Vanaf het moment dat hij tegen een bal mocht trappen bij DWS wilde Michael Dingsdag profvoetballer worden. ‘Ik zei: ‘Ik ga er alles aan doen om dat te bereiken.’ En het is hem gelukt. Michael Dingsdag voetbalde achtereenvolgens bij de betaalde voetbalorganisaties Vitesse, sc Heerenveen, FC Sion, Grasshoppers Zurich en NAC Breda.
Aankomende zondag 4 september 2016 neemt hij in stijl afscheid van het professionele voetbalwereldje met een afscheidsduel in Nijkerkerveen, waar al zijn voetbalvrienden hem waardig uitzwaaien.
Hoe ben je bij Vitesse Arnhem terecht gekomen?
Michael Dingsdag: ‘Ik had het geluk dat ik op mijn zestiende mijn ’transfer’ van DWS naar Vitesse maakte,’ vertelt hij vol overgave aan de keukentafel in zijn knusse boerderijwoning. ‘Ik woonde intern in sporthotel Papendal te Arnhem. 
Mijn verblijf tijdens zo een week was van maandag tot vrijdag. Op zaterdag moest ik voetballen en daarna ging ik met ouders mee terug naar Amsterdam. Op zondagavond pakte ik weer de trein naar Arnhem.’ Hij vervolgt: ‘ En vier dagen voor mijn negentiende verjaardag heb ik mijn debuut gemaakt bij Vitesse in de uitwedstrijd tegen rivaal NEC. Diezelfde week heb ik ook nog mijn rijbewijs gehaald. Dus kortom een prachtige week voor mijn verjaardag
Dat is een behoorlijke opoffering geweest voor jou en je ouders. Zouden veel mensen dat wel beseffen?
Michael Dingsdag: ‘Dat denk ik niet. Voor mijn vader en moeder was het een hele verandering. Ze moesten hun jongetje uit handen geven. Ik heb geen broers of zussen en ging al op mijn zestiende het huis uit. Ik heb het niet vervelend gevonden trouwens. We zaten op Papendal met allemaal jongens van buitenaf.’
Heb je daar ook jouw vrouw leren kennen?
Michael Dingsdag: ‘Die kon ik al veel langer, van de camping in Medemblik waar we allebei stonden. Daar zijn we met elkaar opgegroeid. Dat was heel leuk, met allemaal jeugd in de zomer naar de camping en daar kwamen we elkaar weer tegen.’
En wanneer zijn jullie als echtpaar gaan wonen?
Michael Dingsdag: We zijn pas echt gaan samenwonen in Arnhem toen ik mijn eerste profcontract tekende. Jessica zat nog op school in Amsterdam en heeft eerst haar school afgemaakt. Voor die tijd bleef ze ook wel eens stiekem bij me logeren op Papendal in het hotel. Ze ging daarna weer terug naar Amsterdam. De anderen wisten hier niets van. Het is een hotel en die ontmoetingen mochten eigenlijk niet want anders zou iedereen mensen meenemen naar het hotel. Maar ik kan het nu wel verklappen. Je bent jong en wilt wat hahaha.
Je hebt een mooie binnenlandse transfer gemaakt na Vitesse. Vertel eens hoe dat plaats vond!
Michael Dingsdag: Ik was 23 jaar toen ik de transfer maakte naar Sc Heerenveen. Ik werd op 1 juni 2010 voorgesteld in Heerenveen aan de sponsoren en twee dagen later werd onze zoon Jeremy geboren. Nadien ben ik zes maanden achtereen heen en weer blijven rijden vanuit Arnhem naar Friesland, want Jessica wist in Arnhem overal de plekjes te vinden waar je na de geboorte van de baby maandelijks jezelf moet melden. (consultatie bureau etc) Ze was natuurlijk veel alleen overdag met die kleine jongen, want ik zat in Friesland. Dus moest het in het begin wel zo eenvoudig mogelijk voor hun’
Later ben je in Friesland gaan wonen.
Michael Dingsdag: In januari 2011 zijn we in Friesland gaan wonen. We hebben wel keihard en snel met de hele familie, maar ook mijn vader en moeder, moeten werken om het naar onze smaak in te richten. We hadden natuurlijk niet zoveel vrije tijd. Ik had voor vier jaar getekend bij Sc Heerenveen en deze periode heb ik ook vol gemaakt. Ik heb daar de KNVB beker gewonnen en veel mooie dingen beleefd in de eredivisie. Op mijn 27ste was mijn contract afgelopen en toen hebben we ons afgevraagd wat we wilden. Blijven we in Nederland of kijken we of iets moois langskomt vanuit het buitenland?
Prachtige ervaring lijkt me om in het buitenland te wonen en werken?
Michael Dingsdag: We hebben alles rustig op ons af laten komen en toen kwam Fc Sion voorbij. Dat was gelijk concreet. Dat was het moment om met mijn vader en mijn zaakwaarnemer naar Zwitserland te gaan om de onderhandelingen te starten. Toen hebben we een gesprek gehad met de president van de club daar en zijn verhaal klonk prima. Ik belde Jes op en als zij ‘ja we doen het’ zou zeggen, dan tekende ik diezelfde dag nog. Zo gezegd zo gedaan. Ik tekende dus vervolgens een overeenkomst voor 3 seizoenen. Een week later werden we gehaald door de president van Fc Sion met een privejet in Rotterdam, wellicht om ons nog enthousiaster te maken en indruk op ons te maken. Dat was een mooie ervaring, ook al zijn we helemaal niet patserig of veeleisend. En het was ook niet de doorslaggevende factor. We ontmoette daar bij de onderhandelingsgesprekken een Nederlandse vrouw en zij was aangesteld als onze tolk. Dat is nog altijd een goede vriendin van ons.
Was de taal een barrière?
Michael Dingsdag: Voor mij niet. Maar voor Jes wel, want die heeft geen Franse les gehad op school vroeger. Het was voor mij snel aanpassen. De jongens in de kleedkamer spraken Frans en ik redde me vooral in het Engels in het begin. We hadden een privé leraar op de club en toen kreeg ik bijles Frans. Als ik er echt niet uit kwam dan sprak de coach Engels. Ik had de taal snel onder controle, maar als ik een interview had veinsde ik dat een beetje, want ik wilde wel dat ze alles goed opschreven.
Hoe deed je dat met familie in Nederland?
Michael Dingsdag: Mijn vader en moeder kwamen regelmatig die kant op. Ze kwamen bijna alle wedstrijden kijken. Dan haalde ik ze op vrijdagavond op in Geneve of ze pakten de trein naar Sion. Dat is best wel bijzonder en achteraf is het een behoorlijke opoffering geweest. Maar zeker de moeite waard.
Je had gelukkig een gezinnetje, maar je zult er maar alleen zitten.
Michael Dingsdag: Juist alleen had het gemakkelijker geweest. Makkelijker qua aanpassen in het buitenland heb ik het dan over. Dan trek je veel meer met de jongens op en kun je langer en sneller achter elkaar die bijlessen volgen. Niet makkelijker qua leven natuurlijk . Dan mis je de familie verschrikkelijk als je daar alleen zit.
Heb je nog veel contact in Zwitserland?
Michael Dingsdag: We hebben met enkele families en de Nederlandse tolk nog contact. Die zijn ook op onze bruiloft geweest. Daar hebben we heel veel steun aan gehad en nog steeds trouwens.
Waar woon je liever: in Zwitserland of Nederland?
Michael Dingsdag: In Nederland. Die bergen zijn heel mooi, maar na twee weken weet je het wel.Je gaat eraan wennen en het is geen verrassing meer dat er sneeuw op de top van de berg ligt als je daar voorbij rijdt. Voor de mensen die overkomen is dit natuurlijk prachtig en een hele bijzondere situatie. Maar de taal werd een struikelblok voor mijn vrouw en die kleine topper. Mijn zoon Jeremy ging eerst naar de Franse school, maar dat was qua schooltijden veels te kort om de taal machtig te worden. Ook speelden de kinderen daar bijna niet buiten, dus daar pikte hij het ook niet op. Hij werd de taal niet machtig en was natuurlijk de Nederlandse school gewend. Dus snapte ook niet waarom hij zich moest aanpassen qua taal. Hij was ook pas net 4 jaar natuurlijk. Na 6 maanden hebben we ervoor gekozen om hem over te plaatsen naar een Duitse school. Dit ging stukken beter.
Het is een afgewogen keuze dat wanneer jij carriere maakt in het buitenland, dat dit effect heeft op het gehele gezin.
Michael Dingsdag: Dat is zeker waar. In ons geval is ervoor gekozen om overal het gezin mee naar toe te nemen. Achteraf hadden we wellicht meteen ervoor moeten kiezen om Jeremy op de Duitse school te laten beginnen. Nu dus pas na zes maanden. Jessica moest nu wel elke dag 150 kilometer rijden, maar dat heb je voor je kind wel over als je ziet dat dit zijn vruchten afwerpt.
Je staat erom bekend heel erg geliefd te zijn onder jouw collega’s. Ook ben je erg loyaal aan de club waar je voor uitkomt. Een man, een man. Een woord, een woord.
Michael Dingsdag: Dat vind ik belangrijk. Er waren zeker mogelijkheden om tussentijds weg te gaan bij de clubs maar zo zit ik niet in elkaar.
Waar kijk je met het meeste plezier op terug?
Michael Dingsdag: Op Heerenveen. Daar hebben we het heel mooi gehad. Het klikte er goed. Ik ben overal hetzelfde. Als ik iets zeg dan sta ik daar ook achter. Ik ben oprecht als ze om mijn mening vragen. De collega’s wisten ook wat ze aan mij hadden. Als ik het met mijn beste vrienden niet eens ben, dan zeg ik dat ook. Op het veld is het verder met iedereen hard tegen hard. Ik ga in het veld tot het uiterste. Ik wil gewoon winnen en kan absoluut niet tegen mijn verlies. Als mensen vinden dat ik een aantal belachelijke overtredingen heb gemaakt in mijn carrière of dat ik een mafkees ben tijdens de wedstrijden, dan geef ik ze nog gelijk ook. Daar had ik slimmer in moeten zijn en bepaalde dingen anders moeten doen. Maar ze kunnen nooit zeggen dat ik niet alles heb gegeven in een wedstrijd.
Jessica vult aan: Mike respecteert alle mensen, welk beroep je binnen de club ook uitvoert. Van de wasvrouw tot de materiaalman en van koffie juffrouw tot de technisch directeur. Voor hem is iedereen hetzelfde. Dat hoort ook zo maar dit is niet vanzelfsprekend in het ‘enge’ voetbal wereldje
Het was niet voor mogelijk te houden dat NAC zou degraderen het seizoen voordat jij kwam.
Michael Dingsdag: We zaten op dat moment nog in Zurich. Iedereen keek mee naar de beslissende promotie/degradatiewedstrijd en het was op een gegeven moment doodse stilte in de tuin. We wisten niet goed hoe we ermee om moesten gaan. Moet je nagaan hoe de mensen met een echt NAC hart zich hebben gevoeld. Maaskant heeft me twee dagen na deze deceptie gebeld of ik er alsjeblieft over wilde nadenken om alsnog te komen naar NAC. Het werd Jupiler league. Dat was wel een groot contrast met het niveau dat ik gewend was. Maar ja zoals al eerder is besproken. Ik had hem mijn woord gegeven. Dus zijn we deze afspraak ook nagekomen.
Was het geen doelstelling om na een jaar weer terug te keren naar de eredivisie?
Michael Dingsdag: Jazeker. Het is helaas niet zo gelopen als dat iedereen met een NAC hart gehoopt had. Heel teleurstellend allemaal. Maar we moeten het helaas hiermee doen. We hadden het graag anders gezien.
Voelde je het een beetje aankomen dat jouw carriere eindig was.
Michael Dingsdag: Toen Maaskant mij benaderde om terug te keren naar Nederland met de vraag of ik bij NAC zou willen komen spelen hebben we expres voor 2 jaar een contract afgesloten. We voelden zelf ook wel dat het na die twee seizoenen mooi geweest zou zijn. Ik had nog een jaar contract als speler, dus hoefde nog niet perse te stoppen als speler. Maar na zo een seizoen als afgelopen jaar heb ik natuurlijk wel voor mezelf een gevoel gehad dat er een moment zou gaan komen dat ik me moest gaan oriënteren op het leven na voetballer zijn. Dus heb ik mijn TC3 en TC2 weer geüpdate doormiddel van een paar bijeenkomsten van de KNVB bij te wonen waar je samen 12 studie punten voor moest behalen. Ik had in mijn Vitesse tijd al deze trainers papieren gehaald op het CIOS, maar tot op heden nooit wat mee gedaan.
Kortom een geslaagde carrière?
Ik heb altijd gezegd tegen mezelf: Als je prof voetballer wilt worden moet je er een hoop voor laten. Maak geen voorspellingen over je toekomst. Het kan zomaar afgelopen zijn in het voetbal. Een ernstige blessure en het is afgelopen. Dus geniet van alle momenten die je mee mag maken en dan zie je wel waar het schip strand. 14 jaar profvoetbal, meer als 400 officiële wedstrijden, twee keer een beker gewonnen, in Nederland en in het buitenland gevoetbald en voor Jong Oranje 4 wedstrijden mogen spelen. Dus zeer tevreden met mijn carrière.
Toekomstplannen?
Ik heb het geluk dat ik bij NAC Breda een drie jarig contract aangeboden heb gekregen om als jeugdtrainer aan de slag te gaan. Op dit moment ben ik assistent trainer bij de D1 en hoe het verder allemaal loopt zien we wel. Ik kan alleen maar aangeven dat ik tot op heden echt kan genieten van de spelertjes. En helemaal omdat je ze met de dag beter ziet worden.
Profvoetballer Michael Dingsdag zal in zijn woonplaats Nijkerkerveen afscheid nemen van zijn actieve voetballoopbaan. Voor hem wordt zondag 4 september (14.30 uur) een afscheidswedstrijd georganiseerd op de velden van voetbalvereniging Veensche Boys.
Interview Kees van den Heuvel