Sommige helden dragen geen lintje. Tot vandaag. Er zijn mensen die altijd vooraan staan. Mensen die graag het podium pakken, de microfoon vasthouden of op de foto willen. En er zijn mensen zoals Wim van Duinkerken. Mensen die al tientallen jaren de deuren openen voordat iemand anders binnenkomt. Die stoelen klaarzetten zonder dat iemand het ziet. Die na afloop als laatste het licht uitdoen. Niet omdat iemand het vraagt, maar omdat ze vinden dat het zo hoort.

Dinsdag kreeg Wim van Duinkerken een Koninklijke onderscheiding. Een lintje. Eigenlijk een klein stukje stof voor een leven dat nauwelijks in woorden is uit te drukken. Tweeëntachtig jaar oud. Geboren als jongste uit een gezin van twaalf in Nijkerkerveen. Meer dan zestig jaar verbonden aan het verenigingsleven. Niet om applaus te krijgen, maar omdat hij wist dat een vereniging niet draait op elf spelers in het veld. Een dorp draait op de mensen die de kleedkamers schoonmaken, de lampen vervangen, de koffie schenken en gewoon komen opdagen. Elke keer weer.

Dat deed Wim. Bij NSC. Bij Veensche Boys. Bij het Sint Nicolaas Comité. Op Boerenmaandag. Bij het Zeemanskoor. Overal waar een paar extra handen nodig waren, waren zijn handen er al. En misschien is dat wel de mooiste vorm van liefde. Niet de liefde die je uitschreeuwt. Maar de liefde die je laat zien door duizenden kleine daden. Jaar na jaar. Zonder vergoeding. Zonder verwachting. Zonder ooit te vragen wat je ervoor terugkrijgt. Ik moest glimlachen toen burgemeester Tinet de Jonge zei dat iedere vereniging wel een ‘Wim van Duinkerken’ verdient. Ze heeft gelijk. Sterker nog: ieder dorp verdient iemand die zijn omgeving mooier maakt zonder ooit op de voorgrond te willen staan. Want hoe meet je de waarde van iemand die tientallen jaren vrijwilligerswerk doet? Niet in uren. Niet in geld. Niet in onderscheidingen. Je meet het in herinneringen.

In kinderen die dankzij hem op kamp konden. In mensen met een verstandelijke beperking die een onvergetelijke dag beleefden. In koorleden die tijdens de pauze een kop koffie kregen. In duizenden dorpsgenoten die misschien niet eens weten hoeveel van hun mooie herinneringen mede mogelijk werden gemaakt door één stille kracht. En misschien is dat precies waarom dit lintje zo bijzonder is. Het is niet alleen een eerbetoon aan Wim. Het is ook een eerbetoon aan al die vrijwilligers die nooit om aandacht vragen. Mensen die geen nieuws willen zijn, maar wel het verschil maken. Want uiteindelijk worden dorpen niet gebouwd door stenen of gebouwen. Ze worden gebouwd door mensen. Door mensen zoals Wim van Duinkerken.

En ergens hoop ik dat hij dinsdag, toen het lintje werd opgespeld en zijn familie trots toekeek, heel even heeft beseft wat Nijkerkerveen al lang wist. Dat je geen koning hoeft te zijn om koninklijk te leven. Dat doe je door een leven lang iets voor een ander over te hebben. En misschien is dát wel de hoogste onderscheiding die een mens ooit kan ontvangen. Van harte gefeliciteerd met jouw lintje Wim.

Tekst en Foto’s: Aalt Guliker.