„Ik wilde eigenlijk nooit juf worden”, vertelt ze lachend. „Als kind wilde ik het liefst iets creatiefs gaan doen. Wat nu activiteitenbegeleiding heet. Creatieve dingen doen met mensen om ze verder te helpen. Maar die opleidingen zaten in Rotterdam en Breda. Dan moest ik op kamers en dat zag mijn moeder niet zitten.” Ze groeide op in een gezin met tien kinderen in Bunschoten-Spakenburg. Mijn moeder stimuleerde ons altijd om dingen te maken. Dat creativiteit een belangrijke plek in haar leven zou krijgen, was al vroeg zichtbaar. „Mijn moeder stimuleerde ons altijd om dingen te maken. In de vakanties kwam er van alles op tafel: papier, lapjes, draadjes. Dan zaten we met z’n allen te knutselen.” Een herinnering staat haar nog helder voor de geest. „Ik zat in de hoogste klas van de basisschool en had een dag vrij. Mijn moeder zei: kom, we gaan leren naaien. Ik mocht achter de naaimachine. Nou, je maakte mij niet gelukkiger. Dat vond ik geweldig.”

Vanaf haar veertiende maakte ze kleding voor haar broers en zussen. „Aan het eind van de vakantie hielden we een modeshow. Dat soort dingen.” Toch koos ze uiteindelijk voor de opleiding aan de kleuterleidstersschool in Amersfoort. „Ik ben gegaan omdat mijn moeder zei: daar zit ook creativiteit in. Achteraf ben ik daar heel blij mee. In het derde jaar liep ik stage op de Maranathaschool. Dat was een fijne school. Toen er een baan vrijkwam, ben ik gebleven.” Ze moest wel groeien in haar rol. „Ik vond het in het begin helemaal niet vanzelfsprekend om voor een groep te staan. Tegen de kinderen zei ik: je hoeft geen juf te zeggen hoor, noem me maar Jentien. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Je moet je plek vinden. Je moet leren hoe je leiding geeft.”

„Ik vind onderwijs ook creatief. Onderwijs ontwerpen, lessen maken, thema’s uitwerken. Dat vind ik ontzettend leuk.” Nog altijd zoekt ze naar manieren om kinderen nieuwsgierig te maken. „Ik probeer altijd iets creatiefs toe te voegen. Kinderen onthouden dingen beter als ze zelf ontdekken en ervaren.” In de klas begint alles voor haar met aandacht. „Ik begin altijd bij de kinderen zelf. Hoe zitten ze erbij, wat hebben ze nodig, hoe is hun dag. Je ziet het wel aan hoe ze binnenkomen. Aan hun ogen. Dan weet je al heel veel. Ik ben wel heel van: zo gaan we het doen. Dat werkt het beste. Maar ik zie ook hoe kwetsbaar sommige kinderen zijn. Dan moet je goed kijken én luisteren. ”

Luisteren loopt als een rode draad door haar verhaal. Ook in haar werk als ouderling. „Het mooie is dat mensen je toelaten in hun leven en ze hun verhaal delen. Dat je samen mag zoeken naar wat belangrijk is. Ik ben ervan overtuigd dat je alleen vanuit kwetsbaarheid een echt gesprek kunt voeren. Als je zelf niets van jezelf laat zien, blijft het oppervlakkig.” Naast het onderwijs bleef haar creatieve kant trekken. Eerst via schilderlessen. „Ik kwam terecht bij iemand die veel ruimte gaf. Het hoefde niet allemaal precies echt te zijn. Dat vond ik heerlijk.” Later ontdekte ze het quilten. „Ik begon met traditioneel quilten. Patronen natekenen, alles precies uitvoeren. Maar na een jaar dacht ik: dit ga ik nooit zo doen.” Ze zocht haar eigen weg en vond die in experimentele textielkunst. Via een groep in Meppel werkt ze nog altijd met andere vrouwen rond thema’s en woorden. „Dan krijg je één woord en mag je zelf bedenken wat je ermee doet. Dat vind ik mooi. Iedereen maakt iets anders. Daarna geef je elkaar feedback en leer je van elkaar. Ik hou ervan als er ruimte ontstaat om iets net anders te doen. Dat zit denk ik wel in mij.” Die zoektocht naar betekenis komt ook terug in haar kunst. Voor een tentoonstelling rond tachtig jaar bevrijding maakte ze werk dat geïnspireerd was op de bevrijdingsrok. „Wat mij raakte, was het idee dat je van restjes iets nieuws maakt. Dat je vanuit beschadiging toch weer iets moois kunt creëren.” Ze gebruikte jeansstof en feloranje stiksels. „Als kleine lichtpuntjes. Dat er altijd weer iets van hoop blijft.”

Daarbij komt ze vanzelf uit bij haar geloof. „Ik ben streng opgevoed. Als kind droeg ik alleen rokken. Veel dingen hoorden zoals ze hoorden. Misschien komt daar ook wel mijn behoefte vandaan om soms net even anders te kijken. Geloof is altijd belangrijk geweest. Vroeger hoorde het erbij. Later werd het persoonlijker.” Vooral in moeilijke periodes vond ze daar houvast. „Toen heeft God mijn hart geraakt. Dat klinkt misschien groot, maar zo ervaar ik het wel. Hij liet me zien: ik ben er. Dat gaf rust. Dat gaf ruimte.” Die overtuiging klinkt ook door in haar werk als ouderling. „Het gaat niet om grote woorden. Het gaat om aanwezig zijn. Om luisteren. Om naast iemand te staan. Dat is voor mij ook Jezus volgen. Omzien naar anderen.” Diezelfde betrokkenheid klinkt door wanneer ze vertelt over cultuuronderwijs. Op school is ze cultuurcoördinator en werkt ze samen met Museum Nijkerk. „Ik vind het belangrijk dat kinderen hun eigen omgeving leren kennen. Als ze weten wat de verhalen uit hun woonplaats zijn, dan gaan ze er ook beter voor zorgen. Als een kind zegt: hé, dat heb ik gezien, dat ken ik, dan gebeurt er iets.”

Volgend jaar bereikt ze een bijzonder moment: 45 jaar onderwijs. Pensioen lonkt voorzichtig aan de horizon, al weet ze nog niet precies wanneer ze stopt. Wel weet ze dat ze actief wil blijven. „Ik zou graag iets doen in het museum. Rond educatie bijvoorbeeld. En ik zou graag iets creatiefs doen met mensen die kwetsbaar zijn. Creativiteit combineren met iets betekenen voor anderen. Dat lijkt me mooi.” Als ze terugkijkt op haar leven, ziet ze geen grote gemiste kansen. „Nee hoor. Het leven gaat zoals het gaat. Iedereen heeft zijn eigen geschiedenis. Iedereen moet daarin zijn weg zoeken. Ik heb geleerd om meer voor mezelf te kiezen en te staan voor wat ik belangrijk vind. Maar verder denk ik vooral: het is goed zoals het is gegaan.”

Tekst Peter Pos Stad Nijkerk / Fotografie Kees van den Heuvel

Het bericht Juf Jentien van de Brug kijkt terug op 45 jaar Nijkerks onderwijs verscheen eerst op De Veense Courant .

Ze oefenen onder andere:
– de inrichting en werking van een noodsteunpunt;
– het geven van informatie aan inwoners;
– het melden van noodsituaties en hulpvragen beantwoorden;
– het bieden van een luisterend oor en emotionele ondersteuning;
– het ondersteunen en coördineren van burgerinitiatieven;
– het opladen van medische apparatuur bij stroomuitval.

Wilt u ons helpen?
Voor deze oefening zoekt de gemeente Nijkerk 10 tot 15 inwoners die willen deelnemen aan de oefening. U speelt de rol van een inwoner die tijdens een crisissituatie gebruikmaakt van het noodsteunpunt. Met uw deelname helpt u ons om de informatievoorziening en processen in de praktijk te testen en te verbeteren. Zo kunnen wij ons als gemeente nog beter voorbereiden op een situatie zoals langdurige stroomuitval. Deelname aan de oefening vraagt geen specifieke kennis of voorbereiding.

Praktische informatie
Datum: donderdag 29 oktober 2026
Locatie: UVV, Frieswijkstraat 97, 3861 BK Nijkerk
Inloop vanaf 08.30 uur, oefening is van 09.00 tot 12.00 uur
Afsluiting: gezamenlijke lunch tot 13.00 uur
Aanmelden
Wilt u meedoen aan de oefening? Meld u dan aan voor 14 augustus aan door een e-mail te sturen naar Robin Henkes via r.henkes@nijkerk.eu. Aanvullende informatie over het programma en uw rol tijdens de oefening ontvangt u na uw aanmelding.

Evaluatie
Na afloop hoort de gemeente graag hoe u de oefening heeft ervaren. Uw ervaringen en feedback nemen ze mee in de evaluatie. De uitkomsten worden gedeeld met de betrokken organisaties, zodat we samen kunnen leren en de noodsteunpunten verder kunnen verbeteren. De oefening is niet alleen leerzaam voor de gemeente, de veiligheidsregio en hulpverleners, maar ook voor inwoners die meer willen weten over de voorbereiding op noodsituaties. Foto Kees van den Heuvel

Het bericht Gemeente Nijkerk oefent met noodsteunpunt en zoekt deelnemers verscheen eerst op De Veense Courant .

Hoewel de musical al vele jaren bestaat, namen Mariska van den Bor en Marieke de Bock het stokje pas later over van hun voorgangers. Marieke was er vanaf de vroege jaren bij en groeide van zangeres uit tot speler, decorbouwer en uiteindelijk organisator en regisseur. Mariska sloot later aan en vormt inmiddels samen met Marieke een hecht duo dat de musical met liefde en toewijding draagt. Een project dat ze inmiddels allebei hun “kindje” noemen.

Van zomerse lunch tot kerstpodium

De jaarlijkse voorbereiding start al voor de zomer, wanneer het duo elkaar met een knipoog toezegt: “We gaan dit weer doen, toch?” Na de zomervakantie volgt een creatieve brainstorm, vaak tijdens een gezamenlijke lunch waarin de vorm, rolverdeling en het aantal spelers worden bepaald. Deze ontspannen startmomenten zorgen voor een prettige en effectieve samenwerking. De werving verloopt vooral via persoonlijke benadering, appgroepen en soms een oproepje in het digitale kerknieuws. Toch blijkt: directe aanspreekmomenten werken het best. Dankzij het enthousiasme binnen de groep worden twijfelaars vaak vanzelf meegezogen in het project.

Trots én verantwoordelijkheid

De musical op kerstavond  is een begrip geworden in Nijkerkerveen, iets waar Mariska en Marieke trots op zijn. Tegelijkertijd vragen ze zich wel eens af of de traditie zou voortbestaan als zij het stokje zouden neerleggen. “Als niemand anders het oppakt, doen wij het toch weer,” vertellen ze eerlijk. Want hoewel de weken voorafgaand aan de musical druk zijn, voelt het proces zelf als een feestje, gedragen door energie, humor en een hechte onderlinge band.

Een kerstverhaal dat blijft, in een vorm die vernieuwt

Hoewel het kerstverhaal in de kern altijd hetzelfde blijft, zoeken Mariska en Marieke elk jaar naar een eigentijdse vorm om het te vertellen. Soms wordt de gekozen musical herschreven of aangevuld met meer evangelische accenten. De hele groep denkt mee: spelers lezen teksten door, geven feedback en passen passages aan zodat iedereen zich prettig voelt bij zijn rol. Deze gezamenlijke aanpak verhoogt zowel de kwaliteit als het plezier. Achter de ongeveer vijftien spelers gaat een minstens zo grote groep ondersteuners schuil. Decorbouwers, technici, kledingverzorgers, mensen voor de vuurkorf buiten en de vrijwilligers die glühwein en warme chocolademelk schenken na afloop. Zonder hen zou de musical simpelweg niet kunnen bestaan. “Wij zijn dan misschien de gezichten, maar zij vormen de basis,” benadrukken Mariska en Marieke.

Toekomst: nieuwe energie welkom

Hoewel het duo in hun hart “oneindig zou willen doorgaan”, erkennen ze ook de behoefte aan een nieuwe generatie die met frisse ideeën en energie kan bijdragen. Ze hopen op mensen die het stokje willen overnemen, al zullen ze daarbij graag een jaar meekijken en meedenken. “Het voelt toch een beetje alsof we ons kindje uit handen geven, en we willen dat het goed terechtkomt.” De Kerstmusical van Nijkerkerveen blijft daarmee een traditie waarin betrokkenheid, creativiteit en gemeenschap samenkomen, gedragen door vele handen en jarenlang enthousiasme. Dit jaar wordt de musical #Bethlehem: Het ware Kerstverhaal opgevoerd.

Tekst en Foto: Aalt Guliker.

Het bericht Het ‘kindje’ van Mariska en Marieke: Nijkerkerveen maakt zich op voor de jaarlijkse Kerstmusical verscheen eerst op De Veense Courant .

Waarom geluidsoverlast bij padelbanen zo’n groot probleem is
Wie nog nooit naast een padelbaan gewoond heeft, zal denken dat het allemaal wel meevalt. Maar vraag het de buren en je hoort hele andere verhalen. In tegenstelling tot tennis of voetbal, blijft padel juist knus binnen vier glazen muren. Dat maakt het spel snel en leuk, maar ook ontzettend luid. Elke slag weerkaatst via glas en hekwerk, waardoor het geluid als een echo door de wijk schalt. Voeg daar het vrolijke geschreeuw van spelers bij en je hebt het perfecte recept voor boze buren. In steeds meer gemeenten zijn padelbanen het onderwerp van discussie. Er zijn gevallen bekend waarbij buren rechtszaken aanspanden en gemeenten vergunningstrajecten stillegden. Dit alles omdat de herrie niet te harden was. Gemeenten zijn inmiddels voorzichtig en exploitanten zoeken naar manieren om padel wel mogelijk te maken zonder overlast.

Wat is silent padel eigenlijk?
Silent padel is precies wat je denkt dat het is: een stillere manier om padel in Gelderland te spelen. Maar het is geen simpele geluidsdempende pleister. Het is een aangepaste versie van de sport, met slimme tweaks waardoor het aantal decibellen flink omlaag gaat. De verschillen zitten in de details: er worden nieuwe ondergronden gebruikt die minder trillen en er zijn glasconstructies die minder galmen. Ook de rackets zijn anders, ze klinken niet meer alsof er een lijmkoker op stukgeslagen wordt. Zelfs de bal is aangepast: net iets minder veerkrachtig, waardoor het spel rustiger en dus stiller wordt. Is het dan ineens een saaie bedoeling? Niet bepaald. De meeste spelers geven aan dat het tempo iets lager ligt, maar dat het spelplezier overeind blijft. Het blijft immers padel: snel, tactisch en gezellig. Alleen dan zonder het gevoel dat je bij elk punt de buren wakker maakt.

Waar past silent padel in het huidige sportlandschap?
Dat silent padel geen luxeproduct is, maar een praktische redder in nood, wordt duidelijk in steeds meer steden. Steeds meer gemeenten hebben locaties waar klassieke padelbanen gewoon niet toegestaan worden vanwege geluidsnormen. Silent padel geeft deze plekken een tweede kans. Zonder concessies aan het sportaanbod, en mét meer gemoedsrust voor de buurt. Voor sportcomplexen die willen uitbreiden of padel willen aanbieden op een plek waar het eigenlijk niet mag: silent padel kan het verschil maken tussen ‘afgewezen’ of ‘vergund’. Dat maakt het interessant voor ondernemers, zeker in drukbebouwde gebieden waar elke vierkante meter telt. Als de trend doorzet en dat lijkt zo dan wordt silent padel de norm in stedelijke context. Zeker als het verplicht wordt bij nieuwe locaties in de buurt van woningen.

Ervaringen uit de praktijk
Er zijn inmiddels genoeg pilots en lokale initiatieven om iets zinnigs te zeggen over silent padel in de praktijk. Het lijkt te werken. Spelers klagen nauwelijks over het aangepaste spel. Sterker nog, sommigen vinden het juist fijner dat het iets minder hectisch is. En de feedback van buurtbewoners? Die zijn vaker opgelucht dan enthousiast, maar goed dat is precies het punt. Geen klachten meer is in dit geval al een groot succes. Zit er een prijskaartje aan? Ja. Een baan ombouwen of een nieuwe silent padelbaan aanleggen kost meer dan een standaard padelveld. Maar als het verschil maakt tussen openen of dicht blijven, is die investering al snel logisch.

Stil spelen zonder in te boeten op plezier
Silent padel bewijst dat een aanpassing in materiaal en aanpak genoeg kan zijn om een druktemaker ineens een goede buur te maken. De kern van de sport blijft overeind: racketsport in een kooi, snelle rally’s, teamwork en veel lol. Wat verandert is de echo, het doffe gebonk en het geknal van harde smashes. Je kunt nog steeds genieten van het spel, maar dan zonder dat je hele wijk meegeniet. Wie overweegt een silent padel baan aan te leggen of een bestaande baan wil ombouwen, doet er goed aan om in gesprek te gaan met akoestisch experts. En praat vooral met de buurt. Niets is zo waardevol als buren die denken: “hé, zo kan het dus ook”. Silent padel is niet zomaar een gimmick, maar een serieus antwoord op een serieus probleem. Sporten en slapen onder één dak? Het kan dus toch.

Het bericht De opkomst van silent padel verscheen eerst op De Veense Courant .

“Ik wil van waarde zijn voor mijn omgeving”
Tien jaar geleden sprak Rob Veltink een zin uit die de basis vormde voor een lange en waardevolle relatie: “Ik wil van waarde zijn voor mijn omgeving.” Rob wilde zich inzetten voor de Nijkerkse sport en raakte al snel besmet met het enthousiasme van onze supporters en vrijwilligers. Dat gevoel is nooit meer weggegaan. Inmiddels is Rob een echte Spartaan geworden, die onderdeel is van de vereniging en haar cultuur begrijpt. Wat deze samenwerking zo sterk maakt? Het antwoord is eenvoudig: het persoonlijke contact. Tussen Rob en onze vrijwilligers is in de loop der jaren een open, warme relatie gegroeid waarin ruimte is voor ideeën, dialoog en feedback. Rob zegt zelf: “Voor ons gaat sponsoring verder dan alleen financiële steun. Het is de verbinding die we voelen die ons motiveert om al een decennium lang partner te zijn van KV Sparta. Samenwerking op meerdere fronten creëert een waardevolle betrokkenheid bij de korfbalvereniging, klanten en medewerkers.” Die instelling vormt al tien jaar lang een stevige basis voor samenwerking, ontwikkeling en wederzijds vertrouwen.

Een partner om op te bouwen
JUMBO Rob Veltink is er voor KV Sparta geweest in mooie tijden, maar zeker ook in lastiger periodes. Dankzij deze samenwerking heeft de vereniging financiële stabiliteit ervaren, waardoor we konden blijven groeien, investeren en vooruitkijken. Door steeds met elkaar in gesprek te blijven, is een relatie ontstaan die niet alleen praktisch waardevol is, maar ook persoonlijk — en die we als vereniging koesteren. “Rob en JUMBO Rob Veltink zijn in tien jaar niet alleen hoofdsponsor geworden, maar onderdeel van de Sparta-familie. We zijn dankbaar voor alles wat we samen hebben bereikt — en kijken met vertrouwen naar wat nog komt.”, aldus Hans van Slooten.

Hoogtepunten om trots op te zijn
In tien jaar tijd zijn er prachtige gezamenlijke acties en momenten geweest. De stoelenactie, waarbij leden bij hun boodschappen stickers konden sparen voor nieuwe kantinestoelen, werd een groot succes. De stoelen worden nog steeds elke week gebruikt en zorgen voor een knusse, gezellige kantine waar iedereen graag samenkomt. Ook het lasergamen in de JUMBO-winkel was een absoluut hoogtepunt. Meer dan 100 jeugd- én seniorenleden renden enthousiast tussen de vakken door, in een avond vol plezier en verrassingen. En goed nieuws: 👉 Save the date: vrijdagavond 6 februari 2026 — er komt een nieuwe editie!

Het bericht Jumbo Rob Veltink ontvangt jubileum-shirt van Sparta Korfbal vanwege 10 jaar partnerschap verscheen eerst op De Veense Courant .

Virtual reality: meeslepende ervaringen zoals geen ander
Virtual reality gaming heeft de manier waarop spelers digitale werelden ervaren in rap tempo veranderd. In tegenstelling tot traditionele games op een scherm, dompelt VR spelers onder in een 360-gradenomgeving, waarbij meerdere zintuigen tegelijk worden aangesproken. In Nijkerk zijn VR-arcades en thuisopstellingen steeds toegankelijker, waardoor gamers fysiek kunnen interacteren met virtuele werelden – van het zwaaien met zwaarden in middeleeuwse veldslagen tot het besturen van ruimteschepen door verre sterrenstelsels. Apparaten met haptische feedback, bewegingscontrollers en VR-loopbanden maken deze ervaringen tastbaar, waardoor spelers actieve deelnemers worden in plaats van louter toeschouwers.

VR is uitgegroeid van actie- en avonturengames tot genres zoals puzzelspellen, simulatie, strategie en ritmegebaseerde ervaringen, en heeft ook zijn intrede gedaan in de gokwereld met casinoplatforms, met name offshore-exploitanten, die nieuwe standaarden zetten voor meeslepende gameplay. Deze online casino zonder cruks genieten meer vrijheid dan traditionele cruks-sites en zijn in staat om geavanceerde innovaties, waaronder VR, te integreren, waardoor meeslepende gokervaringen ontstaan ​​die zowel interactief als boeiend aanvoelen. Spelers in deze omgevingen besturen niet alleen een game – ze stappen er zelf in en hebben fysieke interactie met de virtuele wereld en de activiteiten die erin plaatsvinden.

Sociale interactie is een andere grote kracht van VR. Multiplayer VR-games stellen avatars in staat om gebaren uit de echte wereld na te bootsen, wat een sterk gevoel van aanwezigheid en verbondenheid creëert. In Nijkerk worden VR-meetups en -wedstrijden steeds populairder, waardoor communities ontstaan ​​waar spelers ervaringen delen die opmerkelijk realistisch aanvoelen. De combinatie van immersie, interactiviteit en sociale betrokkenheid maakt VR bijzonder aantrekkelijk voor iedereen die op zoek is naar diepere, meer memorabele game-ervaringen.

Mobiele games: gemak, toegankelijkheid en variatie
Terwijl VR schittert door immersie, blinkt mobiel gamen uit in toegankelijkheid en veelzijdigheid. Vrijwel iedereen met een smartphone heeft toegang tot een wereld aan games, waardoor mobiel gamen wereldwijd een van de meest voorkomende vormen van entertainment is. In Nijkerk zijn mobiele games een vaste waarde geworden voor casual gamers, forenzen en iedereen die op zoek is naar een snelle mentale pauze.

Mobiele games blinken uit in gemak. In tegenstelling tot VR, waarvoor vaak speciale apparatuur en speciale ruimte nodig is, zijn mobiele games overal speelbaar: in de bus, tijdens een koffiepauze of terwijl je wacht op een afspraak. Deze draagbaarheid zorgt ervoor dat gamen naadloos in de dagelijkse routine past. Titels zoals Candy Crush Saga, Clash Royale en Genshin Impact laten zien hoe mobiele games zowel casual als meer toegewijde spelers kunnen bedienen.

Een andere kracht is variatie. Ontwikkelaars experimenteren met genres, van strategie- en puzzelgames tot uitgebreide RPG’s en augmented reality-ervaringen. De beschikbaarheid van veelzijdige mobiele game-ontwikkelingstools stelt makers in staat om boeiende gameplay te ontwerpen, sociale functies toe te voegen en de prestaties op verschillende apparaten te optimaliseren. Mobiele platforms stimuleren ook sociale interactie, waardoor vrienden moeiteloos verbinding kunnen maken en kunnen strijden. Bovendien maken veel mobiele games gebruik van korte, herhaalbare speelsessies, waardoor spelers betrokken blijven zonder dat er een langdurige inzet nodig is – een functie die VR-games, vanwege hun intensievere aard, niet altijd kunnen evenaren.

Complementaire sterke punten: waarom beide belangrijk zijn
Hoewel VR en mobiele games op verschillende gebieden uitblinken, delen ze een gemeenschappelijk doel: het verbeteren van entertainment en betrokkenheid. VR is ongeëvenaard voor spelers die op zoek zijn naar diepe immersie, fysieke interactie en een ontsnapping aan de realiteit, hoewel het ook enkele nadelen heeft. De beste VR-headsets kiezen heeft vaak een hoge prijs, omdat premium apparaten en accessoires snel oplopen en veel opstellingen een speciale ruimte vereisen om veilig te kunnen bewegen, wat voor sommige spelers een beperking kan zijn. Mobiele games daarentegen domineren wanneer gemak, toegankelijkheid en variatie prioriteit krijgen en bieden draagbaar entertainment dat gemakkelijk in de dagelijkse routine past. Ze kunnen echter worden beperkt door kleinere schermen en minder meeslepende graphics, wat de diepgang van bepaalde gameplay-ervaringen kan verminderen. In Nijkerk dragen beide formaten bij aan een levendig game-ecosysteem, waarbij ze elk een niche vullen die de ander aanvult.

Sommige ontwikkelaars beginnen elementen van beide werelden te combineren. Mobiele AR-games zoals Pokémon GO brengen aspecten van VR-achtige immersie naar smartphones, terwijl VR-platforms experimenteren met lichtere, toegankelijkere ervaringen om casual gamers aan te trekken. Deze kruisbestuiving benadrukt hoe technologie zich blijft ontwikkelen om aan de uiteenlopende behoeften van spelers te voldoen, waardoor zowel VR als mobiel gamen essentiële onderdelen van het moderne gamelandschap blijven.

Het bericht Nijkerk Gaming Spotlight: Wat VR en mobiele games het beste doen verscheen eerst op De Veense Courant .

Wij pleiten voor een fundamentele verandering: structurele samenwerking tussen onderwijs en jeugdhulp, met een vast zorgteam op school dat kinderen met complexe ondersteuningsbehoeften continuïteit en stabiliteit biedt. De pilot op de Rehobothschool laat zien dat dit werkt – maar de vraag naar de voortzetting verschijnt halverwege het jaar altijd weer als een donkere wolk boven de school. 

Samen met SBO De Vogelhorst en de J.H. Donnerschool roepen wij de betrokken gemeenten op om regionaal af te stemmen en gezamenlijk te investeren in een duurzaam zorgmodel binnen onze scholen. Dit betekent: niet langer per leerling middelen toekennen, maar gezamenlijk een structureel budget beschikbaar stellen voor een vast team van zorgprofessionals op locatie.

Wat we vragen:

• Eén of twee vaste zorgpartners per school, met structureel budget voor behandeling en begeleiding.
• Structurele samenwerking als speerpunt binnen het sociaal domein, met minder bureaucratie en meer directe hulp voor kinderen, jongeren en gezinnen.
• Regionale afstemming en gezamenlijke financiering tussen: Barneveld, Nijkerk, Ede, Veenendaal en Amersfoort.

Wat het oplevert:

• Snellere en effectievere hulp, met meer ruimte voor preventie.
• Kennisdeling en vanzelfsprekende samenwerkingsafspraken en werkprocessen
• Betere afstemming tussen onderwijs en zorg.
• Minder versnippering, meer continuïteit.
• Kostenbesparing door efficiëntere inzet van middelen.
• Zorgteam en onderwijsteam spreken elkaar aan op vragen en vanzelfsprekendheden, geven elkaar feedback en delen kennis en expertise. 
• Zorgmedewerkers en leerkrachten kunnen gebruik maken van elkaars mogelijkheden tot deskundigheidsbevordering.

Kinderen en gezinnen verdienen geen versnippering, maar verbinding. Laten we zorg en onderwijs écht samenbrengen – lokaal én regionaal.

Namens:

• Dick Trouwborst – (V)SO/SBO Rehoboth Onderwijs en Zorg 
• Mellani Miedema – SBO De Vogelhorst 
• Jan Hofman – SO/VSO J.H. Donnerschool

Het bericht Oproep aan gemeenten Nijkerk, Amersfoort en Ede: structurele samenwerking met gespecialiseerd onderwijs dringend nodig verscheen eerst op De Veense Courant .

In de stortregen aan het begin van de wedstrijd was er snel reden om te juichen. Omar El Ghazouani produceerde reeds na anderhalve minuut de 1-0. Lange tijd leek in de eerste helft de tweede treffer in het vizier, maar het lukte niet om het overwicht in een grotere marge om te zetten. Een doelpunt van Sparta Nijkerk werd afgekeurd wegens duwen van Pieter Veenstra. Na rust was sprake van een doelpuntenfestijn. Aanvankelijk stond het huilen nader dan het lachen want Excelsior wist na rust liefst tweemaal te scoren via Peppels en Seppenwoolde.

Daarna wist Sparta Nijkerk de verhoudingen weer recht te zetten. Na een goede actie van Tim Pieters kon Pieter Veenstra van dichtbij de gelijkmaker scoren (2-2). Vanuit een voorzet uit een vrije trap, knalde Kiyjano Hugo de 3-2 binnen en als klap op de vuurpijl maakte Tyrone Fonville de 4-2. In de slotfase maakte Excelsior het nog spannend door via Seppenwoolde de 4-3 te maken. De zege kwam echter niet meer in gevaar.

Tekst: Kees van den Heuvel
Interview: Mark Kloostra
Foto’s: Aalt Guliker

Het bericht Doelpuntrijke winst voor Sparta Nijkerk verscheen eerst op De Veense Courant .

Wat houdt ‘Lesgeven vanuit Hoge Verwachtingen’ in?

Het project ‘Lesgeven vanuit Hoge Verwachtingen’ start in het najaar van 2025. Docenten en schoolleidingen van 19 scholen in het basis- en voortgezet onderwijs worden opgeleid tot interne trainers Didactisch Coachen. Didactisch coachen wordt daarbij ingezet als methode.

Met deze methode verspreiden ze het lesgeven vanuit hoge verwachtingen binnen hun school, met als doel meer kansengelijkheid voor de leerlingen. Deze methode focust op het stellen van de juiste vragen en het geven van specifieke feedback. Dit leidt tot een hogere motivatie, betere leerprestaties en meer kansengelijkheid. Want iedere leerling is in staat om te groeien en dat is de essentie van het hebben van hoge verwachtingen.

Een meerjarig opleidingstraject

De penvoerder van de aanvraag is het Corlaer College in Nijkerk. In nauwe samenwerking met de Gelijke Kansen Alliantie, het lectoraat Didactiek van hoge verwachtingen van Kenniscentrum Talentontwikkeling en het post-hbo van het Instituut voor Lerarenopleidingen (beide Hogeschool Rotterdam) is een tweeënhalf jaar durende opleidingstraject ontwikkeld. In totaal worden 36 interne trainers Didactisch Coachen opgeleid. Deze trainers zullen de didactiek van hoge verwachtingen implementeren en hun collega’s op hun school begeleiden en trainen. Parallel daaraan ontvangen leidinggevenden van de deelnemende scholen, waaronder het Corlaer College, een training in leidinggevend coachen. Hier ligt de focus op de manier waarop zij het Didactisch Coachen kunnen integreren in hun werk als leidinggevende met als doel dat docenten en ondersteunend personeel hun kwaliteiten kunnen laten floreren. De effectiviteit van beide trainingen wordt gemeten door Kenniscentrum Talentontwikkeling. De resultaten worden gedeeld via onder andere artikelen, podcasts en symposia.

Startsymposium op 12 september

Het startschot voor beide trainingen wordt gegeven op 12 september op het Corlaer College. Dit biedt alle deelnemers de kans om kennis te maken met elkaar. Dr. Lia Voerman en dr. Jarise Kaskens, beiden lector Didactiek van hoge verwachtingen bij Hogeschool Rotterdam, verzorgen een keynote. De training voor de interne trainers wordt verzorgd door Mieke Steenbruggen en Karen van den Worp.

Het bericht Startschot landelijk project voor gelijke kansen op het Corlaer College  verscheen eerst op De Veense Courant .

Het bericht Laatste karperles cursus Methodfeeder vissen verscheen eerst op De Veense Courant .