Elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een feuilleton van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Een vervolgverhaal dat met een briefwisseling begon… Vandaag schrijft ds. Leendert van der Sluijs.
(22) Oké, terzake dan, zegt Jon. Er zijn vragen gesteld, vragen die beantwoord willen worden, want waarom zouden er anders vragen zijn. Hij kijkt de 100-jarige man indringend aan. Ik zal ze nog even opsommen voor de goede orde, want zonder orde is er chaos en waar chaos is komen de dingen niet op orde, en orde is wat we willen. Terzake dan, zegt Silje tegen Jon, je hebt teveel Grunberg gelezen, vermoeiend omslachtig, maar grappig blijft het ook. Jon buigt zijn hoofd, hij zegt: zo verschillend wij zijn, zo eens zijn wij het ook altijd. De oude man schudt zijn hoofd, hij zegt: die zal ik onthouden.
Maar terzake dus, zegt Jon, de vragen zijn: – eerst die van Silje: Wat vertelt u nu precies? Met deze vervolgvragen: Ligt er een tijdsbrug of een portaal onder ons huis? En: Hoe zou het kunnen dat we de oplossing vinden? Ik vat de vragen op deze manier voor uw en ons gemak, en ook voor de schriftlegging die later nog van pas kan komen voor huidige of latere lezers, maar even samen. Want alles wat wij hier zeggen wordt per direct opgenomen in de cloud en minstens bewaard tot in de volgende eeuw heb ik Silje weleens horen verklaren. Hij kijkt haar even aan, korter dan kort. Ze knikt met een nauwelijks zichtbaar knikje, ze heeft haast. En omdat u vindt, zegt Jon vervolgens tegen Allan de oude man, dat we vooral laag moeten willen blijven vliegen, dicht bij de grond als ik u goed begrijp, herhaal ik dan nu de vragen die ik u stelde en waarop u volgens afspraak in een recent verleden antwoord zou geven, ten einde ook uw enige vraag te beantwoorden, namelijk deze, ik citeer: ‘Vertel me nu eens waar jullie moeite ligt, waarom is het lastig om mijn woorden te accepteren dat jullie Thomas hier zullen vinden?’ U merkt dat mijn geheugen uitstekend werkt, daar ben ik zelf ook vaak verbaasd over, en ik wens u en alle mensen zo’n zelfde geheugen, want gemakkelijk is het wel.
Terzake, zegt Silje.
O ja, zegt Jon een beetje geschrokken, laat ik dat niet vergeten. De vragen van Silje heb ik zojuist opnieuw gesteld en mijn vragen waren: 1. Bent u op de hoogte van de nieuwste ontwikkelingen? en 2. Bent u ook op de hoogte van het oude gebruik in kloosters dat bij winterdag handschoenen worden gebruikt die lijken op een soort van sokken? (dat was eigenlijk een vraag van Silje) en 3. Hebt u voorkeur voor een bepaald ritme? Deze laatste vraag is gerelateerd aan uw schuifelend om niet te zeggen sloffend optreden – sloffend in de oude betekenis van bedachtzaam voortbewegen als met sensoren onder de voeten die alles willen registreren wat zich aan de oppervlakte of zelfs daaronder voordoet.
Silje zegt, eh Jon, als jij wilt dat deze geschiedenis ooit een boek wordt, dan wordt het een boek dat bestaat uit 10 delen. De oude man glimlacht. Hij zegt: ik voel me bij jullie steeds meer op mijn gemak. Bij de Heer is duizend jaar als één dag, maar bij jullie is één dag als duizend jaar. Dat is eigenlijk precies wat ik bedoelde, waarom altijd die haast bij de nieuwe generaties die na mij gekomen zijn en voor mij uit willen snellen?
Oké lacht Jon, ik mag u wel, nu nog meer, altijd eigenlijk al, toen ik uw boeken las, ik dacht die man weet hoe te leven, hij neemt er de tijd voor
Jon, zegt Silje. Drie vragen dus van Silje, zegt Jon, en drie vragen van mij, zo moeilijk is dat niet, ik hoefde ze eigenlijk niet te herhalen. Inderdaad, zegt Silje, ik zal het hiervoor gezegde even uit de cloud wissen, en ze tikt een knop op de laptop aan. – Blijft staan, zegt Jon, dat ik benieuwd ben naar uw antwoorden.
Het is me duidelijk, zegt Allan de oude man. Mijn antwoorden zijn: 1. Ik herhaal slechts wat onze monnik Thomas zelf heeft geschreven, 2. Er ligt inderdaad een tijdsbrug onder dit huis, 3. Het hoe van de oplossing gaat vooraf aan het wat, 4. Ja ik ben op de hoogte van alle nieuwe en nieuwste ontwikkelingen, om het simpele feit dat de geschiedenis zich immer herhaalt en een geschiedenis van 100 jaar is best lang, maar je kunt het dus zo gek niet bedenken of ik herken het, 5. Sokken als handschoenen is een fabeltje, ontstaan door het ongemak van vroege slijtage, in de vorm van een gat in altijd één sok tegelijk, nooit twee, en 6. Het ritme van mijn leven bepaal ik geheel zelf en als ik op mijn oude dag mij langzaam wens voort te bewegen is dat mijn keuze, zou ik hier al joggend zijn komen binnenrennen, dan had ik jullie ditzelfde antwoord gegeven, namelijk: mijn keuze.
Silje zegt, dank u wel meneer Karlsson, maar dan heb ik nog slechts één vraag: Waarom vertelt u niet gewoon dat uw baard niet nep is en dat u de Thomas bent die al zolang tot verdriet van de mensheid vermist wordt en die wij al zolang wanhopig zoeken? Ik lees hier in uw boek – met als ondertitel: monnik zijn, een radicale keuze, op blz. 90, ik citeer: ‘dat het onze taak is elkaar ruimte te gunnen’. Wilt u met ons meegaan naar beneden? Naar de tijdsbrug?