Hieronder lees je een nieuwjaarsgedicht van Dominee van der Sluijs.
Het nieuwe jaar was nog niet begonnen
of mijn beste voornemen sneuvelde al,
ik zou te allen tijde geduld betrachten,
met mensen, dieren, dingen, accepteren
dat geen tempo ook een tempo is –
ik zou mijn krant doornemen, ik
noem het scannen, waar nodig
diagonaal alles tot mij nemen
als een ontbijt bij het ontbijt.
Twee pagina’s wensten één te
blijven, hardnekkig, mijn verder-
bladeren stokte, ongewild, on-
voorbereid. Ik sloeg de krant
dicht en verlangde terug naar
vroeger. Naar de tijd dat geduld
werd beloond en ongeduld
gestraft, maar niet zó dat je moet
vrezen onverbeterlijk te wezen.
Ds. Leendert van der Sluijs