In Nijkerkerveen leidt de mogelijke komst van een asielzoekerscentrum (AZC) tot veel discussie. Hoewel de meningen van volwassenen vaak de boventoon voeren, blijven de zorgen van jongeren, ongeacht hun persoonlijke opvattingen over deze inmiddels beladen kwestie, vaak onderbelicht. De pas 16-jarige Youp uit Nijkerkerveen deelt zijn bezorgdheid over de mogelijke veranderingen die een AZC kan meebrengen en hoe dit zijn toekomst en die van zijn leeftijdsgenoten beïnvloedt.
Youp woont aan de Amersfoortseweg en heeft altijd met plezier in Nijkerkerveen gewoond. “In de tijd dat ik hier woon, heb ik altijd genoten van de natuur en de vrijheid die het dorp biedt,” vertelt hij. De uitgestrekte weilanden en de diverse fauna, zoals reeën, fazanten en andere dieren, geven hem een gevoel van verbondenheid met de natuur. De rustige, veilige omgeving heeft altijd een belangrijk deel van zijn leven uitgemaakt. Toen hij voor het eerst hoorde over de mogelijke plannen voor een AZC via vrienden en zijn ouders werd hij dan ook ongerust. “Ik heb namelijk verschillende nieuwsapps op mijn telefoon staan en zie daarin vaak berichten voorbijkomen over incidenten met asielzoekers.” Youp maakt zich daarom zorgen dat Nijkerkerveen minder veilig wordt als er een AZC komt.
Ook vraagt Youp zich af wat de impact op de natuur gaat zijn. “Nu is hier nog mooie natuur met reeën, ijsvogels, fazanten, grote bonte spechten, steenuilen en andere dieren. Waar moeten die straks heen?” En dan is er nog de woningmarkt. “Eén van de andere zorgen die ik heb als de asielzoekers hier komen, is dat ze allemaal een huis moeten krijgen nadat ze statushouders worden,” legt hij uit. “Volgens het COA moet de statushouder een huis krijgen in de gemeente waar hij wordt opgevangen. Maar waar willen wij deze huizen, in een al zo krappe huizenmarkt, vandaan halen?” Youp is al hard aan het sparen voor zijn toekomst, maar vreest dat de beschikbaarheid van woningen in Nijkerk verder zal afnemen, wat zijn kansen op een eigen huis verkleint. “Ik vraag me af waar ik over een paar jaar moet gaan wonen, als bijna alle betaalbare huizen naar vluchtelingen gaan?”
Youp voelt zich machteloos. “Ik voel me niet gehoord, omdat ik mijn verhaal niet kwijt kan bij de politiek. Al ben ik misschien nog jong, ik zit wel met de stress die deze hele situatie mij oplevert. Om de gemeente toch ook te laten weten wat jongeren als ik vinden, doe ik nu dit interview. Ook ga ik naar bijeenkomsten voor informatie. Ik vind het wel belangrijk om het netjes te houden. Leeftijdsgenoten hoor ik veel gekke dingen zeggen, maar ik blijf normaal doen tegen mensen van de gemeente en ik hou niet van racistisch gedrag.” Hij vreest dat een AZC in Nijkerkerveen tot veel onrust gaat leiden, zowel voor de bewoners als voor de asielzoekers. “Ik zie in en rondom ons dorp geen mogelijkheid voor een AZC, zeker niet van deze omvang. Het is ook voor de asielzoekers niet veilig als er zoveel weerstand is vanuit ons dorp.”
Tot slot heeft Youp een dringende boodschap voor de beleidsmakers: “Er wordt volgens mij en veel leeftijdsgenoten die ik spreek écht te eenzijdig naar de belangen van de asielzoekers gekeken en te weinig naar die van de Veenders. Verruim jullie blik, zodat ook onze belangen voldoende worden meegenomen.” Dit verhaal laat zien dat ook de zorgen van jongeren over de mogelijke komst van een AZC aandacht verdienen. Hun bezorgdheid over veiligheid, natuurbehoud en toekomstperspectief is begrijpelijk en zou een plek moeten krijgen in de besluitvorming. Het is belangrijk dat ook hun stemmen gehoord worden in het gesprek over de toekomst van hun omgeving. Zij zijn namelijk onze toekomst.