Brandweerman word je niet, dat ben je. Het zit in je dna. Woorden die bijna uit de poriën komen van Luuk Hoffmann. Onlangs heeft hij na 25 jaar trouwe dienst afscheid genomen als brandweerman bij de vrijwillige brandweer in Nijkerk. Dit gaat gepaard met de nodige emoties. Bevlogen vertelt hij zijn verhaal.
Over zichzelf praten en in de schijnwerpers staan is iets wat Luuk niet graag doet. Voor deze keer maakte hij uitzondering. Luuk Hoffmann (52) woont vanaf zijn 24e in Nijkerk. Hij woont samen met zijn vrouw Marjanne (52) en hun vijf kinderen. 17 jaar gelden zijn ze speciaal verhuisd naar een woning vlakbij de kazerne. Het is een straat waar meerdere brandweermannen wonen. Hij omschrijft zichzelf als ,,sociaal, rechtstreeks, grote mond, klein hartje en meelevend.” Eigenschappen die je zeker nodig hebt om dit werk te kunnen uitvoeren.
,,Het is allemaal begonnen als een jongensdroom. Vroeger had ik een buurman die brandweerman was. Af en toe zat ik bij hem in de auto, en als dan de pieper ging, ging ik met hem mee naar de kazerne. Als je jong bent is het vooral de spanning en de sensatie die het met zich meebrengt. Toen ik ouder werd, haalde ik mijn rijbewijs en had ik een scanner thuis. Hiermee kon ik meeluisteren met de piepers van de brandweer. Wanneer er een melding was, kreeg ik thuis ook een melding. Ik stapte dan in de auto en reed er heen. Het zat er dus van jongs af aan al in”, zegt Luuk lachend.
Lees de rest van het artikel op Stadnijkerk.nl
Foto: Aalt Guliker