‘Wat ons bond, God, is gebroken . . .’ (Lied 795)
Gescheiden wegen, en dan…?
Inleider: Sytze de Vries
Donderdag 9 november om 20.00 uur zal Sytze de Vries spreken over ‘Wat ons bond, God, is gebroken . . .’ De lezing wordt gehouden in de Kruiskerk, Venestraat 44 te Nijkerk en de entree bedraagt € 3,–. Deze avond wordt georganiseerd door de Commissie Vorming en Toerusting Nijkerk. Belangstellenden zijn van harte welkom.
Een lied van Jan Wit begint aldus: Men moet in vrede scheiden . . .
Maar gaat dat dan zomaar? Een man en een vrouw, vrienden, een gemeente en een predikant, hoe gaan zij uit elkaar?
Vanouds werden gesloten huwelijken kerkelijk ingezegend. Nogal eens was dat het hoogtepunt van de trouwdag. In de protestantse traditie moet deze inzegening plaatsvinden ‘in het midden van de gemeente’, ook al is die soms, naast de familie en vrienden, alleen ambtelijk aanwezig. Het gebruik om daarom de huwelijksinzegening onderdeel van de zondagmorgendienst te maken, wordt om die reden de laatste decennia bevorderd. In de klassieke formulering beloven de partners elkander trouw ‘totdat de dood ons scheidt’. Inmiddels haalt 40 procent van de gesloten huwelijken die ‘eindstreep’ niet. Niet zelden is het verbreken een pijnlijke zaak: ‘scheiden doet lijden’.
In rooms-katholieke, maar ook in orthodox-protestantse kring wordt nog altijd de onverbrekelijkheid van het huwelijk hooggehouden, ook al is de praktijk een heel andere. Maar als de kerk/gemeente staat te juichen bij de inzegening, wat kan zij dan betekenen op het moment, dat het huwelijk wordt opgebroken?
In het Dienstboek (deel II) van de Protestantse Kerk en in het nieuwe Liedboek 2013 zijn liturgische teksten opgenomen, inclusief gebeden en liederen, die vorm kunnen geven aan onze omgang met het verbreken van relaties. Zou de aanwezigheid van de gemeente bij het scheiden niet evenzeer gewenst zijn als bij de inzegening?
Theoloog/dichter Sytze de Vries heeft aan deze teksten bijgedragen, ook al vanuit zijn eigen pastorale praktijk. Hij komt ons vertellen, wat hem daartoe bewogen heeft, en de teksten ook aan ons voorstellen.