Sommige evenementen draaien om de winnaars. Andere draaien om alles wat je níét ziet. De Nijkerkse Someravond Competitie, kortweg NijSoCo, behoort zonder twijfel tot die laatste categorie.

Natuurlijk, er werd de afgelopen weken weer gevoetbald. Fanatiek, sportief en soms op het scherpst van de snede. Er werd gejuicht om doelpunten, gediscussieerd over scheidsrechterlijke beslissingen en na afloop werd de derde helft minstens zo serieus genomen als de eerste twee. Uiteindelijk gingen Veen United, UKP, De Goud Zoekers, De Sminkies en De Blauwe Helden met de bekers naar huis. Dik verdiend. Maar eerlijk gezegd zijn zij niet de enige kampioenen van deze editie. Want wat mij vooral bijblijft, is de organisatie.

De eerste speelavond begon met benauwde hitte en eindigde in een stortbui. Geen probleem. Paraplu’s verschenen, regenjassen werden aangetrokken en het voetbal ging gewoon door. Een week later sloeg het weer volledig om. Tropische temperaturen maakten voetballen bijna onverantwoord. Maar ook daar had de organisatie over nagedacht. Vernevelaars, waterpunten, emmers langs de velden en een duidelijk hitteplan. Niet omdat het moest, maar omdat iedereen veilig moest kunnen genieten.

En toen was er nog de logistieke uitdaging die misschien wel groter was dan de hitte zelf. De Luxoolseweg lag open. Voor veel evenementen zou dat reden zijn voor chaos, lange files en gefrustreerde bezoekers. Niet bij NijSoCo. Dankzij een knap staaltje samenwerking met vrijwilligers en lokale ondernemers werd een alternatieve parkeerroute aangelegd via de manege. Stelconplaten zorgden ervoor dat honderden auto’s probleemloos hun weg vonden. Ik heb zelden meegemaakt dat een tijdelijke verkeerssituatie zó soepel verliep. Geen getoeter, geen opstoppingen, geen irritatie. Het leek alsof het nooit anders was geweest.

Mooi was ook de terugkeer van het NijSoCo Kids Tournament. Daarmee werd opnieuw zichtbaar waar NijSoCo eigenlijk om draait: generaties samenbrengen. Terwijl de jeugd vol enthousiasme over de velden rende, genoten ouders, opa’s, oma’s en vrienden langs de lijn. Zo groeit het toernooi niet alleen in sportieve waarde, maar ook als ontmoetingsplek voor de hele gemeenschap. Het is allang geen voetbaltoernooi meer. Het is een dorpsfeest waar sport, plezier en verbondenheid hand in hand gaan.

Dat is misschien wel het grootste compliment dat je een organisatie kunt geven. Wanneer alles vanzelf lijkt te gaan, is er achter de schermen juist ongelooflijk hard gewerkt. Vrijwilligers die wekenlang bezig zijn met schema’s, velden, horeca, veiligheid, verkeer en honderden kleine details waar niemand bij stilstaat zolang alles goed verloopt. Juist daarom verdient deze 22e editie een diepe buiging. Niet alleen voor de kampioenen op het veld, maar vooral voor de kampioenen achter de schermen. Want een goed georganiseerd toernooi win je niet met een paar spelers. Dat win je met tientallen vrijwilligers die ervoor zorgen dat honderden anderen zorgeloos kunnen genieten. En dat is misschien wel de mooiste overwinning van allemaal.

Aalt.