Vijftig jaar zingen. Vijftig jaar vriendschap. Vijftig jaar samen muziek maken. Zaterdagavond 10 oktober stond de Kruiskerk in Nijkerk in het teken van een bijzonder jubileum. Het Christelijk Streekmannenkoor Noord-West Veluwe vierde zijn vijftigjarig bestaan met een feestelijk concert. En wie denkt dat een mannenkoor alleen bestaat uit mannen die keurig naast elkaar een liedje zingen, heeft het mis. Achter al die stemmen schuilt een wereld van saamhorigheid, trouw en vooral heel veel plezier.

Voorafgaand aan het concert sprak ik met dirigent Martin Mans. Een man die inmiddels bijna vergroeid lijkt met het koor. Van de vijftig jaar staat hij er maar liefst 33 voor. Dat betekent dat hij al die jaren zo’n veertig donderdagavonden per jaar naar Nijkerk rijdt. Reken maar eens uit hoeveel kilometers dat zijn. En hoeveel repetities, gesprekken en kopjes koffie. Toch spreekt hij nog altijd met evenveel enthousiasme over zijn mannen. „We hebben een mooie club”, vertelde hij. Natuurlijk zijn er zorgen. Het koor telde ooit meer dan 120 leden, maar na corona liep dat aantal terug naar ongeveer 105. Een ontwikkeling die bij veel verenigingen herkenbaar zal zijn. Want nieuwe leden komen tegenwoordig niet meer vanzelf binnenwandelen.

Maar wie vijftig jaar zegt, zegt ook Anton Krijkamp. Hij is inmiddels de enige die vanaf het allereerste begin lid is van het koor. Vijftig jaar lang zijn stem laten horen, dat is toch wel heel bijzonder. Anton vertelde me over zijn zangmaatje Jan Aarts, die afgelopen december helaas overleed. Samen deelden ze jarenlang hun liefde voor de muziek. Juist op zo’n jubileumavond zullen de herinneringen aan de mannen die er niet meer zijn ongetwijfeld extra aanwezig zijn. Anton zelf straalde vooral trots uit. „We hebben een mooi programma en we jubelen het uit. We laten horen wat wij beleven tijdens onze zang.” Mooier kun je het eigenlijk niet zeggen. En die bloemen? Daar rekende hij stiekem ook nog wel op.

Ook achter de schermen moet alles natuurlijk op rolletjes lopen. Daar komt koormeester Geert Westerhof om de hoek kijken. Zelf zingt hij bij de bassen, maar daarnaast zorgt hij ervoor dat iedereen precies weet waar hij moet staan en zitten. Dat lijkt misschien eenvoudig, maar probeer maar eens bijna negentig mannen op de juiste plek te krijgen. „Ze luisteren allemaal naar mij en dan gaat het wel goed”, vertelde hij met een glimlach. Ik moest er wel even om lachen. Bijna negentig mannen die allemaal keurig luisteren naar één man. Dat kom je buiten een mannenkoor waarschijnlijk niet zo vaak tegen. Martin Mans had voor deze bijzondere avond een sfeervol programma samengesteld. Met medewerking van mezzosopraan Maria den Hertog, fluitiste Marjolein de Wit, organist Martin Zonnenberg en pianist Mark Brandwijk kreeg het jubileumconcert een extra feestelijk karakter. Ook het eigen ensemble van het koor leverde zijn muzikale bijdrage. Maar uiteindelijk draaide deze avond natuurlijk om die mannenstemmen. Om het samenspel, de overtuiging en de liefde voor het zingen.

Terwijl ik daar rondliep, besefte ik opnieuw hoe bijzonder het eigenlijk is dat een vereniging een halve eeuw blijft bestaan. In een tijd waarin alles sneller moet, agenda’s overvol zitten en mensen steeds minder tijd lijken te hebben voor verenigingen, komen deze mannen nog altijd trouw bij elkaar. Iedere donderdagavond opnieuw. Niet omdat het moet, maar omdat ze het graag doen. En misschien is dat wel de mooiste boodschap van dit jubileum. Muziek verbindt mensen die elkaar anders misschien nooit hadden ontmoet. Mannen van verschillende leeftijden en achtergronden, ieder met hun eigen verhaal, maar samen één koor. Vijftig jaar geleden begonnen met een gezamenlijke liefde voor het zingen. En zaterdagavond klonk die liefde nog altijd door de Kruiskerk. Vijftig jaar is een prachtige mijlpaal. Maar het mooiste zou zijn wanneer er ook over tien, twintig of zelfs vijftig jaar nog mannen zijn die op donderdagavond hun jas aantrekken en zeggen: „Ik ga naar het koor.” Want sommige tradities zijn simpelweg te mooi om verloren te laten gaan.

Tekst en Foto’s: Aalt Guliker.