de koeienrotonde aan de Chopinlaan heeft inmiddels ook de laatste knotwilg het loodje gelegd. Drie boompjes werden geplant, anderhalve bleef over en nu is het helemaal afgelopen. Misschien kunnen we er een transformatorhuisje neerzetten. Dat blijft tenminste overeind.

Ook digitaal was het feest. Een beveiligingsprobleem zorgde ervoor dat de gemeente Nijkerk haar digitale deuren tijdelijk sloot. Bij Albert Heijn zorgde een computerstoring juist voor een wonderbaarlijke broodvermenigvuldiging. Het overschot ging keurig afgebakken en gesneden naar de Voedselbank. Klanten kregen als bedankje een blauw chocoladehart. Kijk, daar kunnen ze in Den Haag nog iets van leren: een crisis oplossen met brood en chocolade.

Maar niet alles leent zich voor een grap. Komende woensdag staan vier vrouwen, onder wie een 79-jarige uit Hoevelaken, voor de rechter vanwege vermeende grafschennis op begraafplaats Rusthof in Leusden. In 2021 gingen zij na sluitingstijd naar kindergraven om met apparatuur contact te zoeken met overleden kinderen. Lichtgevende balletjes, geluidsopnamen en vragen aan de geestenwereld. Je vraagt je werkelijk af wat er in iemands hoofd omgaat wanneer je een kinderbegraafplaats uitkiest voor een paranormaal experiment. Voor de betrokken ouders is dit geen spannend televisieprogramma, maar een nachtmerrie. Zij hebben hun kind verloren en moeten vervolgens ontdekken dat vreemden de laatste rustplaats van hun zoon of dochter gebruikten voor een zoektocht naar geesten. Sommige families waren zo geraakt dat zij hun kinderen elders lieten herbegraven. De toenmalige begraafplaatsdirecteur verloor zijn baan. De rechter moet nog beoordelen of daadwerkelijk sprake is van strafbare grafschennis. Maar los van de juridische uitkomst vraag ik me af waar het gezonde verstand gebleven is. Je hoeft niet in geesten te geloven om te begrijpen dat je van kindergraven afblijft. Respect voor de doden begint bij respect voor de nabestaanden.

Gelukkig waren er deze week ook mensen die hun energie beter besteedden. Thijs Nagel rende honderd kilometer voor Kinderhulp en haalde 3.170 euro op. In Hoevelaken genoten 46 kinderen en ouders van een dagje Julianatoren. In Nijkerkerveen liepen tijdens de Vakantie Bijbel Club zelfs pinguïns en boeren door het dorp. En bij de NCC was het griezelen tijdens de Halloweenbingo. Allemaal mensen die niet vergaderen over mogelijkheden, maar gewoon iets organiseren. Minder gezellig was de nepagent die bij een hoogbejaard echtpaar waardevolle spullen wilde ophalen. Gelukkig waren oplettende buren hem te slim af. Jaimy Schuurman greep in en de politie kon een minderjarige verdachte aanhouden. Een mooi voorbeeld van burenhulp, al vermoed ik dat de verdachte een iets andere voorstelling had van een warm Nijkerks welkom. Intussen blijkt dat de gemeente weinig te vertellen heeft over de openingstijden van het Jaap van der Krolbad. Optisport bepaalt grotendeels zelf wanneer we mogen zwemmen. De gemeente ontvangt naar eigen zeggen nauwelijks klachten. Misschien omdat mensen liever gaan zwemmen dan eerst een bestuurlijke hindernisbaan afleggen.

En dan Harry van den Ham. Na vijftig jaar achter de toonbank sluit hij Laurene Mode. Geen opvolger, wel een welverdiend pensioen. Harry gaat fietsen. Hopelijk niet via Knooppunt Hoevelaken, want dan staat hij straks alsnog stil. Wie liever rustig aan doet, kan tegenwoordig ook op zaterdag terecht in de Huiskamer aan de Oosterstraat. Tweedehands kleding, koffie en een praatje. Misschien is dat wel de mooiste boodschap van deze week. Terwijl bestuurders praten over grotere koeken, bakken vrijwilligers pannenkoeken, schenken winkeliers brood en lopen inwoners honderd kilometer voor een ander. En terwijl sommigen op een begraafplaats contact zoeken met de doden, zijn er gelukkig veel meer mensen die oog hebben voor de levenden.

Misschien moeten we wat minder zoeken naar geesten en wat vaker kijken naar de mensen om ons heen. Want uiteindelijk draait een samenleving niet op stikstofruimte, beleidsstukken of transformatorhuisjes, maar op respect, gezond verstand en mensen die naar elkaar omkijken. En gelukkig hebben we daar in Nijkerk nog een flinke voorraad van. Tot volgende week.

Aalt.