Elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een feuilleton van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Een vervolgverhaal dat met een briefwisseling begon… Vandaag schrijft ds. Leendert van der Sluijs.
(21) Haha, zegt Jon, we kunnen u wel geloven op uw grijsblauwe ogen (pardon, dit is een grapje – Jon weet dat hij hoog spel speelt, hij weet het), maar u begrijpt natuurlijk wel dat wij een naam hebben hoog te houden. Als Jon & Silje hebben we Sherlock Holmes en Father Brown als illustere voorgangers, en niet te vergeten Rowlings Cormoran Strike! Silje knikt instemmend, ze had vorige week nog even mailcontact met Joanne, over een unieke co-productie: in Oslo zal Zweinstein op ware grootte verrijzen, geheel opgebouwd met legostenen. Potterliefhebbers van all over the world kunnen zich voor het jarenlange project inschrijven. Over de experience ervan zal Silje een nieuwe roman schrijven en Joanne Rowling in eigen persoon zal haar hoofdpersoon zijn, woonachtig in het Oslose Zweinstein. Volgens Joanne zal het boek van Silje weer een bestseller worden.
U begrijpt, zegt Jon tegen een aandachtig luisterende Allan Karlsson, dat wij nog wel een paar vragen hebben alvorens we uw vraag kunnen beantwoorden. Wij als Jon & Silje hebben wat dit betreft een vaste procedure, en dat is dat we altijd open kaart spelen. Wij hebben nooit iets te verbergen en we verwachten van onze cliënten of wie ook maar bij ons zou aankloppen, aanbellen moet ik zeggen, haha, dat zij dat ook doen of ook niet doen, niet iets verbergen dus. Daarom wil ik u vragen of u op uw leeftijd op de hoogte bent van de nieuwste ontwikkelingen? Ik doel daarmee op het gedrag van mensen, mensen van deze eeuw, van de huidige tijd. Is het u opgevallen dat mensen zich steeds meer aanmeten? Wij hebben hier Haruki, onze robotstoel, vernoemd naar de grote schrijver Murakami – er klinkt op dat moment opgewekt gepiep, als in een melodie van Messiaen, vogelachtig – maar wat is er wel niet meer? Ook in privésfeer. Misschien werkt u ook met Outlook van Microsoft, maar veel mensen, zo wil het geval, nemen dat meer en meer letterlijk: je outlook is alles. Met neus- en oorcorrecties tot gevolg, maar dat niet alleen, zij meten zich ook werkelijk zelf dingen aan. Zo zou bijvoorbeeld uw baard geen echte baard kunnen zijn, het is een nepbaard, maar waarom zou u dat doen? Zeker op uw leeftijd, als 100-jarige, hoeft u toch niet meer met de laatste mode mee te gaan. Van u wordt verwacht dat u eindelijk wel uzelf gevonden hebt en van niemand nog afhankelijk bent. Het is maar een voorbeeld natuurlijk, dat van die baard, ik wil zeker niet beweren dat u zich zo’n baard hebt aangemeten zoals hedentendage tallozen zich dat veroorloven, gewoon omdat het chique staat, of omdat het zo’n metamorfosische werking heeft.
Silje zegt: ja meneer Karlsson, we zijn blij dat juist u hier bent, u met uw jarenlange ervaring mag ik wel zeggen – als u iets te berde brengt (ik bedoel natuurlijk niet uw baard, haha, literair gezien is het wel mooi van Jon, een baard te berde brengen, maar dat is niet wat u doet – juist als uw baard nep zou zijn wilt u die als zodanig precies niet te berde brengen, haha), maar waar u ook maar mee komt, het zal van belang zijn, weest u ervan overtuigd dat wij daarvan overtuigd zijn. Dus wij nemen uw tip uiterst serieus, nu u ermee gekomen bent zoals u ermee gekomen bent. Wat ik wel graag van u wil weten is of u ook op de hoogte bent van het oude gebruik in kloosters dat bij winterdag handschoenen worden gebruikt die lijken op een soort van sokken, de handen geheel bedekkend, maar met één gat erin, om de wijsvinger vrijelijk in de heilige boeken te kunnen laten bladeren. Even afgezien van deze mooie volzin, al zeg ik het zelf, kan ik me voorstellen dat iets dergelijks tegenwoordig bijkans als een relikwie uit het monnikendom gekoesterd wordt, overigens ook wanneer het uit een nonnenklooster afkomstig zou zijn. Mijn vraag is dus: vertel ik u hiermee iets nieuws?
Jon knikt instemmend. En dan hebben we ook nog deze vraag, zegt hij: hebt u voorkeur voor een bepaald ritme? Het is al geen nieuws meer dat bijvoorbeeld hardlopers op verschillende ritmes lopen, afhankelijk van gewicht, conditie enzovoort, maar niet alleen dáárvan afhankelijk, ook omdat het nieuwe hightech communiceren zijn intrede heeft gedaan. De ontwikkelde codetaal die letterlijk stapsgewijs in de netwerken van de hardlopers wordt afgegeven middels de iPhone op hun achterste (excuus voor dit detail), heeft een ware revolutie teweeggebracht, en niet alleen voor hen. Ik hoop niet dat ik u met dit feit overval, maar ook ouden van dagen kunnen een dergelijke codetaal gebruiken in hun communicatie. Het viel mij op dat u, uiteraard vanwege uw respectabele leeftijd, niet heel kwiek lopend binnenkwam, eerder schuifelend. Nogmaals, op uw leeftijd, uiteraard, niets bijzonders, en neemt u mij vooral niet kwalijk dat ik het zo benoem allemaal, maar het bracht me dus bij de vraag of u voorkeur hebt voor een bepaald ritme. Bij wijze van spreken zou u van uw trage looppas een codetaal kunnen maken voor een hele nauwkeurig luisterende onderwereld – de tegenwoordig in ieders lijf ingebrachte chip zorgt voor ongekende mogelijkheden, haha. Maar het is dus gewoon iets wat ik nog graag van u zou willen weten. Vanwaar uw ritme?
Op dat moment licht (achter meneer Karlsson) het grote scherm op de muur op. Er is een nieuwsflits: De politie van Oslo is op zoek naar een 100-jarige man. Hij wordt sinds gisteren vermist. Hij zou de 100-jarige man kunnen zijn die eerder uit een raam klom en verdween, maar daarover heerst onduidelijkheid. Signalement: hoewel oud loopt de man fier rechtop, draagt een bril, en draagt af en toe een baard. Mocht u op enig moment deze man zijn tegengekomen of hebt u daaromtrent een vermoeden, neemt u dan contact op met de politie via nummer 0011 (of 0022 mocht de lijn drukbezet zijn).
Jon en Silje zien en lezen het in enkele seconden, maar laten niet blijken ook maar iets bijzonders gelezen te hebben. Maar terzake nu, zegt Silje. Wij hebben een hekel aan tijdverlies. Terwijl wij elkaars vragen beantwoorden, u eerst die van ons en daarna wij uw vraag, zal ik het bewuste boek van Thomas Quartier waaruit u citeert in uw anonieme tip (inmiddels niet meer anoniem, haha) even uit onze bibliotheek laten halen, dat werkt wel zo gemakkelijk, ook voor de context van de tekst, en wij hebben het geluk dat we destijds Nemo’s bibliotheek konden overnemen, dus we hoeven niet bang te zijn dat het er niet is. Op haar laptop typt ze de titel (Heilige Woede) in en er begint een 3D-printer te zoemen. Over enkele minuten zal het boek op haar bureau liggen, vers gedrukt.