Weer elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een feuilleton van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Een vervolgverhaal dat met een briefwisseling begon… Vandaag schrijft ds. Judith Visser.
(32a) Pfff… met een diepe zucht laat Oswinifred zich terugzakken op zijn kussen. Enigszins geïrriteerd probeert hij zijn draai weer te vinden. Verhalens schrijvens…. Grrr wat denken die mensels wel? ‘k Wil geen verhalens, ‘k wil een brief! En die Postduifdame doet haar naam geen eersels aan. Druk of niet, een postduif komt overal wel aan, toch? Tssss… ‘k Mag hopen dat ze hun vakantietijdsels goed gebruikt hebben, zodat ik mijn BRRRIEF binnenkort ontvangselen mag en voorlezen kan aan mevrouw Postduif.
Hij drukt zijn voorpoten nog eens stevig in zijn versleten, maar zeer gerieflijke kussen. ‘t Is al een oud exemplaar, maar ja, zoals dat gaat met kussens en oude exemplaren, ze worden er alleen maar beter op!
In de tussentijd hebben Grote Bosuil, Mevrouw Postduif, Vriendelijke Draak, Jon en Silje, Thomas en Petronilla, en ook Ulf en Ejlis niet stil gezeten. Alhoewel ze enigszins verbouwereerd waren over Oswinifreds antwoord staken ze toch maar gelijk de koppen bij elkaar om een plan de campagne te bedenken. Er waren nogal wat haken en ogen te bedenken bij de reis die gemaakt moest worden naar Oswinifred, maar ons gezelschap was er redelijk ontspannen onder. De vakantietijd brak immers aan, ze hadden geen haast… En met de vakantieprijsvraag die door een van de auteurs van ons feuilleton in het leven geroepen is komen er wellicht nog briljante ideeën boven drijven om de reis maar Oswinifred te maken. Ze maakten het zich gemakkelijk en wachtten rustig af.
Het leuke van vakantie-tijd is dat juist wanneer je het rustig aan gaat doen en de tijd neemt voor het leven, dan begint het leven te borrelen en te bruisen en dringen nieuwe ideeën zich aan je op. Zo bedachten onze vrienden de meest wilde, ingewikkelde en soms juist verbazend eenvoudige manieren om veilig bij Oswinifred aan te komen met de door hem zo felbegeerde brief. Zouden ze een luchtballon kunnen gebruiken, of een luchtschip, dat klonk eigenlijk nog veel spannender. Jon zou eigenlijk wel eens met een helikopter willen, was dit misschien de juiste gelegenheid daarvoor? Silje bedacht een plan voor een ingewikkelde luchtbrug, grote wiskundige formules liet ze er op los, was het haalbaar? Spannend en nieuw was het zeker wel. Ulf deed nog een duit in het zakje met zjin geweldige graaftechnieken, kon hij niet een tunnel graven naar Oswinifred?
En zo brainstormde het gezelschap verder terwijl de vakantieweken voorbij gleden. Tot op een zekere dag Mevrouw Postduif opstond en met een ontspannen blik de kring rondkeek. Mijn zeer gewaardeerde reisgenoten, begon ze officieel, na alle prachtige, machtige en soms een beetje idiote ideeën die we bedacht en besproken hebben denk ik dat het tijd voor mij is om de brief op te pakken en naar Oswinifred te vliegen. Als ik nu vertrek ben ik er overmorgen, de wind staat gunstig en al met al is dit toch de meest eenvoudige manier. Als de vreemde kobold zijn brief dan voorgelezen heeft keer ik weer terug naar jullie, wat vinden jullie daarvan?
Grote Bosuil, Vriendelijke Draak, Jon en Silje, Thomas en Petronilla, en Ulf en Ejlis keken haar eens aan. Tja, lieve Mevrouw Postduif, als u dat werkelijk ziet zitten, het gaat ons wel aan het hart, dat u deze lange reis, met deze kostbare en zo gewilde brief helemaal alleen zult gaan maken, maar aangezien al onze andere ideeën wel erg fantasierijk waren… Belooft u ons dat u heel voorzichtig zult zijn? Wij zullen hier op de uitkijk staan en reikhalzend uitzien naar uw terugkomst.
Hihi, grinnikte Mevrouw Postduif, wat een zorgzaamheid, dat doet mij deugd. Maar, ahum (ze strekte ferm haar hals) natuurlijk ben ik voorzichtig, ik neem mijn taak als postduif zeer serieus!
Jon en Silje hielpen Mevrouw Postduif met het bevestigen van de brief, in een stevige koker om haar rechterpoot. Wel drie keer hebben ze gecontroleerd of alles goed vast zat en ze de brief niet pardoes zou kunnen verliezen. En ten slotte namen ze dan toch, na al die heerlijke vakantieweken, afscheid van elkaar en startte Mevrouw Postduif haar reis met bijzondere bestemming en een geheimzinnige brief…