Elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een feuilleton van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Een vervolgverhaal dat met een briefwisseling begon… Vandaag schrijft ds. Judith Visser.
(36a) Met een ruk staat Silje op. Ze zegt: Ik denk dat je gelijk hebt Jon. Dáár moeten we heen!
Van verbazing rolt Jon bijna achterover. Hij had zijn mijmerende gedachten in eerste instantie liever voor zichzelf gehouden, Silje is immers de grootste speurneus van hen twee en vaak genoeg denkt hij dat zijn ideeën niet echt veel meer toevoegen aan wat Silje op het spoor komt. Maar toch, soms heb je van die momenten… achteraf gezien lijkt het dan net of je de regie even uit handen bent verloren. Je doet ineens dingen die je eigenlijk normaal gesproken niet zou doen, maar die je dan nu toch ineens wel doet, en uiteindelijk blijkt dat dan hartstikke goed uit te pakken. Nou, dat was precies wat er zojuist gebeurde. Jon mijmerde zijn gedachten ineens hardop voor zich uit, aangespoord door… ja, door wat eigenlijk? Of misschien wel door wie? Hij had de vonken van binnen horen knetteren, ja het was goed wat hij deed, het was goed wat hij dacht! En Silje moet het gezien hebben of gehoord, die vonken, ze was opgesprongen! Dáár moeten we heen! Had ze gezegd. Alsof iemand van buiten even de piketpaaltjes verzette om ze weer op weg te helpen…
Lachend herpakt Jon zich en kijkt Silje grijnzend aan. Nou, laten we dan maar eens gauw gaan kijken hoe we in dat prachtige Noordwijk terecht kunnen komen? Kiezen we de snelle route, dan zullen we moeten vliegen. Maar dat is in deze tijd geen sinecure. Naast gigantische wachttijden op de vliegvelden is het gewoon ook ‘not done’ om in deze tijd aarde-opslorpende-tijd met het vliegtuig te reizen als je de reis ook minder vervuilend kunt maken. We zijn dan wel langer onderweg, maar we kunnen genieten van de omgeving en wie weet waar onze gedachten ons dan allemaal kunnen brengen!
Silje gaat met een klap op haar bureaustoel zitten en begint driftig op haar toetsenbord te typen. Stilletjes gaat Jon achter haar staan. Dit is echt een moment om even stil te zijn en Silje aan het werk te laten. Zij zal de beste route kunnen vinden voor dit nieuwe avontuur.
Na een poosje kijkt Silje op van haar computer, ze heeft er rooie konen van gekregen, maar ze lacht. Gelukt Jon! We pakken de trein op Oslo Sentralstasion, van daaruit kunnen we overal komen! Het duurt even, maar uiteindelijk brengt ons dat in Amsterdam en dan pakken we de bus naar Noordwijk. Jon, we moeten wel nu onze tassen pakken, de trein vertrekt over een uur al! Gauw aan de slag dus.
Even later stappen ze naar buiten, de Karl Johans Gate op op weg naar Oslo Sentralstasion. Ze doen zich nog even te goed aan de geuren, kleuren en geluiden van de grote stad. Nu kan het nog. De trein zal hen straks ver weg van dit alles brengen. Op weg naar Noordwijk… Noordrijk? Zou het werkelijk?
Ergens in de verte hoort Jon een zeurderig stemmetje… wat als het niet klopt? Wat als ze deze reis helemaal voor niets maken? Het zou wel heel toevallig zijn, toch? Een fluisterende hertog, die altijd schrijver had willen worden, en het eigenlijk al lang bleek te zijn? En wat vertelt ons dat dan over de hertogin, die als La Judith altijd hertogin van het Zuidrijk is gebleven?
Silje kijkt opzij naar Jon, ze ziet zijn bedenkelijke gezicht en stoot hem aan. He joh, natuurlijk zijn alles vragen nog lang niet opgelost, dikke kans dat er zelfs alleen nog maar vragen bij komen. Maar elk spoor is het waard om uitgezocht te worden, precies zoals elk boek het waard is om uitgelezen te worden. En zo pakken we dit nieuwe avontuur op, toch? Als een nieuw verhaal, een nieuw boek, en we gaan door tot het einde. Want dat doen wij, dat hebben we altijd gedaan, toch? Geen idee wat Noordwijk ons brengt, maar we gaan er gewoon naartoe! Ze zijn inmiddels bij de trein aangekomen. Silje drukt op de knop en de deur gaat sissend open. Ze stapt naar binnen, en kijkt Jon een pietsie uitdagend aan. Weet je nog? Ooit stapten we zo het huis met alleen maar boeken binnen. Jij als eerste, en je nam mij mee. Maar nu neem ik jou mee. Kom je Jon? Zie jij wat ik zie? Een deur met nieuwe avonturen!
Jon knikt, Ja, zegt hij, zo wauw hè! Ze pakken elkaar bij de hand en gaan naar binnen.