Elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een feuilleton van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Een vervolgverhaal dat met een briefwisseling begon… Vandaag schrijft ds. Judith Visser.
(19a) Silje leest de anonieme tip nog eens… en nog eens… ze wil de woorden echt in zich opnemen, zodat ze het bericht niet steeds op hoeft te zoeken, ze wil het zich kunnen herinneren. Zijn vijanden zijn misschien heel oude vijanden…? Terwijl ze het bericht tot zich neemt gaan haar wenkbrauwen omhoog. Wat moet ze hier nu toch van maken?
Dan hoort ze de deur van het kantoor opengaan. Ze schrikt op uit haar gedachten en over haar laptop heen kijkt ze naar de deur en ziet daar het lachende gezicht van Jon. ‘Tjonge, wat kijk jij serieus! Of meer verbaasd eigenlijk? Wat is er aan de hand? Je zei iets over een tip die te maken had met Thomas? Ik heb gelijk alles uit m’n handen laten vallen en ben naar hier gekomen.’ Jon zet zijn elektrische step, waarmee hij elke dag naar hun kantoor komt aan de oplader en trekt vervolgens zijn jas uit en hangt die over zijn bureaustoel. Als hij om zijn bureau heen richting Silje loopt pakt hij gelijk een kop koffie mee. ‘Jij ook?’ vragend kijkt hij naar Silje. ‘Mwjah, doe maar’ zegt ze. En met twee koppen koffie loopt hij naar haar toe. Hij zet alles op Siljes bureau en schuift een kruk bij om met haar mee te kunnen lezen.
Even is het stil… wat betreft de vermissing van monnik Thomas Quartier… omdat ze vonden dat ik ‘als een professor praatte’…” – zijn vijanden zijn misschien heel oude (toen jonge) vijanden… Ook Jons wenkbrauwen gaan omhoog. Vragend kijkt hij Silje aan. Een blik van verstandhouding, en stilte. Door het tikken van de klok merken ze dat de tijd verstrijkt.
‘Jemig, Silje, weet je wel wat dit betekent?’ begint Jon ineens. ‘Ja’, zegt Silje zegt, ‘dat weet ik heel goed, het voelt alsof we weer terug de tijd ingaan. Eindelijk na al die jaren, Jon, hebben we dan de eerste aanwijzing gevonden. Hier is het allemaal om begonnen, he? Ons boek, we hadden eindelijk ons boek te pakken en met het lezen van het boek vielen alle puzzelstukjes op hun plaats. Wij, de hertog en de hertogin, Nemo, vrouwe Petronilla, en Ole, lieve, lieve Ole…’ Silje is weer stil en kijkt naar haar handen. Het is toch al weer heel wat jaartjes geleden dat ze afscheid moest nemen van haar lieve Ole. Altijd al had ze geweten dat Ole een bijzondere hond was, meer dan wat mensen dachten. Iedereen lachte maar een beetje om hem, ‘goedsul’ zeiden ze dan, maar Silje wist wel beter. Ze had hem geheimtaal geleerd en daarmee had hij haar gewaarschuwd en gered en beschermd. Ole… Wat was hij oud geworden ook, zoveel ouder dan je van een golden retriever verwachten zou. Vijftien, vijftien haar! Maar toen was het ook echt op. De tranen prikken achter haar ogen. Dan voelt ze Jons hand op haar schouder. ‘Ole was echt een held he…’ Door haar tranen heen glimlacht Silje, ‘ja, dat wastie echt… Maar Thomas, zijn puzzelstukje hebben we nooit kunnen plaatsen, he? Tjonge, haha, we zijn er zelfs ons detectivebureau voor gestart! Maar nooit een aanwijzing gevonden of gekregen. Tot nu.’ Silje kijkt weer naar haar scherm. Inmiddels kan ze het bericht wel dromen.
‘Van wie komt het bericht?’ vraagt Jon. ‘Anoniem’, zucht Silje. ‘Pfff, Silje, daar laat jij je toch niet door van de wijs brengen?’ zegt Jon en hij kijkt met een uitdagende grijns naar Silje. Die schiet weer in de lach. ‘Ja, ja, ok, ik zal even verder op onderzoek uitgaan.’ Silje is, hoe zeg je dat?, handig met computers. Zo handig, dat een anoniem tipgever misschien wel helemaal niet zo anoniem blijkt te zijn. Gewoon een kwestie van de juiste zoektocht, de juiste knoppen, wat wachtwoorden omzeilen… geen probleem voor Silje! Ze gaat snel aan de slag, alles om zich heen vergetend. Jon kijkt nog even geamuseerd naar haar. ‘Vergeet je koffie niet, Sil’ zegt hij nog en dan gaat hij naar zijn eigen bureau. Hij ploft neer in zijn stoel en legt z’n voeten op tafel. Eerst maar eens zijn koffie opdrinken. Silje is nu zo druk en hij, als digibeet, kan haar nu echt niet helpen. Hij neemt een slok van de sterke koffie, en voelt zijn lichaam en geest ontwaken, pfwoehaa, heerlijk! En zo staart hij een poosje voor zich uit, terwijl hij steeds een slok koffie neemt. Zijn gedachten gaan terug, een flink aantal jaren terug…