Elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een feuilleton van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Een vervolgverhaal dat met een briefwisseling begon… Vandaag schrijft ds. Judith Visser.

(8a) Van verbazing weten de kinderen geen woord uit te brengen. Gelukkig is de #ertogin er ook nog. Zo zeg, meneer de hertog wat een entree, zegt ze, dat heb je fan-tas-tisch bedacht! De mogelijkheden in de boekenwereld zijn ongekend. Hoe kom je er op? Grinnikend zegt de vogelman, ja tja, tis nou eenmaal de snelste route he, door de lucht, en ik heb altijd al een keer willen vliegen. Hij maakt een vliegend gebaar met zijn armen waarbij hij bijna het boek dat hij vast had in de lucht gooit.

Oef, het boek! Jon en Silje, beste kinderen, jullie boek… toch?

Hoe… hoe bedoelt u? Kan Silje uiteindelijk uitbrengen. Ze vertrouwt maar even op haar Ole, die blafte immers net dat er niks aan de hand is, blaf-blaf-blaf//blaf-blaf-blaf hoorde ze net, precies zoals ze Ole geleerd had. 

Nou ja, euh… Bedremmeld kijkt de hertog naar zijn Hugo-de-Jonge-schoenen. Hij had een beetje gehoopt dat de kinderen het boek direct zouden herkennen en zouden begrijpen hoe deze situatie ontstaan was. Ze zaten immers allemaal in hetzelfde schuitje. Zoals Jon en Silje zomaar via een deur zonder huis in een ander huis, een ander verhaal!, terecht waren gekomen, zo waren hij en de #ertogin onverwachts, maar stiekem wel gehoopt, in het verhaal van Jon en Silje terecht gekomen. Op de een of andere manier had hij gedacht dat dit weleens de sleutel kon zijn naar de deur naar huis, naar het gewone dominees-leven waar hij vandaan kwam. Maar nu hij hier stond was hij daar ineens niet meer zo zeker van.

‘Waar las ik het pas toch?’ onderbrak de #ertogin zijn gedachten. O ja ‘we lose ourselves in books, we find ourselves in books too’ oftewel, we verliezen onszelf in boeken, maar we vinden er onszelf ook. ‘Ik heb zomaar het idee’, en ze keek daarbij naar Ole en gaf hem een vette knipoog, ‘dat ons een nieuw avontuur te wachten staat. Het is nog lang geen tijd om weer naar huis te gaan.’

En op dat moment rende Ole door een deur, een nieuwe deur! Die deur hadden ze net nog niet gezien?? De #hertogin ging schaterlachend achter Ole aan. En terwijl ze rent verandert ze. Waar ze eerst totaal niet op een hertogin leek, lijkt ze dat nu wel. Haar gewone alledaagse broek en trui veranderen in een prachtige blauwe jurk aan, de jurk lijkt wel gemaakt van water, je hoort het water bijna stromen als je te lang naar de jurk kijkt…

Verdraaid, denkt Jon, waar heb ik dit eerder gezien? Hij kijkt Silje aan, zij heeft het ook gezien, dat kan niet anders. Die vrouw, zegt Silje, uit de bibliotheek van Nemo, weet je nog? Kom op, we moeten erachteraan gaan! Ze kijken naar de hertog, de vogelman, die staat er nog met het boek in z’n handen en kijkt verbaasd de #ertogin na. Nou ja zeg, zegt hij, ik wist het! Ik had niet moeten komen. Ik wist het toen ze zei dat Ole er ook was… Nou, daar sta ik dan mooi met m’n vogelpak. Kom op, Jon en Silje, we zullen moeten rennen! Geen idee waar dit op uitloopt!

En met een vliegende vaart gaan ze met z’n drieën achter Ole en de #ertogin aan.