Sommige weken vliegen voorbij met allerlei mooie gebeurtenissen, feestelijke momenten en bijzondere ontmoetingen. Maar soms zijn het juist de verhalen achter de mensen die blijven hangen. Deze week waren dat voor mij vooral twee heel verschillende vormen van afscheid. Het aanstaande vertrek van Herman en Ingrid Willems uit Nijkerkerveen en het verdrietige nieuws van het overlijden van Annet Schuurman. Twee verhalen die laten zien hoe belangrijk mensen voor een dorp kunnen zijn.

Ik sprak Herman en Ingrid over hun emigratie naar Curaçao. Op 29 oktober stappen ze in het vliegtuig, met een enkeltje. Herman woont al 51 jaar in Nijkerkerveen en Ingrid dertig jaar. Dan laat je nogal wat achter. Hun kinderen, familie, vrienden, de Eben-Haëzerkerk en natuurlijk dansschool Badabounce, waar Ingrid veertien jaar lang een vertrouwd gezicht was. Vooral het verhaal achter hun vertrek raakte me. Herman kampt al jarenlang met ernstige gezondheidsproblemen. Op Curaçao ervaart hij veel minder gewrichtspijn en daarmee een aanzienlijk betere kwaliteit van leven. Wat mij bijbleef, was het moment waarop Ingrid tijdens hun eerste vakantie op het eiland tegen Herman zei: „Je loopt voor het eerst in tien jaar weer recht.” Dan begrijp je waarom mensen zo’n ingrijpende beslissing nemen.

Ook het gesprek met Jantina Klompenhouwer van Badabounce maakte indruk. Zij verliest niet zomaar een vrijwilliger, maar vooral een dierbare vriendin. En dat geldt eigenlijk voor heel Nijkerkerveen. Herman en Ingrid hebben zich jarenlang ingezet voor anderen. Zulke mensen zijn goud waard. Ik gun ze hun nieuwe leven van harte, maar begrijp ook heel goed dat het afscheid pijn doet. Want je kunt je meubels verschepen naar Curaçao, maar je herinneringen en vriendschappen passen niet in een verhuiscontainer. Wat mij bij dit verhaal opnieuw duidelijk werd, is hoeveel een dorp te danken heeft aan mensen die altijd voor anderen klaarstaan. Mensen die niet op de voorgrond hoeven te staan, maar ondertussen ontzettend veel betekenen.

Diezelfde gedachte kwam bij me op toen ik het verdrietige bericht las over het overlijden van Annet Schuurman. Waar we Herman en Ingrid straks nog een mooi nieuw hoofdstuk kunnen toewensen, moeten we van Annet helaas voorgoed afscheid nemen. Ze mocht slechts zestig jaar worden. Veel te jong. Met Annet verliest Nijkerkerveen een vrouw met een enorm blauw hart. Jarenlang was zij een van die krachten waarop Veensche Boys blindelings kon vertrouwen. Hoewel ze al enkele jaren niet meer actief was binnen de vereniging, zijn haar verdiensten nog altijd zichtbaar en voelbaar. Of het nu ging om de activiteitencommissie, het organiseren van evenementen of gewoon even de handen uit de mouwen steken, Annet stond klaar. Samen met haar moeder Abrie was ze jarenlang een vertrouwd gezicht achter de bar. Niet alleen om drankjes in te schenken, maar vooral ook voor de gezelligheid en verbondenheid die een voetbalvereniging zo bijzonder maken.

Vooral de jeugd had een bijzondere plek in haar hart. Een prachtig voorbeeld daarvan was de reis die ze organiseerde naar een wedstrijd van Donny van de Beek bij Jong Oranje. Maar liefst zes bussen vol jonge supporters vertrokken vanuit Nijkerkerveen richting Brabant. Je moet het maar voor elkaar krijgen! Ook spaarde ze geld bijeen voor een overkapping bij de oude kantine en hielp ze later mee met de inrichting van het nieuwe clubgebouw. Haar inzet heeft blijvende sporen achtergelaten. Het zijn juist deze mensen die een vereniging maken tot wat zij is. Mensen die niet vragen wat een club voor hen kan betekenen, maar wat zij voor de club kunnen doen. Annet was zo iemand. Ook al was haar actieve periode bij Veensche Boys al enige tijd voorbij, de herinneringen aan haar betrokkenheid en warme persoonlijkheid blijven. Mijn gedachten gaan uit naar haar familie, vrienden en iedereen die haar liefhad. Rust zacht lieve Annet.

Natuurlijk gebeurde er deze week veel meer. Twee Nijkerkers bereikten de prachtige leeftijd van honderd jaar. Cees van Hennekeler en Niek van Vliet kregen allebei bezoek van burgemeester Tinet de Jonge. Suze Blankestijn uit Nijkerkerveen presenteerde haar eerste eigen boek, terwijl oud-leerlingen van de Rehobothschool na ruim veertig jaar herinneringen ophaalden. Bij Kindcentrum Beekrijk werd een nieuwe naam onthuld en in winkelcentrum Paasbos kiest Bertha van Dusschoten met haar drogisterij voor een nieuwe toekomst. Ook het historische stadhuis blijft de gemoederen bezighouden. Een nieuwe exploitant is nog altijd niet gevonden.

Maar hoe mooi al die ontwikkelingen ook zijn, mijn gedachten gingen deze week vooral uit naar de mensen achter de verhalen. Naar Herman en Ingrid, die met pijn in het hart vertrekken om samen hopelijk nog vele mooie jaren te beleven. En naar Annet, die helaas niet meer de kans krijgt om nieuwe herinneringen te maken. Het leven bestaat uit ontmoeten en afscheid nemen. Deze week werd dat opnieuw pijnlijk duidelijk. Laten we daarom vooral blijven waarderen wat mensen voor elkaar betekenen. Niet pas wanneer ze vertrekken of er niet meer zijn, maar juist wanneer ze nog midden tussen ons staan. Want uiteindelijk zijn het niet de gebouwen, verenigingen of evenementen die een dorp bijzonder maken. Het zijn de mensen. Tot volgende week.

Aalt.