Aan het begin van dit jaar verloor hij zijn echtgenote Klasien en een aantal maanden geleden zijn oudste zoon Edward. Ondernemer Gerard van den Tweel lijkt alles in het leven mee te hebben, maar het verdriet gaat zeker ook niet aan zijn deur voorbij. Hoe hij daarmee omgaat, is door zich zo mogelijk nog harder op het werk te storten. ,,Of het gezond is? Dat weet ik niet’’, zegt Van den Tweel. ,,Maar het is voor mij wel een heel goede afleiding.’’
Het verlies van zijn steun en toeverlaat Klasien kwam aan het begin van dit jaar niet onverwacht; ze was al een tijdje erg ziek. Het zo snel daarna overlijden van zijn zoon Edward was echter een onverwachte dreun. ,,Hoewel Edward door zijn epilepsie al jaren ernstig tobde met zijn gezondheid, leek het relatief goed met hem te gaan. Dat hij ook nog een andere ziekte onder de leden had, was een klap die we niet hebben zien aankomen. Het ging bovendien razendsnel, want binnen een week nadat de diagnose was gesteld hebben wij al afscheid van hem moeten nemen. Vooral het tempo waarin alles zich voltrok was, vooral ook voor zijn vrouw Angelique en haar kinderen, nauwelijks te bevatten. Ik kan het soms nog maar moeilijk beseffen dat hij er niet meer is.’’
GEMIS Als ouder je kind moeten wegbrengen, dat is iets waarvan Van den Tweel zou willen dat niemand dit mee hoeft te maken. ,,Het druist in tegen het natuurlijk verloop van een mensenleven, omdat je ervan uitgaat dat kinderen hun ouders overleven. Maar zo gaat het helaas niet altijd in het leven, moest ons gezin al vroeg ontdekken toen in 1992 onze jongste zoon Ferry op 16-jarige leeftijd om het leven kwam bij een auto-ongeluk. Je wereld stort op zo’n moment letterlijk in. Hoewel Klasien en ik er in de loop der jaren mee leerden leven, draag je het gemis van een kind van wie je nooit zult weten tot wat voor volwassen mens hij zou zijn uitgegroeid altijd als een gapende wond met je mee.”
Lees de rest van het artikel op Stadnijkerk.nl
Foto: Arjen Gerritsma