Flessenpost – een feuilleton van de Veense dominees

Elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een feuilleton van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Een vervolgverhaal dat met een briefwisseling begon… Vandaag schrijft ds. Leendert van der Sluijs.

(27) Hertogin Judith kijkt Petronilla nog eens aan. De kapitein knikt bijna ongemerkt van ja. Dan klapt de hertogin een paar keer in haar handen, als een kind zo blij. Ze zegt: O Jon en Silje, als jullie vraag is waar jullie nu zijn en hoe jullie hier zijn gekomen, dan zijn dat eigenlijk twee vragen, twee die in elkaars verlengde liggen, en ik mag jullie verklaren wat eeuwenlang verborgen is gebleven en misschien ook wel zal blijven. Het is geen geheim dat jullie via de tijdbrug in deze tijd terecht zijn gekomen en nog even en jullie gaan via dezelfde brug weer terug, stel ik me zo voor. Ook is het geen geheim dat jullie op zoek zijn naar de monnik die zich Thomas Quartier laat noemen en dat jullie via hem jullie verlorengegane boek op het spoor denken te kunnen komen. (– Jon en Silje knikken verbaasd, hoe weet zij dit allemaal?) Dat dit allemaal geen geheim is, dat het mij allemaal bekend is en dat ik het in mijn rijk heb laten rondbazuinen, is hierom: het staat in jullie boek te lezen, het boek dat ik gelezen heb, met eigen ogen, het boek waarop jullie namen staan, en het is een boek dat steeds een beetje meer bladzijden lijkt te krijgen – telkens als ik het inkijk heeft het meer inhoud, het is gelaagder (ik kan me voorstellen dat dit woord in later tijd door letterkundigen in gebruik zal worden genomen, door literatuurvorsers, mensen die zich ook zullen verbazen over de gelaagdheid van jullie boek, dat wel elke bladzijde een dubbele bladzijde lijkt te zijn, of een driedubbele), en precies daarom heeft kapitein Petronilla jullie op de Tempus Pontis in het ruim gebracht dat is omgedoopt tot Kapitein Nemo’s bibliotheek. Laten we nu enkele seconden luisteren naar onze ademhaling, ter ere van kapitein Nemo, uw vader beste kapitein Petronilla. (Er volgt een korte stilte.) 

Hoogstpersoonlijk zijn jullie daar binnengetreden en jullie konden naar hartenlust rondkijken, en het zal jullie opgevallen zijn dat veel boeken die nog niet van deze tijd zijn zich daar al lieten inkijken. Op zich niet heel spannend, want zo gaat dat nu eenmaal. De harde feiten lopen altijd een beetje achterop, de tijd is altijd een beetje sneller. Dus als de feiten goed en wel feiten zijn, zijn ze al een beetje gedateerd. Dat is nu eenmaal zo. Daarom lopen wij mensen ook meestal achter de feiten aan. Dat is precies zoals de feiten achter de tijd aanlopen. Probleem hierbij is natuurlijk dat je nooit met zekerheid kunt zeggen wat NU een feit is. Maar ach, dat houdt het leven dan toch ook juist spannend hè. Soms weet je toch letterlijk niet wat je allemaal meemaakt. Kijk je erop terug, zeg je, ja zo was het – zo was het zoals het toen nog niet was, maar wel geworden is. (Hertogin Judith moet nu even kuchen, want zoveel praten achter elkaar betekent dat de speekselklieren overminuten draaien.) Nou ja, wat ik jullie dus mag verklaren is dat er dus boeken zijn nog-niet-van-deze-tijd EN dat er boeken zijn die op de tijd vooruit lopen! En laat nu juist jullie boek zo’n boek zijn! Dat heeft monnik Thomas mij verzekerd. Jullie hebben hem daar in de bibliotheek van kapitein Nemo (van wijlen kapitein Nemo – laten we ook nu een paar seconden naar onze ademhaling luisteren, ter ere van hem en zijn naam) … jullie hebben daar Thomas Quartier niet ontmoet, want dat had ik hem verboden. Dat mogen jullie gerust weten. Dat was niet vanwege jullie, dat was omdat ik vond dat hij nooit gestoord mocht worden. Hij houdt zich immers bezig met het belangrijkste werk op aarde en dat is kopieën maken, kopieën van boeken die nog niet van deze tijd zijn EN van boeken die op de tijd vooruit lopen, soms hun tijd echt vér vooruit zijn. Om dat allemaal te kunnen bijbenen heb je wel je concentratie nodig, dat laat zich moeiteloos ook nu a la minute meemaken…

Jon en Silje knikken maar eens. Ze begrijpen in de verste verte niet meer waar de hertogin naar toe wil met haar ‘verklaring’. Maar nu komt het, zegt ze, jullie boek is nu al wat later genoemd zal worden op Angelsaksische wijze een ‘bestseller’. Heel mijn rijk kijkt reikhalzend uit naar het verschijnen ervan. Iedereen wil een exemplaar. Gesigneerd en wel. Daarom is er in Nemo’s bibliotheek een deur gemaakt als een boek – jullie boek!, één met het effect dat als je erdoor gaat (precies zoals je door een boek kan kruipen, maar dan met veel hogere resolutie), je het idee hebt een compleet nieuwe wereld binnen te gaan, en niet alleen het idee: je hebt werkelijk die stappen gezet, van het een naar het ander. Dus welkom hier. Aan de andere kant van die deur. Achter de volgende deur wacht monnik Thomas Quartier op jullie. Ja kom maar deze kant op. Deze deur bedoel ik. Dag Jon en Silje, ik zie jullie weer graag terug als het boek inderdaad gesigneerd is. Ik zou het zeer op prijs stellen als jullie mij dan het eerste exemplaar willen overhandigen. Ik ben immers de uitgever. Ik ga het uitgeven aan al mijn mensen in heel mijn rijk!