Elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een briefwisseling van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Hun vragen zouden zomaar ook uw/jouw vragen kunnen zijn. Hun antwoorden misschien eye-openers… Vandaag antwoordt ds. Judith Visser.

PS

Ha Leendert,

tjonge ik moet wel even mijn weg vinden in de doolhof (het doolhof kan ook! Heb ik geleerd van Van Dale) die je nu gecreëerd hebt. We hebben allebei 40 brieven geschreven. Jij hebt nu een PS geschreven bij jouw eerste brief. Ga ik nu daarop reageren en maken we dan van alle 40 brieven ook weer een nieuwe serie van 40 brieven? Of ga ik een PS schrijven bij mijn eerste brief naar jou? Maar je hebt ook een vraag in jouw eerste PS geschreven… Haha, nou we maken er gewoon wat van, zoals gewoonlijk!

Even een opmerking tussendoor, een extra PS misschien? In jouw PS schrijf je over het post-truth-tijdperk waarin we allemaal onze eigen waarheid hebben en van mening zijn dat onze God de beste is. Daar is ooit eens een liedje over geschreven, wist je dat? Dat was lang geleden alweer, in 1989. Het liedje is geschreven door Van Kooten en De Bie en heet: Onze God is de beste. Ze zongen het als ‘Karel en Leo’ en noemden zichzelf de Positivoos. Nou ja, ik zal er verder niet over uitweiden, maar het sprong zomaar in mijn gedachten bij jouw PS en het post-truth-tijdperk.

Maar nu jouw vraag: wat is het positieve aan deze tijd? En daar begint dan ook gelijk het PS bij mijn eerste brief aan jou. Want ja, toen en ook nu dreigt er een negatieve sfeer. Jij spreekt van een post-trust-tijdperk, samen met Coen Simon. We moeten weer leren elkaar te vertrouwen en daarmee zouden we misschien zomaar weer kunnen leren om op God te vertrouwen. Vertrouwen, dat is inderdaad een groot leerstuk in onze tijd. Ik las bij toeval vandaag een stukje over de scheuren die inmiddels ook ontstaan in het anti-corona-front. De conspiracy-denkers slaan zo ver door in hun wantrouwen, dat ze ook elkaar beginnen te wantrouwen en zo elkaar kwijtraken. 

Maar terugkomend op jouw vraag: JA! Er is nog genoeg positiefs aan deze tijd! Misschien ben ik wel een irritante optimist, maar als je er open voor staat is het een geweldige verrijking van je leven. Ik haal nog weer de tekst aan uit Habakuk (3:17-19): ‘Zelfs als de vijgenbomen niet zullen bloeien, en er geen een druif in de wijngaarden te vinden zal zijn…, zelfs dan zal ik toch nog juichen over de Heer, blij jubelen over de God die voor mij zorgt. Want de Heer is mijn kracht. Dankzij Hem zal ik rondspringen als een hert. Hij zal ervoor zorgen dat ik stevig blijf staan.’ Hoe moeilijk het soms ook is, wanneer je elke avond de tijd neemt om ‘dank U wel’ tegen God te zeggen, wordt dat steeds makkelijker. En het loont de moeite om dan niet in gedachten de grote wereldproblemen langs te lopen in de wetenschap dat die bijna onoplosbaar zijn, probeer je maar liever te richten op je eigen gewone dagelijkse leven en de dingen die daar goed gaan en fijn zijn, vul zelf maar in. Zo is er altijd wel iets om dankbaar voor te zijn en alle reden dus om positief in het leven te staan. 

Leendert, misschien valt de uitslaande veenbrand dan toch nog wel mee en is het niet meer dan een smeulend vuur. Toch vaagt een smeulend vuur wel om aandacht, want het kan zomaar veranderen en wel een uitslaande brand worden. Dus ik ben blij met jouw vraag, want het geeft mij de gelegenheid een oproep te doen op ons aller positiviteit en het oefenen daarvan. 

Tot zover mijn PS!

Hartelijke collegiale groet,

Judith