Elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een feuilleton van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Een vervolgverhaal dat met een briefwisseling begon… Vandaag schrijft ds. Judith Visser.

(12a) De 14e eeuw!? Je stuurt ze naar de 14e eeuw!? Hoe kun je dat nu toch doen, mijn beste hertog Leendert? Met grote verbaasde ogen staart de hertogin hem aan. Hij heeft haar net verteld hoe het verhaal van Jon en Silje verder gaat, hij had er wel lol in, maar de hertogin moet nog wat overtuigd worden ziet hij. Ze staat daar met haar armen over elkaar en schudt haar hoofd. We sturen die kinderen op pad, ze moeten hun eigen boek zoeken en dan stuur je ze naar de 14e eeuw, een tijd waarin boeken zeldzaam zijn, de boekdrukkunst bestond nota bene nog niet eens! Wanneer was dat ook alweer, 1455 ofzo, toch? Ze zucht eens diep, krabbelt Ole achter z’n oor en gaat in de keuken op zoek naar een kop warme chocolademelk. Terwijl ze aan het zoeken is valt haar oog op een kaartje onder een van de magneetjes op de koelkast: whatever the question, chocolate is the answer (wat de vraag ook is, chocolade is het antwoord). Ze schiet in de lach, ha ja dat is nog eens een waarheid! Maar dan moet er wel chocolade in huis zijn! Ze trekt de deur van de koelkast open en jawel hoor, daar staat een pak chocolademelk. Wil jij ook wat? roept ze naar de hertog. Die staat nog wat bedremmeld in de gang te wachten. Ja, nou ja, tja, doe maar… maar hebben we daar wel tijd voor? Het verhaal gaat immers verder, kunnen we hier dan wel zomaar even gezellig een kop warme chocolade nuttigen?

De hertogin laat haar schaterlach horen. Natuurlijk kan dat! Dat is nou juist het leuke hiervan. Het verhaal gaat pas verder, als wij het verder schrijven. Zo lang we dat niet doen, is er niets aan de hand hoor. Het zijn nu nog lege bladzijden en we kunnen het pas verder lezen als we het schijven, zoals we dat tot nu toe steeds hebben gedaan, jij een stukje, ik een stukje. Jij schreef over de 14e eeuw, ik schrijf over het nu, twee verschillende tijden, maar toch hetzelfde verhaal. Of zoiets… Een beetje beduusd van haar eigen woorden houdt ze de hertog een dampende mok voor: hier neem wat warme chocolademelk, het helpt, echt hoor! 

Even is het stil, de hertog en de hertogin denken allebei nog wat na over de woorden die net klonken en drinken bedachtzaam van hun warme chocolademelk.  

Zo… mijn beste hertog Leendert, nu moet je me toch eerst eens even vertellen hoe je er bij gekomen bent om de kinderen naar de 14e eeuw sturen? Want je kunt de zoektocht naar hun boek wel lastig proberen te maken, maar zo vinden we zelf ook nooit de uitgang he? En ik vind het echt niet erg hoor om zo te dwalen in al die verschillende verhalen en onderdeel te zijn van dit verhaal en de lezers te vermaken, maar wie weet wat er allemaal in de echte wereld gebeurt? Wordt er van ons, dominees, niet verwacht dat we ook een beetje bij de tijd zijn en op de actualiteiten in kunnen spelen enzo? Nou moet ik wel bekennen dat dat niet altijd mijn sterkste kant geweest is hoor. De actualiteit kan soms zo gevuld zijn met groot verdriet, angst en onzekerheid dat ik liever mijn toevlucht zoek in de wereld van verhalen. En wat een geluk hebben wij dominees dan he, dat we daar ook ons werk van mogen maken, met al die verhalen in de Bijbel. Vragend kijkt ze naar de hertog. Die kijkt haar eens aan, leunt achterover en schraapt zijn keel…