Elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een feuilleton van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Een vervolgverhaal dat met een briefwisseling begon… Vandaag schrijft ds. Judith Visser.
(43a) Hertog van het Noordrijk!
Je vraagt om mijn advies…? Daar moet ik eens een poosje over nadenken. Over Jon en Silje hoef ik me dus geen zorgen meer te maken. Fijn dat zij hun weg naar Oslo terug hebben gevonden. En wat een fantastische avonturen hebben ze beleefd! En wij met hen… Maar er zullen ongetwijfeld nog meer avonturen op hen wachten. Als je een detectivebureau runt dan vind je avonturen, of de avonturen vinden jou wel.
Maar nu wacht ons een andere opdracht, zo begrijp ik uit jouw verhaal? Of is het mijn verhaal? Of ons verhaal? Of is het jouw opdracht? Of mijn opdracht? Of onze opdracht? Ik vrees dat je me nog een eindje op weg moet helpen. Kun jij dat misschien, hertog van het Noordrijk waar nog nooit een weg geweest is?
Het lijkt me geweldig, een rijk waar nog nooit een weg is geweest. Nee, dan mijn Zuidrijk! Je zou er je ogen uitkijken. Waar je ook kijkt, overal wegen en weggetjes, platgetreden paden en paadjes waar nog nauwelijks een voetstap op gezet is, verharde wegen en onverharde wegen, je kent ze wel; zandweg, grintweg, hobbelweg, gat in de weg! Want ja die zijn er ook, gaten in de wegen. Als je rijk zoveel wegen telt, dan valt het niet mee al deze wegen te onderhouden tot mijn spijt. Maar goed al deze wegen, zoveel om uit te kiezen, het geeft ook keuzestress weet je. En misschien loop ik daar nu ook een beetje tegenaan. Je vraagt mij om advies en ik krijg het gevoel te moeten kiezen, welke weg ga ik volgen? Of jij? Of wij? Kies ik de ene weg, dan sluit ik alle andere wegen tijdelijk even af, kan ik dat wel? Mis ik dan niet iets? Dus loop ik weer even terug om toch zeker te weten dat ik de juiste weg gekozen heb, maar ongemerkt ben ik dan weer terug bij af en moet ik opnieuw een keuze maken en begint mijn zoektocht dus weer opnieuw… Wat heerlijk als je die keuzestress niet kent en gewoon willekeurig kunt gaan waar je wilt, omdat er toch geen wegen zijn.
Maar ik dwaal af… ken je dat? Dat je weg raakt van hetgeen je eigenlijk wilde schrijven? Of kun je niet afdwalen in een rijk zonder wegen? O, daar ga ik weer… even terug…
Je schrijft over de bibliotheek van de dieren, de dieren zijn in opstand gekomen, er is een boek gestolen… Ja, dat kan eigenlijk niet he, een boek stelen, uit een bibliotheek. Ooit heb ik het ook eens overwogen. Tja, ik weet het, niet netjes he. Maar soms kom je een boek tegen, zo mooi, een kunstwerkje gewoon, een verhaal dat je niet loslaat, waar ik wel in rond wil blijven dwalen. En zo eentje vond ik in de bibliotheek alhier in het Zuidrijk. Ik vond het zo prachtig en ik kon er bijna geen afscheid van nemen toen het weer terug moest naar de bibliotheek. Ik had de leentermijn al verlengd, het kon niet nog een keer, dus het moest echt terug. Ik heb geprobeerd het boek te kopen in de winkel, maar het is nergens meer te krijgen. Ik heb gezocht om het tweedehands te kunnen kopen, maar ook dat bleek niet meer mogelijk. De bibliotheek heeft het enige voor mij beschikbare exemplaar… En elke keer als ik in de bieb kom en ik zie het boekje staan dan neem ik het mee, en na drie weken verleng ik het en na nog eens drie weken breng ik het met pijn in mijn hart terug naar de bibliotheek. Ik wacht het moment af dat de bibliotheek het boekje afschrijft, vaak worden de boeken dat verkocht voor een zacht prijsje, maar dat gebeurt meestal pas na tien jaar!
Ach, en nu gebeurt het weer, ik dwaal weer af! Zie je, dat gebeurt nu eenmaal in het Zuidrijk, het rijk met de vele wegen. M’n beste hertog, ik vrees dat ik je niet van advies kan voorzien, ik kan gewoonweg niet kiezen! Zoveel wegen, zoveel avonturen… welke zal ik kiezen? Of jij? Of wij?
Een zoekende groet van een zoekende hertogin!