Nadya Aboyaakoub bevindt zich in de nadagen van haar wethouderschap. Sinds 2015 mocht ze dit ambt bekleden. Hoewel haar politieke houdbaarheid waarschijnlijk nog wel met een aantal termijnen had kunnen worden verlengd, is het haar eigen keuze geweest om andere wegen in te slaan. Ze is toe aan nieuwe uitdagingen. Dat is jammer voor de gemeente Nijkerk, maar een weloverwogen koers- en carrièrewijziging voor de ambitieuze Nadya.

Inwoners, organisaties en verenigingen in de gemeente Nijkerk zullen haar nog gaan missen. Ze was het summum van een menselijke representatie van het gemeentebestuur. Het zonnetje in huis, mensen aangehaakt laten zijn en verbinding scheppen. Termen als ‘bruggenbouwer’ en ‘betrokkenheid’ waren haar niet vreemd en maakte ze in tegenstelling tot veel anderen in openbare functies, die dezelfde taal trachten te bezigen, ook echt waar. Voor Nadya was het gesneden koek. Als oorspronkelijk Rotterdamse eigende ze het ‘Geen woorden maar daden’ maar al te vaak naar zich toe. Mouwen opstropen en geen gelul. En altijd erg subtiel attent: op bezoek bij Veensche Boys een blauwe hoofddoek op en bij Sparta Nijkerk een oranje versie. En razend actief op de sociale media. De mensgerichte benadering van de inwoners van de gemeente Nijkerk heeft haar grote waardering opgeleverd. Dat wil overigens niet betekenen dat alles binnen haar portefeuille crescendo is verlopen. Binnen het politieke spectrum heeft ze het niet altijd even gemakkelijk gehad. De tekorten in de Jeugdzorg waren een grote bron van zorg, er is nog veel te klagen over het onderhoud van de openbare ruimte en ook de erfgoedbescherming is nog niet tot volle wasdom gekomen. Maar Nadya zat er wel bovenop.

In 2006 kwamen Nadya en ik voor het eerst in de Nijkerkse gemeenteraad. Ik destijds al ruim twintig jaar in de journalistiek en Nadya die vanwege de liefde haar geadoreerde Rotterdam had verruild voor Nijkerk. Ondertussen speelde ze ook reeds een rol bij de herdenking van de 4 en 5 mei viering in Nijkerk. Qua sociaal-maatschappelijk opvattingen gaapte er een levensgroot gat tussen ons, maar in de onderlinge verhoudingen hadden we een fantastische tijd. Nooit hebben haar religieuze uiterlijkheden daar enig afbreuk aan gedaan. Dat speelde gewoon geen rol. Dat mocht van haar ook geen rol spelen. Ze moesten haar afrekenen op haar daden. En toen ze opeens wethouder werd en in de media werd afgeschilderd als één van de eerste wethouders van Nederland met een hoofddoek, had ze het er wel een beetje moeilijk mee. In Nijkerk wisten we evenwel niet beter. Nadya is gewoon onze Nadya. En o wee: als de publieke opinie neigde om zich alsnog hiertegen te keren dan sloot de gemeenteraad haar gelederen en beschermde haar waar nodig. Kom niet aan Nadya, want dan kom je aan ons. Gelukkig was het aanwezigheid van Nadya in de gemeente Nijkerk snel ingeburgerd. Eén van de weinige keren dat ik nog wel bewust werd gemaakt van onze uiterlijke verschillen was toen Nadya en ik uit eten gingen in een restaurant in ’t Harde. De ogen die toen op ons waren gericht voelden als zeer ongemakkelijk, maar aan de andere kant was dit zodanig irrelevant dat we het maar snel naar het rijk der vergetelheid moeten laten afglijden.

Nadya gaat haar toekomst buiten het Nijkerkse politieke spectrum zoeken. Hopelijk kan ze daar met dezelfde energie en enthousiasme haar dromen waarmaken. Nadya, echtgenoot Saïd en jouw twee kinderen. Het ga je goed.

Kees van den Heuvel

(onderstaand een kleine bloemlezing van foto’s van Nadya Aboyaakoub, en dat was alleen nog maar een indruk van het afgelopen jaar)