Journalist Mark van Wonderen heeft in de Amersfoortse Courant van 23 augustus weinig lovende woorden voor het dorp Nijkerkerveen die volgens hem thuishoort in het rijtje van plekken in de regio die niet tot de aantrekkelijksten behoren. Lees hieronder het artikel en oordeel zelf.

W aarom heeft niemand mij ooit iets verteld over de schitterende lelijkheid van het plaatsje Nijkerkerveen? Dat ik daar dan pas op het eind van deze zomerserie achter moet komen! Nijkerkerveen is een klein walhalla voor de liefhebber van aandoenlijke treurnis.

Of nou ja, laat ik m’n eigen enthousiasme meteen maar even temperen: ik kan prima begrijpen waarom Nijkerkerveen niet eerder op mijn radar is verschenen. Dit dorpje is niet meer dan een vlek op de kaart en anoniemer en saaier dan deze plek is nauwelijks denkbaar. Het is er zo te zien prachtig wonen hoor, met al die fraaie boerderijen en uitzichten tot den einder, maar als het je enige claim to fame is dat Ajaxmiddenvelder Donny van de Beek hier is geboren, tja…

De kleine dorpskern kan zo worden gescout als locatie voor een film of serie die zich afspeelt in de jaren 50. De woningen en winkels zien eruit alsof ze uit die tijd komen, de kerken en dorpshuis Concordia zien eruit alsof ze uit die tijd komen en eigenlijk zien de mensen er ook al uit alsof ze uit die tijd komen. En let wel: daar is dus helemaal niks mis mee, menigeen snakt naar het veilige en overzichtelijke Nederland van die jaren. Nou, die kan hier z’n hart ophalen.

Echt interessant wordt Nijkerkerveen pas in het buitengebied en dan met name op en rond de nogal rommelige Amersfoortseweg. En inderdaad is Amersfoort hier niet meer ver weg. De moderne bebouwing van Vathorst piept al boven de weilanden uit en kijkt met een begerige blik naar deze polder. De bebouwing is, met uit de kluiten gewassen tankstations en garagebedrijven, typisch voor een landelijk gebied in de nabijheid van de stad en dat maakt dat deze straat een fijn soort lelijkheid uitstraalt.

Dichtgetimmerd

Zo staat in de richting van Nijkerk een dichtgetimmerde boerderij op instorten. Een dapper iemand zag hier blijkbaar een uitdaging in, want her en der zijn de aanzetten tot een voorzichtige renovatie zichtbaar. Dat het een project van de lange adem betreft, is wel te zien aan het onkruid dat metershoog staat en aan de stacaravan die naast het huis is neergezet. Alles aan dit boerderijtje wijst erop dat John Williams van Help, mijn man is klusser of een vergelijkbaar pulpprogramma, hier elk moment uit de auto kan stappen om de verbouwereerde doe-het-zelver te confronteren met het feit dat handen niet altijd alles kunnen maken wat ogen zien.

Maar de allermooiste lelijkheid die ik in tijden heb gezien, staat hier schuin tegenover. Dit gebouwtje is van zo’n deerniswekkende treurnis dat het vanzelf weer prachtig wordt en is wat mij betreft het onbetwiste hoogtepunt van mijn queeste naar dergelijke plekken in deze omgeving. Ik heb het over Foodmaster De Paddestoel, en laat u niet in de luren leggen door dat chique ‘foodmaster’, want het betreft hier niets meer of minder dan een snackbar. Maar wat voor een snackbar, zo ontzettend mooi, zo ontzettend aandoenlijk! Snackbar De Paddestoel (godzijdank zonder tussen-n) lijkt inderdaad op een paddenstoel, zo eentje uit de sprookjesboeken. Een vliegenzwam dus, rood met witte stippen, en het halfronde dak is inderdaad bruinachtig rood waarop iemand met uiterste precisie, op min of meer gelijke afstand van elkaar, grote witte stippen heeft geschilderd. Briljant! De steel van Foodmaster De Paddestoel is dan weer breder dan eigenlijk zou moeten, maar dat is natuurlijk logisch, zie al die frituurpannen anders maar eens weg te krijgen. En verder bestaat het hele terrein hoofdzakelijk uit een maar matig geasfalteerde vlakte die erop wijst dat er nogal wat klandizie wordt verwacht. Maar op het moment dat ik dit culinaire wonder met een bezoek wil vereren, zitten alleen twee bejaarde dames aan een tafeltje naast wat dode planten voor de ingang. Mijn hoop, dat de bediening zou bestaan uit dwergen in kabouter- of elfenpakjes, werd overigens helaas al snel de grond ingeboord, maar de bananenmilkshake smaakte er niet minder door.

Reacties

Omdat ik eenieder deelgenoot wilde maken van zo veel mooie lelijkheid, plaatste ik een foto van dit gebouw op Twitter en daarna stroomden de reacties binnen. Mensen die hier als kind al kwamen, mensen die hier belandden na een wilde nacht in de naastgelegen discotheek Starlight (ook al zo’n pareltje, maar helaas overleden) en mensen die er graag kilometers voor omrijden om hier een patatje te kunnen eten. Onwillekeurig vraag je je dan toch ook af hoe vaak Donny van de Beek hier zou hebben gezeten.

Maar afijn, met deze snackbar heeft Nijkerkerveen iets in huis waardoor het dorp ontzettend in mijn achting is gestegen. En één ding is zeker: mocht ik ooit in een sombere herfstachtige stemming zijn, dan keer ik hiernaar terug. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat iemands gemoed niet acuut verbetert bij de aanblik van De Paddestoel.