Terwijl op het Plein in Nijkerk de volleyballen over het net vliegen en de deelnemers fanatiek door het zand duiken, houdt Marieke Kamphorst de verrichtingen vanaf de zijlijn met andere ogen in de gaten. Niet voor de stand of de mooiste smash, maar voor het geval er iets misgaat. De Nijkerkse is actief in de evenementenhulpverlening en stond zondag tijdens het Buijtenhuis Beachvolleybaltoernooi paraat om waar nodig eerste hulp te verlenen. Een passie waarin ze zich steeds verder heeft ontwikkeld.
Kamphorst begon ooit bij de EHBO-vereniging in Nijkerk. De aanleiding was eigenlijk heel praktisch. Ze kwam situaties tegen waarin ze merkte dat ze niet goed wist wat ze moest doen wanneer iemand hulp nodig had. Dat wilde ze veranderen. Bij de EHBO leerde ze de basis en deed ze haar eerste ervaringen op. Na enkele jaren groeide echter haar nieuwsgierigheid. Kamphorst wilde meer leren en zich ook verdiepen in complexere situaties die bij grote evenementen kunnen voorkomen. Denk bijvoorbeeld aan drank- en drugsgerelateerde incidenten en uitgebreidere evenementenzorg. Ongeveer drie jaar geleden maakte ze daarom de overstap naar het Rode Kruis in Barneveld.
Daar vond ze een grotere groep hulpverleners, waaronder ook verpleegkundigen en ambulancechauffeurs. De mogelijkheden om opleidingen te volgen en certificaten te behalen waren uitgebreider. Inmiddels heeft Kamphorst onder meer opleidingen gevolgd op het gebied van drank en drugs, wandelletsel en evenementenzorg. Recent behaalde ze ook haar certificaat om deel te kunnen nemen aan het noodhulpteam. Verdere trainingen staan alweer op het programma. Dat betekent niet dat de banden met de Nijkerkse EHBO zijn verdwenen. Integendeel. Tijdens het beachvolleybal werkte Kamphorst bijvoorbeeld samen met EHBO’er Louise. De twee kennen elkaar goed. „We kunnen lezen en schrijven met elkaar”, zegt Kamphorst over die samenwerking. Ook bij andere evenementen in Nijkerk komen hulpverleners van verschillende organisaties elkaar regelmatig tegen.
Van Nijkerk tot Zwarte Cross
Wie denkt dat evenementenhulpverlening af en toe een middagje langs een sportveld betekent, vergist zich. Normaal gesproken heeft Kamphorst twee trainingen per maand en gemiddeld twee diensten, goed voor ongeveer zestien uur. In drukke periodes loopt dat aantal snel op. Alleen al in de laatste week van de schoolvakantie staan voor haar zes diensten gepland. Ze is onder meer actief tijdens de Heideweek in Ede en het Ballonfiësta in Barneveld. Een evenement van een heel andere orde is de Zwarte Cross, waar Kamphorst inmiddels ervaring heeft opgedaan met een complete week hulpverlening. Juist daar wordt duidelijk hoe professioneel evenementenzorg tegenwoordig kan zijn georganiseerd. Op het festivalterrein is een compleet medisch systeem ingericht, met onder anderen artsen, verpleegkundigen en ambulancepersoneel. Voor Kamphorst zijn dergelijke evenementen bijzonder leerzaam. Theorie en certificaten zijn belangrijk, maar juist in de praktijk leer je situaties inschatten, samenwerken en vooral ook herkennen wanneer je andere medische hulp moet inschakelen.
Ondanks de verantwoordelijkheid overheerst het plezier. Ook tijdens een relatief rustige dienst zoals zondag op het Plein is er ruimte voor humor. Zo werd voor de grap de ‘score’ van het aantal kapotte zonnebrillen bijgehouden. Het hoort volgens Kamphorst bij de menselijke kant van hulpverlening: serieus zijn wanneer dat nodig is, maar tussendoor ook kunnen lachen.
Gevoel moet blijven
Een uitgestippeld einddoel heeft Kamphorst niet. Ze hoeft niet per se ergens naartoe te werken of een bepaalde positie te bereiken. Ontwikkelen wil ze wel. Nieuwe kennis opdoen, ervaring verzamelen en steeds beter worden in het helpen van mensen. Daarbij heeft ze voor zichzelf één belangrijke grens. Ze wil dit werk blijven doen zolang ze er plezier in heeft en met gevoel naar mensen kan kijken. Op het moment dat hulpverlening routine wordt en je volgens haar „als een machine” gaat handelen, moet je jezelf afvragen of je nog wel op de goede plek zit. Kunnen erkennen dat je iets niet weet of dat je hulp van een ander nodig hebt, hoort daar eveneens bij. Uiteindelijk moet je na een dienst in de spiegel kunnen kijken en weten dat je naar beste vermogen hebt gehandeld. Voorlopig is stoppen echter totaal niet aan de orde. Zeker niet wanneer ze in haar eigen Nijkerk kan worden ingezet. Terwijl anderen genieten van een volleybalwedstrijd, festival of feest, geniet Kamphorst op haar eigen manier mee. Vanaf de zijlijn, herkenbaar als hulpverlener en hopend dat ze zo weinig mogelijk hoeft te doen. Maar als het nodig is, staat ze er.
Interview: Aalt Guliker.
Op de foto uit haar privécollectie poseert Marieke met Sonja van Leeuwen.