Bron: Nijkerk Nu – Foto: Fabian Boot
Verleden week schreef ik over een goudomlijste dag, de dag dat ik het ontwerp voor een monument besprak dat de band tussen Canada en Nederland en specifieker, die tussen Edmonton en Hoevelaken symboliseert. Betrokkenen zeiden toe dat ze zich hard gaan maken om dit monument tijdens de viering van 75 jaar Bevrijding aan de oevers van de North Saskatchewan rivier te onthullen. Ik heb hier veel positieve reacties opgehad en ben al bezig het ontwerp definitief te maken, want voor je het weet is het zondag 19 april 2020.

De volgende dag verliep wat anders, tenslotte is niet iedere dag hetzelfde. Onze gastheer Hans Brink, nee niet de Hansje Brinker die zijn vinger in de dijk stak en daarmee Nederland voor een overstroming redde. Zijn Nederlandse ouders emigreerden na de oorlog naar Canada waar Hans Brink werd geboren. Hans was in 2007 de eerste Canadees die ik tijdens mijn zoektocht naar Walter Strang ontmoette. Hij was toen vrijwilliger bij het Loyal Edmonton Regiment Museum, het regiment waarvan hij ook commandant was geweest. 

Een aantal jaren geleden begon Hans een schietschool waar hij militairen, politiemensen, maar ook burgers les in schieten geeft, zowel theoretisch als praktisch. In Canada wordt er, net als in Amerika, wat anders gedacht over wapenbezit, als je een licentie hebt gehaald mag je een pistool of geweer hebben. Een lucratieve business derhalve.

Hans had bedacht dat het voor mij en Gerrit van Middendorp, die mijn reisgezel was, wel leuk was om naar de schietbaan te gaan. Thuis had hij mij al uitgebreid instructies gegeven hoe ik een pistool moest vasthouden, laden en schieten. Dit uiteraard zonder kogels, maar ik kreeg direct al een onbehagelijk gevoel. Ik heb voor mijn nummer twee maanden bij de Luchtmacht gediend en ruim 50 jaar later ken ik nog dat onbehagelijke gevoel dat ik had toen ik een Uzi mitrailleur kreeg. Er was ook nog zo’n grapjas die zogenaamd op zijn medesoldaten in het rond ging schieten. Ik heb de Uzi een paar keer schoon moeten maken, maar er nooit mee geschoten, met O5 (knieën) mocht ik de dienst uit.

We reden naar de schietbaan, waar ik bij binnenkomst versteld stond. Het was een supermarkt met pistolen, geweren, munitie en ander schiettuig. Tijdens het invullen van de formulieren hoorde ik de iezige knallen van de schietbanen door het dubbele glas heen en ik blokkeerde volledig. Ik wilde onder geen voorwaarde schieten, want kreeg allemaal heftige beelden in mijn hoofd en het lood zonk me in de schoenen. Het leek mij totaal onverantwoord om met een geladen pistool op de schietbaan te staan, ik kreeg spontaan PTSS, in mijn geval Pré Traumatisch Stress Syndroom en Hans drong als professioneel instructeur gelukkig niet aan. Deze ouwe hippie heeft vast sterke pacifistisch genen in zijn bloed, die heb ik daarna in een Irish Pub met een Canadian Caesar Cocktail gevoed. Dat was hééérlijk ontstressend, eind goed al goed. Wilt u het recept? nationalcaesarday.com/recipes/