Op een zonnige middag op sportpark De Burcht in Nijkerk zitten drie jonge mannen op het terras en kijken terug op een geslaagd seizoen. Coen Lieftink, Dani Mostert en Daan de Kivet, al sinds hun vijfde onafscheidelijk op het veld, vormen inmiddels een bijzonder verhaal binnen NSC Nijkerk. Want laten we eerlijk zijn: bij een relatief kleine, hechte vereniging die volledig draait op vrijwilligers, is het eerder uitzondering dan regel dat een complete vriendengroep de hele jeugd samen doorloopt én vervolgens doorstroomt naar het eerste elftal.

“Als je er nu op terugkijkt, is dat eigenlijk best bijzonder,” zegt Dani. “We waren gewoon een hechte groep vrienden die voor elkaar wilde strijden. Dat maakte het verschil.” Die vriendschap vormt nog altijd de basis. Waar veel jeugdteams in de loop der jaren uit elkaar vallen, bleef deze lichting grotendeels intact en succesvol. Kampioenschappen, bekerwinsten, maar bovenal: plezier. “We waren een team vol vrienden,” zegt Coen. “Natuurlijk konden we goed voetballen, maar het plezier was de sleutel. Dat zorgde voor alles.” Daan vult aan: “Iedereen werkte hard voor elkaar. We wilden beter worden, maar het moest ook leuk blijven. Die combinatie zorgde voor de resultaten.”

Aan de basis van die ontwikkeling staan twee vertrouwde namen: Aart Mostert en Eddie Wassink. Jarenlang begeleidden zij deze groep. Niet alleen als trainers, maar ook als betrokken gezichten binnen de club. “Het eerste waar ik aan denk als ik aan de trainers denk?” zegt Daan. “Heb plezier en doe het samen. Het is een teamsport, geen ik-sport.” Dani benadrukt vooral de inhoud. “We kregen al op jonge leeftijd echt goede training. Tactisch, technisch, individueel. Daardoor was onze basis gewoon heel sterk.” De herinneringen buitelen over elkaar heen. Ongeslagen kampioen worden in de D1. De eerste KNVB-beker in de F-jeugd. Nog een bekerfinale winnen. “Die eerste beker in de F1 vergeten we nooit,” zegt Coen. “Maar dat seizoen in de D1… dat team had alles.”

De stap naar het eerste elftal voelde als een bekroning. Van jeugdspeler naar het vlaggenschip van de club waar ze al hun hele leven spelen. “Dat is het mooiste wat er is,” zegt Coen. “Als je dan die kans krijgt bij je eigen club.” Voor Daan was het niet anders. “Je werkt er toch naartoe. En als het dan lukt… ja, dat is gewoon geweldig.” Inmiddels zijn ze zo’n drie jaar verder en vaste krachten binnen de selectie en kijken ze terug op een geslaagd seizoen. Een nieuwe fase, maar nog altijd met dezelfde basis: samen, vertrouwd en met plezier. Toch beseffen ze zelf ook hoe bijzonder hun route is geweest. Dat dit geen standaard pad is. “Het gebeurt niet vaak dat een hele groep zo lang bij elkaar blijft en samen die stap maakt,” zegt Dani. “Maar dat maakt het juist mooi.”

Voor de NSC jeugd die nu op het veld staat, blijkt dat de weg naar het eerste gewoon open ligt. Al zal die er voor iedereen anders uitzien. “Als je er alles uithaalt en plezier houdt, kom je al heel ver,” zegt Dani. Daan kijkt richting het veld en zegt:. “Bij NSC krijg je in ieder geval de kans,” zegt hij. “En dat is het belangrijkste.” Op De Burcht voelt dat als een nuchtere waarheid. Geen grootspraak, geen beloftes die niet waargemaakt kunnen worden. NSC is een club waar dit soort dingen gewoon gebeurt. En heel soms zelfs zoiets bijzonders zoals dit.