Elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een feuilleton van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Een vervolgverhaal dat met een briefwisseling begon… Vandaag schrijft ds. Judith Visser.
(9a) V E R B R A N D H E T B O E K leest Jon nog eens. Met de telefoon in zijn handen kijkt hij wat verbluft de duisternis in. Na een korte stilte haalt hij eens diep adem, hij zuigt zijn longen vol en laat de lucht langzaam ontsnappen. Hij voelt de telefoon in zijn handen, de telefoon van de hertogin, hij raakt het scherm aan dat weer oplicht: V E R B R A N D H E T B O E K. Vragen buitelen over elkaar heen in Jons hoofd. Van wie kreeg de hertogin dit berichtje? Over welk boek zou het gaan? Was het het boek dat de vogelman tevoorschijn haalde uit zijn binnenzak? Het boek waarvan hij hen vroeg of het hun boek was? Is het mogelijk dat die hertogin Ole echt kende? En hoe is het mogelijk dat Ole hem, Jon, kon wijzen op dit bericht waar hij nu naar zat te kijken in de kamer van hertogin? En wie was die hertogin nou eigenlijk? Ze zag er zo gewoontjes uit, maar toen begon ze ineens over een nieuw avontuur, en ze veranderde, zomaar voor hun ogen, in een echte hertogin. Zelfs de vogelman leek er weinig van te begrijpen. Met z’n allen waren ze achter haar en Ole aan gerend. Eindeloos lang door verlaten gangen, door sierlijke trappenhuizen, langs zalen zo groot als een universiteitsbibliotheek, vol met boeken, ze werden afgeleid, door hun eigen nieuwsgierigheid… en door de vogelman. Iedere keer weer herkende hij een boek waar hij even bij stil wilde staan, een boek dat hij gelezen had en zo mooi en leerzaam gevonden had, een boek dat hij nog zo graag eens zou willen lezen. En elke keer hadden hij en Silje de vogelman weer moeten aansporen om verder te gaan. Maar waarom eigenlijk? Waarom hadden ze hem niet gewoon daar gelaten in de bibliotheekzalen, tussen de boeken, waar hij zo blij van werd en waar hij zo door betoverd door raakte? Door al dat getreuzel waren ze Ole en de hertogin kwijt geraakt. En dwalend langs al die boeken was ook de vogelman plotseling verdwenen! Hij zei iets over dat hij terug moest, dat dit niet de juiste weg terug naar huis was, dat de hertogin hem voor de gek gehouden had… en toen ineens was hij weg. En terwijl Jon met Silje door renden op zoek naar Ole en de hertogin veranderde de verlaten gang ineens in hun eigen straat.
Het was tijd om naar school te gaan. Silje wilde eigenlijk nog even langs haar huis, om te kijken of Ole thuis gekomen was, maar daar was geen tijd meer voor, helaas. Dat moest wachten tot vanmiddag als ze thuis zou komen uit school. Deze schooldag duurde langer dan ooit! Er leek geen einde aan te komen. Maar uiteindelijk ging dan toch… de schoolbel.
Jon en Silje haastten zich naar hun straat. Silje rende zonder iets te zeggen gelijk door naar huis, ze moest gewoon weten of Ole thuis was. Jon was even besluiteloos, ook hij wilde weten of Ole thuis was, maar iets weerhield hem ervan om achter Silje aan te rennen. Hij moest terug naar de kamer van de hertogin… daar was iets… iets wat hij gemist had… een aanwijzing die hen verder helpen kon op dit bizarre avontuur. En zo was hij dus hier aangekomen, in de kamer van de hertogin, in het donker, met haar telefoon in zijn hand, starend naar de woorden V E R B R A N D H E T B O E K.