Een terugblik op enkele mooie momenten van de afgelopen weken en over de perikelen tussen de gemeente en de vinders. Patrick Burgers, 3 augustus 2018
Afgelopen week was het in het Hoevelakense bos geen knalfuif toen de vliegtuigbom tot ontploffing kwam, maar wel opluchting. Het was een evenement dat goed voorbereid was, waar de organisaties zorgden voor veiligheid en welzijn van de inwoners en daar kunnen we blij om zijn. De vinders van de bom, Henk en ik, zijn zeker onder de indruk geraakt en aangedaan door het geheel.
Op de dag van de ontploffing, ‘D-Day’, was er een heel mooi moment toen een paar kinderen na de ontploffing mij spontaan vragen begonnen te stellen. Ik heb deze aandachtige kinderen en andere geinteresseerden in 15 minuten meer kunnen bijbrengen over de bijzonderheden van de situatie en wat je wel en niet mag doen, dan zij via officiele bronnen in 15 dagen zouden kunnen vernemen.
We vonden het fantastisch dat de EOD ons meermaals te woord wilde staan, met antwoorden op onze vragen die we ter lering en ter waarschuwing weer kunnen delen met anderen. Het kan dus prima wederzijds werken. Maar de vinders werden door de gemeente niets ontziend aan de andere zijde van het lint gezet, nog verder dan de pers. Henk 500 kilometer (Normandie), ik 500 meter (Boslaan). Ook na de ontploffing was er geen mogelijkheid in te voegen, en de scherven van de bom, een mooi aandenken, werden alleen aan de aanwonenden en aan de burgermeester uitgereikt.
Maar scherven brengen geluk, en misschien brengt geluk de vinders wel scherven. Want in onze brief die ik eerder die ochtend overhandigde aan de EOD staan onze woorden van dank, waardering en een verzoekje.
Hoe dan ook, ere wie ere toekomt want deze complexe en bijzondere operatie vergde veel inspanning en veel organisatiewerk van de gemeente Nijkerk en belanghebbenden, waardoor het uiteindelijk allemaal tot een goed einde kon worden gebracht. Zo hebben de gemeente en instanties een aantal oude eiken en beuken weten te redden die anders door de voorbereidingen van EOD zouden zijn geveld. De sterke takken met ontelbare blaadjes buigen nog steeds majestueus over de vindplaats. De betrokken familie die bij de ingang van het bos woont hebben de bewakers tijdens hun lange diensten voorzien van warme koffie en versnaperingen, lieten hen de magnetron gebruiken en maakten praatjes met ze. Hartverwarmend is deze menselijke en oprechte kant die zich niet achter blaadjes van bestuur of besluiten verschuild.
Vanzelfsprekend is het belangrijk regels te hebben voor het gekoesterde en ook steeds drukker wordende Hoevelakense bos. Regels die naar de letter van de wet, maar soms ook naar de geest van de wet gevolgd moeten worden. Tijdens het verloop van de operatie liet de gemeente Nijkerk blijken niets te voelen voor de vinders en hun poging tot toenadering. Maar de vinders worden binnenkort wel op het gemeentehuis verwacht om aan te horen wat De Wet van dit soort vondsten vind. En die wet wordt binnenkort ook nog eens met een regel uitgebreid.
In oktober houden we een lezing over deze bijzondere vondst, met een blik op wat en wie er allemaal bij komt kijken, een aantal technische aspecten en hoe deze bom in de oorlogsgeschiedenis van onze gemeente past. Een aantal fabels wil ik alvast ontzenuwen: Adolf Hitler heeft niet in 1945 in het Hoevelakense bos gewoond, Henk en ik hebben de bom niet zelf neergelegd en ook niet naar huis gedragen, en de Repairclub doet natuurlijk geen werkzaamheden aan dit soort apparaten.