Elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een feuilleton van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Een vervolgverhaal dat met een briefwisseling begon… Vandaag schrijft ds. Leendert van der Sluijs.
Nog één keer laat hij in het donker de woorden op het scherm oplichten: V E R B R A N D H E T B O E K. Er begint iets te fluiten in zijn hoofd, van zacht naar harder, alsof het van heel ver weg komt, en steeds dichterbij. Hij weet dat hij dan alleen nog maar even moet wachten om te kunnen begrijpen wat het zeggen wil, tot het fluiten rondgaat in klanken, en de klanken in woorden, en ja nu hoort hij het al wie hem iets te vertellen heeft: het is Leo. En Leo zegt: Het is een uitvinding, een eigen systeem, zodat je boodschappen kunt doorseinen, maar altijd van de ene taal naar de andere. Het is nog in ontwikkeling, maar omdat jij mijn vriend bent, de enige op school die mij serieus neemt, vertel ik je erover. Wat je dan moet doen is heel goed naar de woorden kijken en niet alleen naar de woorden maar ook echt naar de letters, en spaties enzo zijn alleen maar spaties. – Jon kan nu letterlijk horen wat Leo toen zei en het is alsof hij het nu zegt. Alsof hij over zijn schouder meekijkt naar de telefoon die hij in zijn hand houdt en waar de woorden weer door het donker zijn opgeslokt.
Wat je moet doen, zegt Leo, is alleen maar kijken en nog eens kijken en laat je door niets afleiden, de code zit verborgen, natuurlijk, een goeie code kun je niet eens als code herkennen, maar met Leo’s Company weet je wat je te doen staat… Jon staart uit het raam. Zou dat waar kunnen zijn? Vormen die woorden een code? Hij moet hier even rustig de tijd voor nemen, concentratie heeft hij nodig, ‘concentratie en inspiratie’ zegt Leo. Jon ziet de flauwe contouren van de stoel bij het raam. Hij gaat erin zitten, zakt er een beetje in weg en knipt het lampje van de telefoon aan. Peinzend kijkt hij weer naar buiten. Hij schrikt. Er zit een jongen naar hem te kijken. O nee, het is zijn spiegelbeeld in het raam. Zijn hart bonst. Hij zal nu nog één keer de woorden op de telefoon V E R B R A N D H E T B O E K laten oplichten.. Hij ziet dat de naam van de afzender is afgeschermd. Er staan alleen die woorden. Om de telefoon te kunnen openen heeft hij 6 cijfers nodig. Hij denkt na. Zou de hertogin elke maand de toegangscode veranderen? Hij vindt het wel bij haar passen. Hij kan het gewoon proberen: 02..2022.. En ja!! Op het beginscherm lacht de hertogin vanaf een foto hem vrolijk toe. Nu kan hij zien wie het appje stuurde.., hij opent Whatsapp, en zijn mond valt open: het appje werd gestuurd door niemand minder dan Nemo! Jon schiet overeind. Leo zegt: Geconcentreerd blijven! Traag als in een film laat Jon zich weer in de stoel zakken. Nemo dus… Kijk naar de woorden zegt Leo, rustig blijven, adem in adem uit, en vertaal terug of keer om.
En Jon kijkt…, en dan ziet hij het: het is alsof de letters elkaar opzoeken, een klein dansje maken ook en ze vertalen zich van het Nederlands naar het Engels, er staat nu V E R B R AND THE B OKE … Dus, vertaald: Verb betekent werkwoord, en dan de letter R, en de (and the) B, en dat is Oké! Jon denkt vliegensvlug na. Welk werkwoord begint in het Engels met een R? Ja dat is natuurlijk Read – to read! (Lees verder, roept Leo, je bent er bijna!) Oké, dus er staat: Read en de B oké.., de letter B hoort natuurlijk bij..? (vraagt Leo), ja bij de B van Book of Boek! Heel goed! DUS: Lees en het boek is oké…… Jon houdt zijn adem in. Het boek moet niet worden verbrand maar gelézen!!! Dat appte Nemo aan de hertogin! Het boek dat de hertog bij zich had! Hun boek! – Op dat moment lijkt het te gaan onweren, een rommelend geluid komt snel dichterbij. De deur vliegt open, en daar staat Silje. Helemaal buiten adem, door de run over de trap, tot hier in de kamer. Van schrik laat Jon de telefoon uit zijn hand vallen. Het zorgt nog voor een harde klap op de vloer in een doodse stilte.
Silje hapt als een vis naar lucht, maar dan heeft ze eindelijk adem voor een enorme schreeuw: OLE IS WEG!!!!! Ole? vraagt Jon verbijsterd. En Silje roept nog een keer: OLE IS WEG!!!! Jon schudt zijn hoofd, hij zegt volkomen onlogisch: Niet Ole, maar Leo… En hij staat op, het lijkt alsof hij slaapwandelt. Hij begint hardop te praten, te denken, te praten, te denken, hij zegt: Ole is wég, keer de letters volgens Leo, niet Leo maar Ole, Ole IS WÉG, vertaal naar het Engels, Ole is W É G, dus bijvoorbeeld: Ole is met letters van World Exit God weg.., of andersom God Exit World.., en is dus OLE weg, wat is dan exit (vraagt Leo!!), juist: de middelste letter, de exit-letter, en welke letter is dat?? Jon roept naar Silje: de letter L moeten we zoeken!!! In ons boek!! Ik heb de code ontcijferd!! Ik vertel je later nog wel hoe! Maar onthou: LEES EN HET BOEK IS OKÉ – we moeten ons boek zien te vinden! en daarna de letter L!!! Kom mee!