Nieuw duo Sjoerd en Lotte op het laatste moment toegevoegd aan programma
BARNEVELD/VOORTHUIZEN – “Sjoerd en Lotte hè! Da’s het verhaal van vanavond.” Willie Oosterhuis, de presentator van het Mega Piraten Festijn stipt het tussen twee optredens door voor de zekerheid eventjes aan. Want ja, het Mega Piraten Festijn in Voorthuizen had een opvallend verrassingsoptreden. Twee jonge inwoners van Voorthuizen brachten eerder die avond het lied ‘Wil je niet nog 1 nacht’ van Glennis Grace en Edwin Evers ten gehore. En dat deden ze niet onverdienstelijk. Lottes stem is er eentje van het soort waarvan de juryleden van onze tv-talentenjachten beginnen te watertanden.
Ze blijken op het laatste moment te zijn toegevoegd aan het programma, na wat gewiekst lobbywerk. Lotte (19) namelijk is de dochter van Eddy en Linda, de eigenaren van de grond waarop de tent van het MPF staat. Ze zingt al jaren. “Ik ken de mensen van de organisatie inmiddels goed”, vertelt ze na afloop. Brede grijns, stralende ogen. “Ik had eerder al wel eens een soundcheck gedaan op het podium. Zonder publiek erbij. ‘Bereid het eens een keer echt goed voor’, zeiden ze. Dat heb ik onthouden. Ik ben in het afgelopen jaar veel vaker met Sjoerd muziek gaan maken. Een keertje in de kroeg, een keertje op een bruiloft. Gewoon voor de lol. Hij op gitaar en zang en ik zing. We coveren nummers van anderen en dat gaat heel leuk. Donderdagavond besloot ik het erop te wagen en heb ik Eddie (Mensink, de organisator van het MPF, red) gevraagd of we mochten optreden. Vond hij meteen goed, maar ik moest het wel eerst met Willie Oosterhuis (presentator van het MPF, red) overleggen. Vanavond om half zes sprak ik hem pas. ‘Zullen we ’t maar gewoon gaan doen?’ En Willie vond het goed. Niemand wist nog van iets. Om half 6 kon ik het pas op Facebook zetten. En nog geen twee-en-een-half uur later stonden we al op het podium. We hadden nauwelijks tijd om zenuwachtig te zijn.”
Ze vonden het prachtig. Daar sta je dan ineens voor vele duizenden mensen, waarvan velen bekenden. Sjoerd: “Het was echt fantastisch. Het geluid vond ik overweldigend.” Hij begint te lachen. “En vooraan ‘de fanshop’. En maar juichen!” Lotte: “We mochten ons even artiest voelen, maar nu ga ik ook gewoon lekker een feestje bouwen met al mijn vrienden en vriendinnen.”
Wat de toekomst verder voor het tweetal gaat brengen? Gewoon lekker blijven spelen. Sjoerd: “Ik ben bezig om zelf een album op te nemen. Het wordt een beetje Nashville. Denk aan The Common Linnets. Na vanavond kan ik natuurlijk niet meer om Lotte heen. Die zal daar dan ook zeker op te horen zijn!”
Klik
En zo heeft het Mega Piraten Festijn een vliegende start. De sfeer zit er vanaf het begin goed in. Kort na Sjoerd en Lotte is Frans Duijts al aan de beurt. Willie merkt bij de aankondiging op dat Frans zijn vader ook weer eens bij zich heeft. Frans versie van ‘Jij denkt maar dat je alles mag van mij’ blijkt een tijdloze klassieker te zijn. Het publiek brult het nummer keihard mee. “Mijn vader wordt een dagje ouder en gaat inderdaad niet altijd meer mee”, vertelt Frans na afloop. “Willie vroeg me er op het vorige MPF naar. Toen heb ik hem beloofd dat ik mijn vader weer eens mee zou nemen. En belofte maakt schuld, hè. Die twee hebben een klik.” Hij begint te lachen. “Straks wordt mijn vader nog populairder dan ik!” Normaal gesproken staat de zanger uit Tiel wat later op het podium, maar deze avond heeft hij nog een optreden, dus moet hij zo weer weg. “Ja, natuurlijk merk je vaak wel aan het publiek dat het nog wat vroeg is, maar hier niet. Nee, echt niet. Het ging meteen los. En dat was lekker voor mij. Op zo’n festival als dit doe je twee tot vier nummers. Normaal zing ik er acht tot tien. Dan kun je ook eens een wat rustiger nummer zingen. Hier kun je maar een ding doen: gewoon knallen!”
Ook Marianne Weber maakt er weer een feestje van. Solo, maar ook met John de Bever. “De vorige keren kreeg ik hier de indruk dat het wat meer een luisterpubliek was, maar deze keer was iedereen aan het feesten”, vertelt ze na afloop. Eind vorig jaar kwam ze in het nieuws na een interview waarin ze haar afscheid leek aan te kondigen. Maar haar uitspraken bleken uit de context te zijn getrokken. “Ik ben kritisch op mezelf. Als ik merk dat mijn stem minder wordt, mijn gezondheid me in de steek begint te laten of het publiek het niet meer leuk vindt, dan zal ik er zelf meteen een punt achter zetten. Ik ga de afgang niet meemaken. Dat heb ik gezegd, maar ineens stond overal dat ik ermee ging stoppen. Dat was erg vervelend.” Want aan stoppen denkt ze nog lang niet. Ze vindt het nog steeds te leuk. “Zingen moet je passie zijn. Je moet dat publiek willen opvreten. En het moet goed zijn! Ik geloof verder in niks, maar ik geloof wel dat je elkaar energie kunt geven. Ik probeer dat ook te doen. En als je dan weer ziet wat je ervoor terugkrijgt: ogen vol blijdschap en emotie! En dat sta je dan allemaal in je eentje te ontvangen…”
Bob
Buiten op het voorterrein staan Julian en Jesse. Qua uiterlijk zou je ze eerder verwachten op Lowlands. Julian heeft lang haar, een neusring en enkele grote tatoeages. “We zijn hier ook niet als bezoekers. We zijn bezig voor Irisz Zorg. Een campagne om mensen bewust te maken van de gevaren van alcohol achter het stuur.” Vooralsnog hebben de twee met hun vrouwelijke collega een gemakkelijke avond. “We gaan hier niet met een vingertje lopen zwaaien. Dat werkt niet. Wij houden zelf ook wel van een biertje. We spreken mensen gewoon aan en vragen hen dan naar hun vervoer. En dat gaat hier aardig goed, beter dan verwacht. De meesten hebben wel een Bob of zijn met de taxi! Of we wel eens wat minder leuke reacties krijgen? Valt wel mee. We lopen hier rond met een zak vol Bob-sleutelhangers. Als mensen doorhebben dat je die uitdeelt, komen ze wel naar je toe!”
Ook buiten staat een vijftal jonge bezoekers, in leeftijd variërend van 17 tot 22. Allen uit Voorthuizen en omgeving. “De muziek is leuk, maar we zijn hier voor de gezelligheid, dat is het belangrijkste”, vertelt Daisy. Ze gaan elk jaar. Jarno: “Ik draai thuis altijd RadioNL. Vol gas. We staan nu even buiten om te roken, maar we gaan ook zo weer naar binnen.” Of ze in al die jaren nog grappige dingen hebben gezien. Marco: “Nou, ik zeg een keer een kerel die zo dronken was dat hij in zijn eigen kots viel.” Daisy: “Gatsie, en dat vind jij grappig?” Marco begint te schuddebuiken. “Ik wel ja. Dat vind ik leuk!”
Drijfzand
Jannes zet wat later de tent weer ouderwets op de kop. Als hij na afloop van zijn klassieker ‘Adio Amore Adio’ even plechtig blijft staan, barst een enorm gejuich uit. Meerdere geluiden, een gescandeerd Jannes, ‘boeruh’ en gegil lijken te vechten om de hoofdrol, maar niemand wint. Bij zijn eindtune, een danceversie van ‘Chelsea Dagger’, stuitert de tent wild op en neer. Het lijkt even alsof we bij een metalconcert zijn beland…
Eddie Mensink is tevreden. Zesduizend betalende bezoekers. “Alleen de opbouw was moeilijk. Door de regen was het terrein heel nat.” Middenin het land van de familie Van de Bor dat grenst aan het backstageterrein staat dan ook een bordje: ‘Let op: drijfzand’. Dat blijkt echter een geintje te zijn. “Ik vond dat bord ergens en heb het er maar gewoon neergezet. Het gaat verder als vanzelf. We hopen dat we zaterdagmiddag klaar zijn met afbreken. Om vijf uur moeten we hier weg zijn. En dan gaan we maandagochtend om 8 uur weer in Zelhem beginnen met de opbouw van het volgende feest.”
Het zijn inderdaad drukke tijden. Vier feesten in vijf weken tijd. Eddies vriendin Erna beaamt het: “Een privéleven is er even niet meer. Ik werk zelf in de zorg. Ik moest deze week drie nachtdiensten draaien. Dan zie je elkaar even ’s ochtends. ‘Hoi, veel plezier vandaag hè!’ Ze begint te lachen. “Erg hè. Maar ja, eind april wordt het weer rustiger. Alhoewel… Dan wordt er weer vreselijk veel vergaderd en geëvalueerd.”
Geheimen
Jan Keizer en Anny Schilder krijgen die avond versterking van een downer. Willie heeft de jongeman het podium opgetrokken en hij gaat er niet meer vanaf. Jan loopt theatraal weg. De downer heeft genoeg starpower en brult vrolijk mee in zijn (uitgeschakelde) microfoon. Jan en Anny brengen weer vele oude BZN-hits. ‘Just an illusion’ en ‘Rockin’ the trolls’ bijvoorbeeld. Altijd goed voor een ‘oh ja’-gevoel. “We hebben zoveel hits gehad dat wel elke keer weer nieuwe nummers kunnen kiezen”, stelt Jan na afloop. “Just an illusion hebben we hier jarenlang niet gedaan. We moeten ook wel. We hebben zoveel platen. Dat werk doet het overal goed. Met BZN traden we vroeger op in grote hallen en in theaters. Met overal hetzelfde repertoire. Dat kon prima. Het is niet met elkaar te vergelijken echter. In het theater moet je echt laten horen wat je kunt. Daar hoor je een speld vallen. In een hal draait het meer om het feest.” Dit jaar is het 40 jaar geleden dat BZN haar monsterhit ‘Mon Amour’ uitbracht. Ter ere daarvan willen Jan en Anny een ode aan het nummer uitbrengen: ‘Mon Amour, je ’t aime’. “Dat nummer heeft ons zoveel opgeleverd. Wat hebben we veel meegemaakt!” Als we hem vragen naar wat sterke verhalen uit de oude doos, begint hij te lachen. “En er zijn zoveel geheimen…”
Het feestje dendert ondertussen door. Er wordt gedanst en gedronken. Waarschijnlijk zal Marco die avond nog vaak lachen…