Elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een feuilleton van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Een vervolgverhaal dat met een briefwisseling begon… Vandaag schrijft ds. Leendert van der Sluijs.
(4) Ha, zegt Jon, dat zegt mijn vader ook altijd: kies maar!, welk koekje wil je?, en niet kiezen is ook een keuze, en niet kiezen is gekozen wórden – en dan probeert hij zogenaamd in mij te bijten.. Jon wordt een beetje rood op zijn wangen, het flapte er zomaar uit, daar kan hij niks aan doen, het is alsof iemand anders zijn praten op dat moment overneemt, het geluid van zijn stem bereikt pas achteraf zijn oren, en als het dan zijn oren bereikt, krijgt hij daarna een kleur, die van rozen en blozen.
Nemo knikt bedachtzaam, en even kijken Nemo en Silje elkaar indringend aan, onzichtbaar voor Jon schudt Silje haar hoofd. D-an ies et nu j-ullie b-oek, zegt Nemo en trekt aan de hendel bij de openhaard die de klep van de schoorsteen wagenwijd openzet. Het vuur met zoveel extra zuurstof ineens, laait op en begint te loeien. Jon en Silje doen geschrokken allebei een stap achteruit, precies tegelijk, met de rechtervoet, als het begin van een dansje. J-ullie b-oek, zegt Nemo nog een keer en hij wijst. Wat ze zien is ongelooflijk: boven de twee zinnen op de eerste bladzijde van het boek lichten hun namen op, en terwijl ze naar hun namen staren, gebeurt er nog heel veel meer: op de bladzijde verschijnt achter de twee zinnen eerst langzaam maar dan steeds sneller een donker dennenbos, met precies in het midden een lange laan, een laan die tot in het oneindige lijkt te lopen. Het vuur loeit en loeit en de warmte in de kamer wordt hitte, en hitte is niet fijn, hitte hou je niet lang vol, hitte is al gauw onverdraaglijk – ‘een onverdragelijke hitte’ zegt de vader van Jon altijd! De kinderen kunnen wel wat hebben, die smelten niet zomaar, hoewel Nemo nu abnormaal staat te zweten, als in paniek, maar het boek is maar een boek en al snel begint de bovenste bladzijde te krullen en te roken. Gelukkig komt het donkere dennenbos snel dichterbij! Puffend komen ze met elkaar in de koelte van het bos terecht… De meeste bomen zijn gewoon dennenbomen, hier en daar is nog een kerstboom te zien, met nog een enkele piek of glitterbal, maar het is duidelijk dat ook die bomen weer gewoon dennenbomen aan het worden zijn, een beetje verdrietig dat ze nu minder vrolijk gekleed zijn maar toch ook wel blij dat ze nu allemaal weer aan elkaar gelijk zijn – meestal is dat het beste, het gelukkigste, niemand is meer of minder, jij bent jij en ik ben ik, en als je goed kijkt ben ik niet anders dan jij, de een wat groter, de ander wat korter, maar we staan allemaal in dezelfde grond en in dezelfde lucht en iedereen heeft takken gekregen die wiegen in de wind. Mensen zouden niet alleen met kerst over ons moeten zingen. Kom je bij ons in het bos dan hoor je dat dat liedje van jullie nog altijd in onze takken rondzingt, daar is het overigens ook oorspronkelijk gemaakt, dat liedje. Jon, Silje en Nemo staan er nu naar te luisteren.
Maar terwijl ze met hun oren omhoog gespitst staan te luisteren naar de stilte en naar dat bepaald soort suizen dat bij een bos hoort, wordt de koelte kou en de kou wordt kouder en kouder-der. Ze zien door de donkere kaarsrechte tot in het oneindige reikende laan twee lichten geruisloos en snel dichterbij komen. Een paar bomen zijn ook nieuwsgierig, net zoals jij nu, naar wat daar nu nadert. Ze buigen hun toppen iets voorover, daarbij geholpen door de wind, en daardoor valt er wat licht van de lucht over wat daar nu zo geruisloos dichterbij komt. Het is een zwarte Autolimo, volledig elektrisch en volledig Zelf-sturend, en het geweldige van deze Auto anno 2021 is dat er geen wielen zijn waarop de Auto rijdt. De zwaartekracht wordt continu omgezet in magnetische draagkracht, en de auto rijdt dus niet, maar glijdt, zweeft! Wat vroeger auto was is nu eindelijk de gedroomde Auto geworden (denk aan wat je op school leert: auto betekent letterlijk zelf). Wielen zijn voorgoed verleden tijd. Deze techniek is overigens veelbelovend: ook voor ‘over water lopen’ en voor ‘bergen verzetten’.
De lange Autolimo houdt op enige afstand halt bij de drie kinderen in het donkere dennenbos met de dito dennenbomen en -takken. Er gaat een raampje naar beneden, ze zien een schim die 1 een lampje aanknipt en die 2 sprekend, als tweedruppels water, op Jon lijkt, en 3 ook op Nemo (zou je door het tegenovergestelde raampje kunnen kijken, zou je 4 zien dat de gelijkenis met Silje ook volmaakt is). En wie ben jij!, zeggen ze tegelijkertijd, wolkjes blazend in de ijskoude lucht. Ik ben Ejlis Nojack roept de stem door het stille al bijna nacht-elijk duister, zoon van Lord Davidsson. Ik ben gestuurd door de hertog en ook door de hertogin om jullie te halen, klinkt het na een korte stilte indringend. De hertog en hertog-in, roept Silje ongerust, welke?! Hertog Leendert in het Noordgebied en hertogin Judith in het Zuidgebied, ze handelen in digitale avonturen, ze zijn er al schatrijk door geworden… Hun slogan is: ‘Beter heilig dan veilig’. Kom snel, neem plaats, er is in het voorgedeelte plek voor vier, in het achtergedeelte ligt een heel jaar aan herinneringen, stapels brieven en zo. Kom, wat staan jullie daar nog te staan, ik moet voor de aanstaande nacht terug zijn, alle tijd is heilig, maar zoals iedereen weet het is bijna 2022! Dat is het jaar met de 4 cijfers die bij elkaar opgeteld 6 zijn, en 4 x 6 = 24, en dat is precies wat is voorspeld: een volledige 24-uurs economie! Maar welke?! (welke, welke, welke echoot het nu in het bos) Welke ECONOMOS?!!
Sorry, zegt de stem, ze noemen mij een vroegwijze profeet, maar alsjullieblieft laat me niet langer wachten.