Elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een feuilleton van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Een vervolgverhaal dat met een briefwisseling begon… Vandaag schrijft ds. Judith Visser.
(17a) Duizend deuren, duizend dingen, duizend dingen achter deuren… was het daar niet begonnen? Een kinderboekenweekgeschenk uit 1988. Duizend dingen achter deuren, duizend dingen, duizend deuren… Silje heeft het gevoel al wel duizend deuren gezien te hebben. Hoe kan Petronilla er nu van uit gaan dat ze zelf de weg naar de eetzaal wel zou vinden? Ze klemt het boek stevig tegen zich aan, wat er ook gebeuren zal dit boek zal ze niet meer kwijt raken. Stevig stapt ze door. Vreemd eigenlijk, realiseert ze zich, ze kent het kasteel niet, maar ze heeft nog niet getwijfeld over waar ze heen zou lopen. Het is net of haar voeten in stevig tempo zelf hun weg vinden in het kasteel. En net wanneer die vreemde waarheid tot haar doordringt staat ze stil. Ze kijkt om zich heen. Recht voor zich ziet ze een enorme ruimte, prachtig gemaakt, via een enorme, met hout afgezette, boog kun je de ruimte betreden. Het wordt prachtig verlicht door de hoge glas in lood ramen die zich rondom de ruimte bevinden. Silje loopt langzaam de ruimte binnen, het boek nog altijd stevig onder haar arm geklemd. In het midden van de ruimte staat een enorme tafel, echt enorm. Er zitten al wat mensen aan de tafel, maar Silje besteedt geen aandacht aan hen. Ze zal hen toch niet kennen. En bovendien wordt haar aandacht getrokken naar de enorme glas in lood ramen. Ze krijgt het warm en koud tegelijk… De afbeeldingen op de glas in lood ramen zijn haar maar al te bekend! Net als op de deur van de kamer waar ze zojuist nog was ziet ze ook hier taferelen van Jon en haarzelf, Ole, de hertog en de hertogin, ze ziet zelfs Nemo! En die vreemde, wat was zijn naam ook alweer, Ejlis Nojack! Ademloos loopt ze langs de ramen en kijkt haar ogen uit.
He, Silje! Hallo, Silje! Herken je me niet?? Geschrokken draait Silje zich om, die stem komt haar wel heel bekend voor… Jon!?! O Jon, wat fijn om jou weer te zien!? Blij, geschrokken, de tranen zowat in haar ogen, rent ze naar de tafel toe. Hoe had ze hem nou niet kunnen zien? Haar vriend, Jon, zit hier gewoon doodleuk aan tafel… Jon, hoe kom jij nou toch hier? Hoe kan dit nou allemaal? Wat is er gebeurd? En wat gebeurt er nu allemaal? Ho ho, lacht Jon, wat een vragen allemaal! He, maar Silje, heb je het boek? Jons gezicht staat ineens een stuk serieuzer als hij die vraag stelt. Ja, natuurlijk, lacht Silje, en die laat ik echt niet meer los. Maar vertel nou toch joh, ik snap er echt even helemaal niets meer van. Het ene moment waren we samen bij Thomas, terug in de tijd en het volgende moment zijn we elkaar kwijt. Ik was in een vreemd soortig Oslo terecht gekomen, het was Ole, Jon, ik heb Ole weer gezien! Maar… in Siljes stem klinkt een verdrietige trilling… maar ik ben hem ook weer kwijt. Ze slaat haar ogen neer en voelt de tranen langzaamaan opkomen. Ze denkt terug aan hoe Ole haar waarschuwde, zo vlak voordat ze die deur doorstapte, Ole stapte niet met haar mee. Even is het stil.
Lieve Silje, maak je om Ole geen zorgen, met hem is alles goed, hij ligt lekker thuis in z’n mand op jou te wachten. Silje kijkt op en kijkt in het prachtige en vriendelijke gezicht van Petronilla. Kom, Silje, kom bij ons aan tafel zitten. Laten we samen eten en drinken en onze verhalen delen met elkaar zodat we er een begrijpelijk verhaal van kunnen maken. Ja, kom Silje, zegt ook Jon, het eten is echt geweldig. En, hij knipoogt naar Silje, deze keer is er eens geen warme chocolademelk. Misschien is deze plek en zijn deze mensen dan eens wat beter te vertrouwen! Nog wat onder de indruk van alles wat ze nu ziet en hoort loopt Silje echter Jon en Petronilla aan naar de tafel. Petronilla neemt plaats aan het hoofd van de tafel en Jon mag links van haar en Silje rechts van haar zitten. De tafel is gedekt met prachtig zilver en het eten dat er ligt, ziet er allemaal even heerlijk uit. Silje weet niet waar te beginnen. Haar blik kruist even de blik van Jon. Enigszins geamuseerd zegt hij, prachtige jurk heb je trouwens aan. Geërgerd en geamuseerd tegelijk steekt ze haar tong naar hem uit. Je ziet er zelf anders ook allercharmantst uit, zegt ze plagerig terug. En allebei schieten ze in de lach en beginnen ze gauw met eten. Ze hebben eigenlijk wel enorme trek gekregen van alle avonturen.