Met het spelen van de laatste ballen is maandagavond 26 oktober een einde gekomen aan een bijzonder stukje sportgeschiedenis in Nijkerkerveen. De recreantenvolleyballers van sportvereniging DOTO kwamen voor de allerlaatste keer bijeen in sporthal De Baggelaar. Per 1 november stopt de groep definitief. Daarmee verdwijnt na bijna zestig jaar het volleybal bij DOTO uit het dorp. De vereniging zelf blijft bestaan met de gymnastiekafdeling.
DOTO kende ooit meerdere dames- en herenteams, een gemengd team en een jeugdafdeling. Nadat eerder de badmintonafdeling en het competitievolleybal verdwenen, hielden de recreanten de volleybalsport nog jarenlang overeind. Volgens oud-bestuurslid Henri de Jong ging de recreantengroep vermoedelijk rond 2011 zelfstandig verder onder de naam DOTO recreanten.
Steeds minder spelers
De afgelopen jaren werd het steeds moeilijker om voldoende spelers op de been te krijgen. Waar de groep ooit vijftien tot zestien leden telde, waren dat er uiteindelijk nog maar tien à elf. Door blessures, ziekte en afwezigheid lukte het regelmatig niet meer om twee volledige teams samen te stellen. Soms werd er noodgedwongen vijf tegen vier gespeeld. “We hadden gehoopt dat er door alle nieuwbouw in Nijkerkerveen nieuwe mensen bij zouden komen”, vertelt de Jong. “Maar dat is niet gelukt. We worden allemaal ouder en door ziekte en blessures vallen mensen af. Op een gegeven moment moet je de keuze maken om te stoppen.” Ook de leeftijd van de spelers speelde mee. Sommige leden zijn inmiddels de zeventig gepasseerd. Het risico op blessures werd steeds groter. De zaalhuur is daarom per 1 november opgezegd.
Meer dan alleen volleybal
Voor Corina Goijaerts betekent het afscheid veel. Zij is al tientallen jaren bij DOTO betrokken en speelde jarenlang bij de recreanten. Sinds januari staat ze vanwege een blessure zelf niet meer op het veld. “Ik vind het echt ontzettend jammer. Het is een stukje Nijkerkerveense geschiedenis dat verdwijnt. We hebben zoveel lol gehad. Het ging mij nooit om het winnen, maar om de gezelligheid en het samen sporten. Ik kwam altijd met een glimlach en ging ook met een glimlach naar huis.”
Volgens Goijaerts was de onderlinge betrokkenheid minstens zo belangrijk als het volleybal. “Als iemand ziek was, werd er geïnformeerd hoe het ging. En als er iets gebeurde, stond iedereen voor elkaar klaar. Dat ga ik echt missen.” Ook de gezelligheid na afloop hoorde erbij. In vroegere jaren werd er uitgebreid nagepraat in de kantine, onder meer in de tijd van Renger en Eef van Drie en Gerda en Wim van Leijenhorst. Later namen de spelers zelf koffie mee.
Begrijpelijk maar jammer
Jan van Oord, die ongeveer vijf jaar geleden door zijn vrouw werd uitgedaagd om mee te doen, kijkt eveneens met plezier terug. “Het was een ontzettend leuke groep. Maar het was al langere tijd hangen en wurgen. We hebben nog een periode met veel jongeren gehad, maar die gingen studeren en vertrokken.” Jeroen Bosker kwam ongeveer drie jaar geleden via zijn dochter bij de recreanten terecht. “We waren goed op elkaar ingespeeld. Het is jammer dat het stopt, maar de beslissing is terecht. De groep werd gewoon te klein.”
Helemaal verdwijnen van het volleybalveld zullen sommige spelers niet. Er wordt gekeken naar mogelijkheden bij onder meer Surf in Hoevelaken, RevoNij en NVC Nijkerk. Voor sportvereniging DOTO betekent het afscheid het einde van een lange volleybaltraditie. De gymnastiekafdeling blijft gewoon actief, maar de vertrouwde maandagavond van de recreanten in De Baggelaar komt niet meer terug. Daarmee verdwijnt niet alleen een sportieve activiteit, maar ook een hechte groep mensen die jarenlang lief en leed met elkaar deelden.
Interview en Foto: Aalt Guliker.