Afgelopen woensdagavond beleefde Nijkerkerveen haar eerste dodenherdenking. Dat werd er een om niet snel te vergeten. De lovernde reacties kwamen van alle kanten naar de organisatie toe. Ook naar de toespraak die Dominee Leendert van der Sluijs voorlas. U kunt m hieronder nog eens rustig nalezen.

Herdenking op 4 mei 2022 Nijkerkerveen

Ik heb erover gehoord…. van mijn opa, dat hij als soldaat moest vechten op de Grebbeberg, dat hij daar lag met een mitrailleur, en dat hij op de aanstormende vijand schoot met zijn ogen dicht – meer wilde hij er niet over vertellen.

Ik heb het gezien…. ons nieuwe vrijheidsmonument, dat er aan de zijkant een ijzeren ketting is gebeiteld, en halverwege een gebroken schakel.., de ijzeren boei definitief verbroken – dank aan de kunstenaar voor zijn geloof, en dat het op ooghoogte is gemaakt, dat er een hart van liefde is te zien, en dat het hoop uitstraalt.

Ik heb erover gelezen…. dat Jan en Dinie van Meerveld – van de Kamp aan de Domstraat woonden en met gevaar voor eigen leven onderduikers verborgen hielden, dat familie van de Joodse onderduikers weggevoerd is naar een concentratiekamp en nooit meer is teruggekomen, dat Jan en Dinie van Meerveld daarom moesten verhuizen naar de Laakweg, dat ze meer dan eens door het oog van de naald zijn gekropen, en dat ze het deden omdat het hun christenplicht was, en dat ze na de oorlog een onderscheiding van Yad Vashem kregen; ik heb gelezen over een verzetsgroep in de omgeving van Nijkerk, verzetsgroep HEIN, Help Elkaar In Nood, en dat hier meerdere verzetsgroepen waren, bijvoorbeeld die van Berend van Veenendaal en die van Maarten Stort.

Ik heb erover gehoord, ik heb gezien en ik heb erover gelezen…. en ik weet zeker dat wij nooit mogen vergeten, en dat wij daarom gedenken. De 16-jarige Anne Frank schreef in haar dagboek: ‘Er is nu eenmaal in de mensen een drang tot vernielen, een drang tot doodslaan. Zolang de gehele mensheid geen grote metamorfose heeft ondergaan, zal de oorlog woeden.’ – Ja, zoals nu in Oekraïne. Wij moeten ons herinneren hoe giftig wóórden kunnen zijn, zei de Joodse schrijver Arnon Grunberg. En de Joodse Abel Herzberg schreef aan zijn kleinzoon: wij hebben om ons te verdedigen, alleen de weerloosheid.

Nu wij hier op de 4e mei voor de eerste keer staan bij een nieuw monument, ter herinnering aan allen die slachtoffer zijn geworden van oorlogsgeweld, ook in ons eigen dorp, bepaalt dit ons eens te meer bij het feit dat oorlog wonden slaat die niet helen en littekens achterlaat.

Wij zullen gedenken, opdat wij weten wie wij waren, en wie wij zijn.
We kunnen immers niet weten wie wij zijn, als wij niet weten wie wij waren.
Zo duur betaald, en zo kostbaar is onze vrijheid.

Ds. Leendert W. van der Sluijs