Elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een feuilleton van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Een vervolgverhaal dat met een briefwisseling begon… Vandaag schrijft ds. Leendert van der Sluijs.
(45) Wist jij dat de Eiffeltoren zo hoog is? Nee, ik wist wel dat ie heel hoog is, maar zó hoog.. Het is echt een enorm ding. Een staalconstructie. Een staaltje kunstwerk.., snap je? Staaltje.. Haha, precies, ja dat is ie zeker. En ook gewoon vakwerk is het, een staaltje vakwerk. Ja, maar wat een gigantisch ding, als je er zo onder staat voel je je steeds kleiner worden, je voelt jezelf bijna verdwijnen, zodat je denkt waar blijf je dan? Ja, nu je het zo zegt, je hebt gelijk, het is nu net of we een soort van de aardbodem verdwijnen. We hebben nog net een beetje grond onder de voeten, precies op die twee plekjes waar je voeten staan, maar daarmee heb je het dan ook wel gehad. En hee, weet je wat raar is, het lijkt wel of je een soort hoogtevrees krijgt als je zo naar boven kijkt, een soort van omgekeerde hoogtevrees. Ja dat kan, daar heb ik weleens over gelezen. Dat heb je ook als je van een duikplank in een zwembad duikt, dat is een heel typisch gevoel, alsof je jezelf binnenste buiten keert, jij bent het niet die duikt, het is de duik die jou is, of zoiets.. Er zijn wel mensen die zeggen dat je zo ‘het zuiverste deel van jezelf’ tegenkomt, dat dat deel dus buiten jezelf bestaat. En het kán bestaan omdat je zeker weet dat je door het water als het ware wordt ópgevangen. Ja zeg, daar word ik ook een beetje duizelig van als je daarover nadenkt. Dus het zuiverste van jou bestaat buiten jezelf? En dat hoort dan bij God of zo? Ja, omgekeerde hoogtevrees krijg je ervan. Je denkt dan tuimel ik dus niet van die toren, maar die toren tuimelt jou dus omhoog. Je hoeft niet bang zijn om te vallen, want vallen dat doet die toren voor jou, continu, kijk maar zo hoog die is, hoe langer je kijkt hoe hoger die wordt, en eigenlijk is er evenveel
vallen
als
hoogte
even
veel
hoog
als
diep
te
Pff, en toch staan we hier nog gewoon op de grond omhoog te kijken, kijk, kijk!
Silje, zoiets als dit heb ik eigenlijk nog niet eerder meegemaakt. Zou dit nu ook gewoon bij het Zuidrijk horen, dat je hier alle kanten op kunt, en dus ook omhoog en omlaag.. Mja, weet je we zouden eigenlijk de hertogin te spreken moeten zien te krijgen. Ik heb altijd begrepen dat zij precies weet hoe het hier werkt. Je staat waar je staat, en je blijft ook gewoon waar je staat, en dan toch álle kanten op kunnen. Maar we zijn hier toch eigenlijk voor ons boek Jon? Ja natuurlijk, waar anders voor? Maar weet je, dat boek van ons is niet zomaar een boek. Ja, dat weet ik, het is het boek dat zich schrijven laat zoals het zich lezen laat. De meeste boeken laten zich alleen lezen. Maar dat boek van ons.. Ja precies, het laat zich ook schrijven! Zou dat kunnen betekenen dat alle woorden ervan eigenlijk tuimelwoorden zijn? Waarin je dus kunt kijken? En wat je ziet als je naar beneden kijkt is diepte, en kijk je omhoog dan zie je een hoogte zo hoog als deze Eiffeltoren? Ja ja ja, ik denk dat dat zo is. Maar jij denkt dus ook dat alleen de hertogin hier dat echt weet? En dat ze daarom dat boek hier ergens verstopt heeft? Ja dat denk ik ja. Als het er nog is. Misschien heeft ze gedacht weg ermee. Heeft ze het boek met een grote boog het Zuidrijk uitgegooid. Je bedoelt met een hóge boog? Ja natuurlijk, zo hoog dat niemand het heeft opgemerkt. Help help Jon, wat is dit voor rijk! Je kunt hier écht alle kanten op. Ja, als we nog even wachten staan we hier te tollen en te duizelen dat het niet leuk meer is. Haha, zo erg is het nu ook weer niet. We staan hier verder nog gewoon netjes te staan bij de Eiffeltoren. Ja dat is wel zo, maar stel je nu toch voor dat de hertogin ons boek heeft verstopt, ik bedoel ergens diep in de grond, in een diepte zo diep dat je denkt waarom zo diep? Mja, in dat geval zouden we eigenlijk alleen de titel moeten zien te achterhalen. Als we via de titel kunnen afdalen in het boek, dan kunnen we elk woord en elke zin en heel die diepte in kaart brengen en dat in een boek schrijven. Maar dan maken we eigenlijk een kopie van dat boek! Ja, dat is zo, dan is het nog steeds niet ons eigen boek. Dus dat gaan we niet doen. Nee, dat gaan we niet doen. Maar hopen dan dat de hertogin dat niet gedaan heeft. Weet je wat ik overigens denk? Nou, wat? Ik denk dat ze zo van lezen houdt dat ze dat boek gewoon lekker alleen voor zichzelf houdt. Nee maar! Dan is ons boek onvindbaar! Ja, behalve dan als zij misschien bereid zou zijn ons te laten méélezen. Ja maar, ho even, dan zou ons boek alleen maar een mééleesboek zijn! Ja, zoiets als een feuilleton. Een feuilleton is geen boek zoals andere boeken. Het is een boek, maar het heeft geen kaft. Je kunt erin bladeren, steeds verder, maar je kunt niet zien hoeveel bladzijden het uiteindelijk heeft. Het boek dat feuilleton heet is zo lang als deze Eiffeltoren hoog is. Ja Silje, ik denk dat je gelijk hebt!! Dus dus.. 1. er zijn geen betere detectives dan wij (dat blijkt nu wel), en 2. we moeten de hertogin zien te vinden, en 3. slotconclusie: dit hierboven allemaal, zo hoog als deze Eiffeltoren, dit leest niemand, behalve dan wie dit nog steeds leest, en we hebben reden om te hopen dat precies deze woorden door niemand anders dan de hertogin (te weten bij iedereen bekend en door een ieder geroemd, hertogin Judith), worden gelezen. Als dat zo is, dan kunnen we hier ook wel de vraag stellen of de titel misschien zo luidt: Op reis door een boek, of iets dergelijks, en hertogin, als je dat een mooie titel vindt, heeft het boek dan ook een inleiding, een deur zo gezegd? Zo één waarin we kennismaken met alle personages die in het boek hun opwachting maken en dat we dan via die personages ook al alle kanten op kunnen, dus dat we het boek ook van achter naar voren en van boven naar beneden, en andersom, en hoe dan ook, met je kunnen meelezen?