Elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een feuilleton van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Een vervolgverhaal dat met een briefwisseling begon… Vandaag schrijft ds. Judith Visser.
(18) Waar is Thomas? Wat is er met hem gebeurd? … De woorden klinken nog als een echo na in Siljes hoofd en ze voelt zich omgeven door een storm. Dan ineens voelt ze een trekkend gevoel achter haar navel. Ze wordt meegenomen, maar waar naartoe? Ze zou zich wel willen verzetten, maar het lukt niet. Ze is niet bang, maar houdt er gewoon niet van om zomaar meegenomen te worden zonder daar zelf controle over te hebben. De storm wordt krachtiger, ineens voelt ze een ruk achter haar navel.
Silje staat voor enorme glas-in-lood-ramen. Ze herkent de ramen, ze was hier eerder. Een vreemd tintelend gevoel trekt door haar lijf. Dit kan niet waar zijn. Ze voelt het boek dat nog altijd onder haar arm geklemd zit, maar ze durft er nauwelijks naar te kijken. Ze durft zich zelfs nauwelijks te bewegen! Zou, als ze zich zou omdraaien, zou ze dan weer die enorme tafel zien, met een paar mensen die er aan zitten? Zou, als ze naar haar boek zou kijken, zou ze dan weer zien dat er een aantal bladzijden missen? Zoals Jon haar duidelijk maakte?
Voorzichtig boog ze haar hoofd naar beneden en probeerde zo behoedzaam mogelijk naar het boek te kijken. Ze draaide haar arm een beetje bij, zodat ze iets beter zicht had op het boek. Ze keek…en ze hapte naar adem, zo schrok ze van wat ze zag. Of was het geen schrik? Het was meer een schok, ze was geschokt door wat ze zag. Het boek was namelijk compleet, er miste geen enkele bladzijde!?
Maar nu dan? Zou ze zich durven omdraaien? Zou ze durven kijken naar de enorme eettafel? Zouden er mensen aan die eettafel zitten, bekende mensen? Ze is niet bang, echt niet! Ze vindt het alleen vreselijk in deze onbekende situatie terechtgekomen te zijn, zonder daar zelf ook maar iets bij in te brengen te hebben. Abrupt draait ze zich om, ze wil de touwtjes graag weer in handen hebben. Ze draait zich om en… hapt opnieuw naar adem. Is het schrik? Of toch weer meer die schok? Opnieuw is ze geschokt door wat ze zag. Ze ziet opnieuw die enorme, echt enorme eettafel, je zou er een weeshuis aan te eten kunnen geven. Maar de tafel is leeg!? Nee, toch? De tafel is leeg! Jon! Waar is Jon? En Petronilla?
Silje rent, zo goed en zo kwaad als haar jurk het toelaat, naar de lange lange tafel. Ze legt het boek neer. Even staat ze vertwijfeld bij de tafel, starend naar het boek op tafel. Wat nu? Tot welke bladzijde ging het boek ook alweer? Waar had Jon het gat gezien in het boek? Denk Silje, denk! Ze bladert koortsachtig door het boek. Ja! Daar was het, bladzijde 100. En daar was een gat, en het boek ging weer verder op bladzijde 124, er misten 23 bladzijden…
Maar omdat ze zo koortsachtig aan het bladeren was, heeft ze niet gemerkt dat de nar de lege eetzaal binnen is getreden. Dat vreemde kleine mannetje, dat volgens Petronilla vrienden met Silje wilde worden, maar waar Silje nou niet direct een heel veilig en prettig gevoel bij kreeg. Terwijl Silje probeert in het boe verder te lezen op bladzijde 100 schrikt ze op van een schrapend geluid. Ze kijkt omhoog en kijkt in het trolachtige gezicht van de nar, met het ene vriendelijke oog en het andere flikkerende oog. Ze wordt er naar van. De nar schraapt zijn keel nogmaals. Koninklijke Hoogheid, begint hij, terwijl zijn flikkerende oog alle kanten uitschiet, Prinses Silje, het is mijn nobele taak u van het volgende feit op de hoogte te stellen… u wordt gezocht… Opnieuw voelt Silje een schok… gezocht?? Zijne majesteit, de koning, gaat de nar onverstoord verder, heeft een bevel uitgevaardigd om u op te sporen. U wordt ervan verdacht Silje te zijn. Ja ja, dat had je niet gedacht he dat ik, IK!, je naam zou raden, zo kakelt de nar er tussendoor. U wordt ervan verdacht een eigen boek te schrijven dat in fragmenten wordt verspreid en dat de fragmenten betoverd zijn, iedereen, elk mens, elke lezer leest iets anders. En dat dit moet stoppen.
De nar pakt Silje vast met een veel grotere kracht dan Silje verwacht had en neemt haar mee. Geschokt als Silje is, denkt ze er nog net aan het boek mee te pakken. Maar verder heeft ze geen keuze, geen mogelijkheden, de grip van de nar om haar andere pols is zo enorm, daar zal nooit uit kunnen ontsnappen. Ze kan niet anders dan al struikelend met de nar mee te gaan in een tempo dat eigenlijk veel te hoog ligt voor zijn vreemde korte beentjes.