Velen zaten enkele weken geleden met vraagtekens toen op acht prominente plekken in Nijkerk met verf de tekst Leave me puzzled op het wegdek was geschilderd. Dat blijkt uiteindelijk onderdeel te hebben uitgemaakt van een kunstproject van kunstenaar Bob Venus. Hij produceerde ‘Jezus in honderdtwintig stukken’. Hij heeft op de Eemlandhoeve de bijbelse figuur Jezus uitgezaagd en daarna als één groot geloofsexperiment het kunstwerk in 120 stukken gezaagd. Dat konden omstanders in Nijkerk beschilderen en vervolgens werd het kunstwerk weer opgebouwd. De onthulling was vrijdag 6 januari in Streams Brink42. En het kunstwerk is nu ook te koop.

Zie onder de verklaring van de kunstenaar:

Nadat ik Jezus op acht prominente plekken in Nijkerk op de straat had gespoten kon ik dan eindelijk beginnen aan deel twee van het plan namelijk: Het kunstwerk zelf. Ik zaagde ‘Jezus’ in honderdtwintig stukken, verfde al deze stukken wit en timmerde een grote houten doos waar ik de woorden ‘Leave me puzzled’ op schreef. Deze woorden waren eerder ook al te vinden onder de ‘spraypainted’ Jezus die de straten van Nijkerk vulden.
De honderdtwintig stukken deelde ik uit aan willekeurige voorbijgangers in Nijkerk (en omstreken) met de vraag of ze deze terplekke zouden willen inschilderen. Goud en blauw. Naar eigen inzicht. Het zou iets worden voor.. ‘een kunstproject’. Meer zei ik niet.
En nu wordt het tricky. Waar het hart van menig straatevangelist sneller zou gaan kloppen was het voor mij totaal niet mijn bedoeling om door middel van dit project zieltjes te winnen of mensen te redden van een eeuwige snotneus (of zoiets). Van dat calvinistische geloof wat inwerkt op je schuld gevoel, je een ‘erin of eruit’ kader voorschotelt of waarbij iemand je iets probeert aan te smeren ben ik al jaren bekeerd. Nee, het was veelmeer het experiment wat mij aantrok.
Hoe zou dat eruit zien?
Wat als honderdtwintig mensen Jezus zouden maken, zonder dat zij dat van te voren zouden weten. Wat zal dat kunstwerk oproepen als het af zou zijn? Zouden mensen boos zijn? En op welke Jezus zouden ze dat dan zijn? Op die van de uitleg hierboven? Daar kan ik inkomen. En of ik nog in die (Let op het woordje ‘die’) God geloof? Nee, in die niet meer nee.
Want zelden heeft ‘die’ God tot een constructief iets geleidt. Keuzes werden gemaakt of moesten gemaakt worden op basis van angst en überhaupt het woord keuzes, wat viel er te kiezen of waarvoor?
“Mooi maar ik geloof niet in God”
Net toen ik Jezus had uitgezaagd kwam er op de plek waar ik mijn atelier heb een onbekende man aanlopen. Ik werk daar in relatieve eenzaamheid dus dat was überhaupt al een bijzonder moment haha. Hij zag de weerkaatsing van het licht door het Jezus silhouet heen en zei ‘Mooi gedaan’. Daarna was het even stil en zei hij ‘maar ik geloof niet in God’.
Bijna wilde ik zeggen ‘ik ook niet’ of ‘nou en’ maar ik gaf hem groot gelijk. Want hij geloofde niet in het beeld wat hij van God had (gemaakt) en daarin moest ik hem gelijk geven. Ook ik was van dat godsbeeld gevallen en dat is hetgeen je terugleest in interviews of reportages die in de afgelopen jaren over mij verschenen zijn. Maar er zit veelmeer in dat verhaal. Hoe denk je over Robin Hood vroeg ik hem toen.
Robin Hood
Ik lees graag voor aan mijn kinderen. Robin Hood is favoriet. Mijn zoon van vier wil Robin Hood worden zei hij laatst. Hij wil ‘doen’ als Robin Hood; opkomen voor de armen, tegen het systeem ingaan en dapper zijn. Hij voelt zich deel van dat verhaal omdat hij zich rijk ‘weet’ en van die rijkdom wil delen met mensen die het minder hebben. De vraag of Robin Hood ooit heeft bestaan is voor hem niet zo relevant. Het is de fascinatie voor de persoon van Robin Hood die hem drijft. En hem beweegt om met een tot cape geknoopt laken en gewapend met een zwaard door het huis te rennen.
Bolletjes kleefkruid.
Als wij vroeger met het gezin door het bos liepen gooiden wij wel eens bolletjes kleefkruid op elkaar. Maar zelfs als we dit niet deden zaten we er na een lange boswandeling vaak helemaal onder. Ik kan niet meer ontkennen dat Jezus ‘een’ van die bolletjes kleefkruid op mijn jas is. Ik ben opgegroeid met hem. Ik ken zijn verhalen op mijn duimpje en ken geen groter verlangen dan ‘ook die mensen in een boom’ te zien zitten. Mensen die zich verstoppen. Of die hongerig zijn of verlangen naar warmte. Daarom heb ik dit kunstwerk gemaakt. Om iets van die fascinatie te delen of voorzichtig te vragen welk verhaal over hem jou gefascineerd heeft. Niet meer om mensen ergens in te stoppen. Maar om van waarde te zijn. Om te creëren of om wat gebroken is te lijmen en als dat voorbeeld te zijn.
Tot ik oud ben en niet meer kan.

Foto Kees van den Heuvel