Bron: Nijkerk Nu
Deze week mijn babyfoto in deze column. De foto is zeventig jaar geleden gemaakt toen ik elf maanden oud was. Hoe lief ik er ook zag, er zit een trieste kant achter. Mijn moeder was niet in staat om voor mij te zorgen en ik werd in een weeshuis geplaatst, Huize Scheltus te Amersfoort. Mijn oudere broer en zus waren al in het Burgerweeshuis te Nijkerk geplaatst. Vlak na de oorlog scheidde mijn moeder en eind 1947 ben ik uit een kortstondige relatie geboren. In die tijd moet dat voor een alleenstaande vrouw zwaar geweest zijn. De foto kreeg ze om mij toch nog een beetje bij zich te hebben.
Opgroeien in een weeshuis is heel wat anders dan in een gezin kan ik u verzekeren, zeker als de leiding geen enkele moeite doet om een gezinssituatie te creëren. De directrice moesten we tante noemen, “want ik ben jullie moeder niet” zei ze streng en een vaderfiguur was al helemaal niet in beeld. Het tekent je toekomst zeker.
Ik moest hieraan denken toen de kwestie van de Armeense asielkinderen Howick en Lili op deportatie naar een weeshuis in Jerevan bleek uit te draaien. Onze wethouder van o.a. jeugdzorg plaatste een hartenkreet op Facebook, leest u mee? ‘Al maanden houdt deze zaak mij bezig, ook omdat deze kinderen inwoners zijn van onze buurgemeente Amersfoort. Als lokale overheid heb je hier helemaal niets te zeggen of te vinden, blijkt maar weer. Het wordt volledig aan anderen over gelaten tot aan de Raad van State toe, die ook van mening is dat deze kinderen terug moeten naar Armenië.’
En verder: ‘Ik heb altijd gehoopt dat het goed zou komen. Deze kinderen horen hier namelijk thuis. Hun thuis is Nederland. Ja, die moeder zal wellicht de overheid om de tuin hebben geleid, maar het gaat hier om kinderen en die moet je nooit afrekenen op de daden van hun ouders. Wellicht tegen dovemans oren gezegd, maar het is een groot onrecht om deze kinderen weg te sturen uit hun land. Als ik dan ook nog eens lees dat deze kinderen elk uur in doodsangsten leven dan snap ik het echt niet. Om nog niet eens te spreken over de schending van het kinderrechtenverdrag. Ergens hou ik nog steeds stille hoop dat het goed komt…’
Ik laat Nadya weten dat ik trots ben dat we zo’n wethouder in Nijkerk hebben, terwijl politiek Nederland nog opvallend stil is. “Ik heb vooral gereageerd vanuit mijn hart, als overheid hebben we ons te houden aan het kinderrechtenverdrag en hier worden rechten geschonden en ik kan daar heel slecht tegen,” antwoordt ze.
Vrijdagavond wijst de rechter de noodprocedure af en als opgejaagd wild besluiten Howick en Lili op de vlucht te slaan en onder te duiken, zaterdagmiddag maakt het ministerie van Justitie en Veiligheid bekend dat ze toch mogen blijven, ‘actuele ontwikkelingen hebben ertoe geleid dat het welzijn en veiligheid niet gewaarborgd kunnen worden’. Nadya reageert spontaan: ‘YESS…Blij en ontroerd!!!’ en dat ben ik ook.
Eigen Foto