Gijs Laseur, Burgemeester van Hoevelaken 90 jaar

Gijs Laseur, wie kent hem niet? Hij wordt wel de plaatsvervangend burgemeester van Hoevelaken genoemd. Afgelopen maandag, op 21 februari vierde hij zijn 90^e verjaardag. De dag ervoor werd hij feestelijk verrast door een optreden van een vijf jachthoornblazers uit Elspeet, de Berkenhorst Blazers, bij hem thuis. Tijd voor een nadere kennismaking met deze kleurrijke, markante Hoevelaker.

Gijs Laseur werd geboren op 21 februari 1932 in Amersfoort als jongste van 12 kinderen. Zijn wieg stond in een boerderij binnen de stadsmuur tegenover de huidige Flint. Niet lang daarna moest deze plaatsmaken voor een woonwijk en verhuisde het gezin naar een andere boerderij aan de Stoutenburgerlaan in Hoevelaken.

Nieuw Middelaar
Zijn vader overleed op 27 november 1939. Toen de oorlog begon stond zijn moeder voor de taak om haar tien zonen en twee dochters en het boerenbedrijf op boerderij “Nieuw Middelaar” aan de Stoutenburgerlaan door deze roerige tijd te loodsen. Genoemde boerderij staat, komende vanuit Hoevelaken, links aan de voet van het viaduct. “Die grond is pas in 1960 Hoevelaken geworden”, zegt Gijs. “Tot die tijd behoorde het gebied tot aan de Hoevelakense Beek tot Stoutenburg”. Momenteel is de spoorlijn de grens tussen Hoevelaken en Stoutenburg.

Evacuatie
De Tweede Wereldoorlog begint in mei 1940 in Hoevelaken met de evacuatie van vele dorpsgenoten. Putten en Voorthuizen zijn de plaatsen, waar vele plaatsgenoten worden heengebracht. “De Duitsers waren binnengevallen, drie bruggen waren al opgeblazen”, zegt Gijs over de evacuatie, waaraan ook zijn gezin moet geloven. “Wij moesten als Stoutenburgers naar De Rijp, waar we in drie gezinnen werden ondergebracht. Op de Hessenweg werden we opgeladen op een vrachtwagen en met de trein van Amersfoort naar Noord-Holland gebracht. Na een week zijn we teruggekomen met een bus. We moesten over de hoofdwegen lopen, want op de paadjes tussendoor konden mijnen liggen. Toen we terugkwamen stonden de mitrailleurs van de Hollandse soldaten nog opgesteld, schietklaar”.

Betonweg
Het leven van het gezin Laseur speelt zich in de oorlogsjaren voor een groot deel af in de nabijheid van het spoor en de Betonweg in aanbouw, de huidige A1. In genoemd gebied speelt zich in de winter van ‘44/’45 het nodige af, waarover Gijs uit eigen jeugdervaring verhaalt. “Er liep een lokaal treintje van Amersfoort naar Terschuur. Op een zeker moment werd die trein beschoten. Er lagen vijftig mensen op de grond, die uit de trein waren gehaald. Dokter Klaarenbeek werd erbij gehaald om de mensen te behandelen. De eerste was een Duitser. ‘Ik begin hier en eindig daar’, had Klaarenbeek gezegd. Hij was een eerlijke man, een bijzonder mens. Ook als gezin hebben we veel aan hem te danken. Als tegenprestatie hielpen wij hem aan benzine voor zijn motor. De Duitsers hadden bij ons blikken benzine staan. Uit ieder blik haalden we stiekem een paar liter en gaven dat aan Klaarenbeek”.

Stoutenburg
Langzaam maar zeker wordt het steeds gevaarlijker om in de buurt van de Betonweg en de spoorbaan te wonen. Een aantal gezinnen, waaronder de gezinnen Laseur en Van Middendorp, trekt naar het Stoutenburgse land. Er ontstaat een soort evacuatie naar het landgoed “Groot Stoutenburg”, op de locatie van Stoutenburgerlaan 11. “In de laatste maanden van de oorlog leefden we hier met een aantal gezinnen bij elkaar”, zegt Gijs over de situatie van toen. “Van ons gezin woonden er zes personen, van de familie Van Middendorp vier en van de familie Oostrom drie”. Verder wonen er de familie Steenkamer en de familie van landheer Rutgers zelf.

Boer
Eind jaren vijftig nam één van zijn broers de boerderij aan de Stoutenburgerlaan over en verhuisde Gijs met zijn moeder naar een boerderij aan de Liendertseweg in Amersfoort waar Gijs als boer de kost ging verdienen. In die tijd viel zijn oog op de dochter van de dorpssmid Fontein. Fontein zat in het pand waar nu Kapsalon Vink en Fysiotherapeut Brian van Wijgaarden gevestigd zijn. Dit resulteerde in 1959 in een huwelijk en de smidsdochter, Helga, ging als nieuwbakken boerin mee naar Amersfoort. In 1960 en 1961 werden daar de eerste zoon en dochter geboren.

Ondernemer
Helaas moest hij in 1964 ophouden met boeren omdat Amersfoort alweer een nieuwe stadwijk, Liendert, ging bouwen. Na het boerenbedrijf begon Gijs met kartonnagefabriek Compak uit Hoogland, waar hij gebaksdozen ging fabriceren. Dit bedrijf bestaat nog steeds en heeft recent een gloednieuw pand betrokken in Oosterhout (Conpax). Onlangs heeft hij daar de bestuurskamer de ‘Laseur Kamer’ met eigen ogen mogen bekijken. Het boeren kon hij echter niet laten en hij heeft tot op hoge leeftijd schapen gehad op het weitje naast de Boslaan.

Molen van Hoevelaken
Gijs kocht van de heer van Aalst het perceel grond waar in het verleden de molen van Hoevelaken op gestaan had en liet daar een nieuw huis op bouwen met ruimte voor gezinsuitbreiding. In 1966 werden daar nog een zoon en een dochter geboren.  Niet lang daarna nam ook zijn moeder haar intrek in de woning en werd het al met al een druk huishouden. Gijs was veel op de zaak en Helga wist thuis alles in goede banen te leiden.

Jager
De stek aan het Mulderlaantje was ook altijd een zoete inval. Buren, vrienden, kennissen iedereen kwam achterom voor een praatje en of een borrel.  Gijs en Helga stonden altijd voor iedereen klaar. Als er iets moest gebeuren dan moest dat ook direct. Liever gisteren dan vandaag. Gijs kende geen uitstel. Ook voor hobby’s had hij tijd. Als natuurmens mocht hij graag op jacht gaan en het wildbraad werd door Helga op magistrale wijze bereid tot feestmalen. Een gevleugelde uitspraak van Gijs was “Zo lekker krijg je het in een hotel niet”.

Slipjacht
Oud huisarts Ad Haartsen was lid van de Jachtvereniging Soestdijk en had al een slipjacht georganiseerd in Hoevelaken. Door de strenge winter van dat jaar 1979 kon dat toen niet doorgaan. Het jaar erop kwam hij in contact met Gijs Laseur. Gijs kende alle boeren in de verre omgeving en dat maakte de organisatie het jaar erop een stuk makkelijker. Samen bespraken ze de route en gingen de boeren langs voor toestemming om over het land te gaan. Tijd voor een borrel namen ze ook, het was een gezellige tijd. Niet lang daarna haakte ook jachtruiter en goede vriend Cees de Ridder aan en het team was compleet. De Slipjacht Hoevelaken, waar Gijs nu Erelid van is, was en is een geweldig evenement voor Hoevelaken. De traditie wordt nu voortgezet door oudste zoon Willem Jan en kleindochter Stephanie.

Zoete inval
In mei 2017 werd Helga ziek en het bleek al snel ongeneeslijk. Zij overleed niet lang daarna en dat was een geweldige klap. Na meer dan zestig jaar lief en leed gedeeld te hebben moest Gijs nu alleen verder. Gelukkig heeft hij zich ondanks dit grote gemis toch herpakt. Hij gaat er nog dagelijks op uit met rollator, scootmobiel of de fiets voor een praatje of een borreltje. Ondanks zijn sterk afgenomen gehoor is hij nog goed gezond en kan mede door fantastische buren, zijn dochter Anneli en 3.0 nog zelfstandig wonen. Nog steeds is het een zoete inval aan het Mulderslaantje. Niet alleen voor de kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen maar zijn nog steeds imposante schare aan vrienden en kennissen.

Bron en Foto: Gerrit Steen