Voor Stefan en Daniëlle leek hun droom werkelijkheid te worden toen ze in april vorig jaar hun intrek namen in hun nieuwe woning aan de Van Dijkhuizenstraat in Nijkerkerveen. Samen met hun twee kinderen, beiden 15 jaar oud, zochten ze de rust van het buitengebied op, weg van het drukke Amersfoort Vathorst. “We wilden genieten van de rust en de natuur,” vertelt Daniëlle. “Hier horen we vogels, zien we koeien, paarden en schapen, en kunnen we heerlijk wandelen en fietsen.” Hun geluk werd compleet door de nabijheid van hun eigen paard, dat op een stal in de buurt staat.

Nachtmerrie

Hun gelukkige bestaan werd abrupt verstoord toen Daniëlle het nieuws hoorde van een buurtbewoner: er waren plannen om een groot asielzoekerscentrum (AZC) te vestigen op de grens tussen Nijkerk en Nijkerkerveen, pal naast hun nieuwe droomhuis. “We kregen geen brief of officiële melding,” zegt Daniëlle. “Het nieuws sloeg in als een bom.” De omvang van het AZC – met plaats voor 278 asielzoekers – maakte het nieuws nog verontrustender. “We voelden ons overvallen en machteloos. Zou dit het begin van nog meer veranderingen zijn? We leefden van de een op de andere dag ineens in één grote nachtmerrie.”

Zorgen over veiligheid

De zorgen stapelden zich al snel op. Stefan en Daniëlle maakten zich grote zorgen over de veiligheid van hun gezin. “Kunnen we onze kinderen nog veilig thuislaten als wij weg zijn? Kunnen we nog zonder angst naar de stad fietsen als het donker is?” vragen ze zich af. De gedachte aan mogelijke overlast, mensen die op straat rondhangen en de dreiging van vandalisme bij de nabijgelegen joodse begraafplaats houdt hen ’s nachts wakker. “Het zwembad en het Israël Centrum liggen ook tegenover de mogelijke AZC-locatie,” voegt Stefan toe. “Wat als daar problemen ontstaan?”

Daarnaast vrezen ze voor geluidsoverlast, het verlies van hun mooie uitzicht en de mogelijke waardedaling van hun huis. “We hebben zo ontzettend hard gewerkt om onze droom waar te maken,” zegt Daniëlle met tranen in haar ogen. “Nu lijkt die droom uiteen te spatten. Het is alsof de grond onder onze voeten wordt weggeslagen.”

Boosheid en verdriet

De emoties lopen hoog op bij Stefan en Daniëlle. Naast hun zorgen en verdriet voelen ze ook boosheid richting de Gemeente Nijkerk. “Er wordt gezegd dat er met alle omwonenden is gesproken, maar wij zijn compleet genegeerd,” vertelt Stefan boos. Het feit dat het AZC letterlijk tegen tuinen is ingetekend, voedt hun gevoel van onrecht. “Het voelt alsof de beslissing al lang is genomen, ondanks de sussende woorden van de burgemeester.”

Toekomst onzeker

De toekomst van Stefan en Daniëlle ziet er plotseling erg onzeker uit. “We maken ons grote zorgen over de toekomst, zeker met zo’n groot aantal asielzoekers in de buurt,” geeft Daniëlle aan. Ze vragen zich af hoe de woningmarkt er voor hun kinderen uit zal zien en of hun eigen woning nog verkoopbaar zal zijn. “Moeten we hier blijven wonen?” vraagt Stefan zich af. “Kunnen we de veiligheid van ons gezin garanderen? Neemt de geluidsoverlast toe? En wat gebeurt er met het mooie landschap dat nu plaats moet maken voor een AZC?”

Hartekreet richting gemeente

Als Stefan en Daniëlle één boodschap aan de besluitvormers konden meegeven, is het dat 278 asielzoekers echt veel te veel is voor een klein dorp als Nijkerkerveen. “Zorg er op zijn minst voor dat er niet tegen tuinen wordt aangebouwd, maar een stuk meer afgelegen,” benadrukt Stefan. “Kijk ook naar leegstaande gebouwen, zoals het huidige gemeentehuis, en zorg ervoor dat de veiligheid gewaarborgd wordt, zowel rondom onze woning als op de fietsroutes richting het centrum en richting Hoevelaken en Amersfoort.”

Stefan en Daniëlle hopen dat hun verhaal gehoord wordt en dat de besluitvormers rekening houden met de impact van hun keuzes op de levens van de bewoners van Nijkerkerveen en Holkerveen. “Onze droom van een rustige, veilige omgeving staat op het spel.”